Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
882/2023 AI generated

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because an appeal was filed against the contested judgment before it became final.

Case Number 882/2023
Court / Authority
Jurisdiction Greece (EL)
Decision Date
Outcome Dismissed
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellant's request for cassation against a final judgment as inadmissible. The appellant failed to prove the judgment had become legally final, as an appeal had been filed against it by the opposing parties. Consequently, the court ruled that the appeal could not be entertained since the legal requirement for finality was not met at the time of filing.

Legislator headnote

AI generated

Article 553(1)(b) of the Code of Civil Procedure; Article 577(1) and (2) of the Code of Civil Procedure: An appeal is inadmissible if the appealed decision has not become legally final, particularly when an appeal has been filed against it.

Keywords

AI generated
cassation appeal finality of judgment inadmissible appeal appeal filed Code of Civil Procedure

Cited Legislation

AI generated
Article 553(1)(b) of the Code of Civil Procedure
Article 309(a) of the Code of Civil Procedure
Article 321 of the Code of Civil Procedure
Article 495(1) of the Code of Civil Procedure
Article 561(2) of the Code of Civil Procedure
Article 577(1) and (2) of the Code of Civil Procedure
Article 176 of the Code of Civil Procedure
Article 183 of the Code of Civil Procedure
Article 495(3) of the Code of Civil Procedure

Cited Case Law

AI generated
AP 221/2020
Appeal dismissed because the appealed judgment was not final at the time of filing the appeal.
AP 617/2020
Supreme Court dismisses appeal against second-instance judgment on hotel window replacement delay. Appeal rejected due to lack of new evidence and procedural defects.
AP 1613/2018
Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to failure to prove finality of lower court judgment.
AP 1325/2018
Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to failure to prove finality of lower court judgment.
AP 746/2017
Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to failure to prove finality of lower court judgment.
AP 1466/2010
Appeal dismissed because the appeal was filed against a judgment that had not yet become final due to pending vacancy objection.
AP 1216/2010
Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the lower court decision was not yet final due to pending appeal for default judgment.
AP 841/2019
Appeal against a first-instance judgment dismissed because an appeal was pending, rendering the judgment not final.
AP 1194/2017
Greek Supreme Court dismisses appeal against non-final judgment where appeal was filed while appeal was pending.
AP 254/2010
Supreme Court dismisses appeal against first-instance judgment as inadmissible due to lack of finality.
AP 2213/2009
Supreme Court dismisses appeal because the appealed court decision was not final at the time of filing.
AP 709/2007
Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to procedural defects and lack of substantive grounds.
AP 319/2012
Supreme Court dismisses appeal for inadmissible vague grounds and failure to raise specific issues on appeal.
AP 153/2015
Supreme Court dismisses appeal against final rent dispute judgments for procedural and substantive errors.
AP 594/2017
Appeal dismissed as inadmissible because an appeal was filed immediately after an appeal was already lodged against the same decision.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Απόφαση 882 / 2023 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 882/2023

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χρήστο Κατσιάνη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Ασημίνα Υφαντή, Στέφανο - Σπυρίδωνα Πανταζόπουλο, Γεώργιο Παπαγεωργίου - Εισηγητή και Κορνηλία Πανούτσου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 6 Μαρτίου 2023, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Μ. Σ. του Ι., συζύγου Θ. Χ., κατοίκου ... η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κυριάκο Σαμπάνη και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Α. Σ. του Ι., 2) Α. - Ι. Σ., κατοίκων ... οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Αρετή Μαργαρίτη και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31/10/2014 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αθηνών.

Εκδόθηκε η 3435/2017 οριστική απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 23/6/2021 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 553 παρ.1 περ. β του ΚΠολΔ που ορίζει ότι αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση και που περατώνουν οριστικά όλη τη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή για την ανταγωγή και ότι αν η απόφαση είναι κατά ένα μέρος οριστική, δεν επιτρέπεται αναίρεση ούτε κατά των οριστικών διατάξεων, πριν εκδοθεί οριστική απόφαση στη δίκη, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 309 εδ.

α', 321 και 495 παρ. 1 του ιδίου Κώδικα συνάγεται ότι σε αναίρεση υπόκειται η απόφαση που έχει καταστεί στο σύνολό της τελεσίδικη κατά το χρόνο άσκησης του ως άνω ενδίκου μέσου, δηλαδή κατά το χρόνο της κατάθεσης του οικείου δικογράφου (αίτησης αναίρεσης) στη γραμματεία του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση (ΟλΑΠ 17/2013, Ολ.

ΑΠ 5/2001, ΑΠ 841/2019, ΑΠ 1194/2017, ΑΠ 254/2010, AΠ 2213/2009, ΑΠ 709/2007, ΑΠ 319/2012, ΑΠ 153/2015). Περαιτέρω, η απόδειξη της τελεσιδικίας της προσβαλλομένης με αναίρεση απόφασης, γίνεται με την προσκομιδή των σχετικών εκθέσεων επιδόσεως ή με τη βεβαίωση του δικαστικού επιμελητή στο δικόγραφο που επιδόθηκε σε συνδυασμό με βεβαίωση της γραμματείας του δικαστηρίου ότι δεν ασκήθηκε ένδικο μέσο.

