Supreme Court dismisses appeal on police pension amount, ruling it is not a grant case under social insurance law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal against a lower court's rejection of a cassation complaint regarding the amount of a police pension. The applicant argued that because the underlying decision granted the pension right, the case concerned the grant of a pension regardless of the disputed amount. The court held that since the pension right was already established, the dispute concerned only the calculation amount, which falls under the value threshold rule for cassation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.: A cassation complaint challenging only the amount of an already granted pension is inadmissible if the value is below the statutory threshold, as it does not constitute a case regarding the grant of a pension.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UZ 84/13 POSTANOWIENIE Dnia 12 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Bogusław CudowskiSSN Roman Kuczyński w sprawie z wniosku A. F.przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W.o wysokość emerytury policyjnej,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 marca 2014 r.,zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 10 września 2013 r., oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 10 września 2013 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił – ze względu na zbyt niską wartość przedmiotu zaskarżenia – skargę kasacyjną A. F. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 4 kwietnia 2013 r., stwierdziwszy, że przedmiotem sprawy wszczętej odwołaniem od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych było ustalenie nowej wysokości policyjnej emerytury po zaliczeniu do wysługi emerytalnej pracy w gospodarstwie rolnym. Jednocześnie ustalił, że prawo do emerytury zostało A.
F. przyznane decyzją Dyrektora Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 września 2011 r. W zażaleniu ubezpieczony wniósł o uchylenie postanowienia Sądu Apelacyjnego, zarzucając naruszenie art. 3982 § 1 zd. 2 k.p.c. przez uznanie, że przedmiotem skargi kasacyjnej nie jest sprawa o przyznanie prawa do emerytury, „podczas gdy skarżący domaga się przyznania mu emerytury w pełnej przysługującej mu wysokości, a źródłem jego