Αν δεν αποδεικνύεται η τελεσιδικία με την προσκόμιση των εγγράφων αυτών από τον παριστάμενο διάδικο η αναίρεση απορρίπτεται ως απαράδεκτη. (ΑΠ 221/2020, ΑΠ 617/2020 ΑΠ 1613/2018, ΑΠ 1325/2018, ΑΠ 746/2017, ΑΠ 1466/2010, ΑΠ 1216/2010). Επομένως, εάν έχει ασκηθεί το ένδικο μέσο της έφεσης από τον αντίδικο του αναιρεσείοντος κατά της οριστικής απόφασης πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων, δεν είναι επιτρεπτή η άσκηση αίτησης αναίρεσης κατ' αυτής, καθότι η τελευταία δεν έχει καταστεί τελεσίδικη, σύμφωνα με την παραπάνω διάταξη του άρθρου 553 παρ. 1 περ.

β του ΚΠολΔ. (βλ. ΑΠ 594/2017, ΑΠ 1089/2009). Στη προκειμένη περίπτωση, από τα νόμιμα προσκομιζόμενα έγγραφα (άρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), προκύπτουν τα ακόλουθα: Με την από 31.10.2014 αγωγή η ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα ζήτησε να υποχρεωθεί η Α. χήρα Ι. Σ., στη θέση της οποίας υπεισήλθε η Α. - Ι. Σ. , ως μοναδική εκ διαθήκης κληρονόμος, και η Α.

Σ., εναγόμενες και ήδη αναιρεσίβλητες να της καταβάλουν τα αναφερόμενα στην αγωγή ποσά. Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η 3435/23.6.2017 απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών με την οποία έγινε κατά ένα μέρος αυτή δεκτή. Η αναιρεσείουσα δεν προσκομίζει βεβαίωση της γραμματείας του δικαστηρίου ότι δεν ασκήθηκε ένδικο μέσο αλλά αντίθετα, αναφέρει στο έγγραφο της αναίρεσης ότι δεν έχει επιδώσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση και ότι οι αναιρεσίβλητες κατέθεσαν στις 10.6.2019 και όχι όπως εσφαλμένα αναγράφεται στις 29.5.2019, την με αριθ.

καταθ. ΓΑΚ 46405/2019 και ΕΑΚ 1954/2019 έφεση κατά της αναιρεσιβαλόμενης (3435/2017) απόφασης του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, η οποία με επιμέλεια της προσδιορίστηκε προς εκδίκαση στις 20.1.2023. Με βάση τα ανωτέρω, η προκειμένη αναίρεση η οποία κατατέθηκε στις 23.6.2021 είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη, ερευνομένου του λόγου τούτου αυτεπαγγέλτως από τον Άρειο Πάγο (άρθρο 577 παρ. 1και 2 Κ.Πολ.Δ) καθόσον κατά το χρόνο της άσκησής της δεν είχε καταστεί τελεσίδικη η προσβαλλόμενη απόφαση και μάλιστα έχει ασκηθεί παραδεκτή έφεση.

Στο πλαίσιο ελέγχου του παραδεκτού της ως άνω αναιρέσεως το παραδεκτό της εκκρεμούς εφέσεως ελέγχεται παρεπιπτόντως από τον Άρειο Πάγο μόνον αναφορικά με την εμπρόθεσμη άσκηση της έφεσης και την κατάθεση αυτής ενώπιον του αρμοδίου Δικαστηρίου. Τη συνδρομή των υπολοίπων διαδικαστικών προϋποθέσεων, (όπως είναι η συνδρομή του εννόμου συμφέροντος, το ορισμένο του δικογράφου κ.λ.π.) νομιμοποιείται να εξετάσει μόνον το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου εκκρεμεί η συζήτηση του ενδίκου μέσου (πρβλ Ολ.

Α. Π. 15/2001, ΑΠ 1194/2017 Α.Π. 685/2010). Τέλος, πρέπει η αναιρεσείουσα να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα των παραστάντων αναιρεσιβλήτων (άρθρο 176 και 183 ΚΠολΔ), οι οποίες έχουν καταθέσει προτάσεις, και να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος για την άσκηση αυτής παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει ως απαράδεκτη την από 23.6.2021 ένδικη αίτηση αναιρέσεως της Μ. Σ. κατά της Α. Σ. και της Α. -Ι. Σ. κατά της υπ' αριθ. 3435/2017 οριστικής απόφασης του Ειρηνοδικείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος, για την άσκηση της ένδικης αίτησης αναιρέσεως, παραβόλου.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των παραστάντων αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει συνολικά σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700,00) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 1η Ιουνίου 2023.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 9 Ιουνίου 2023.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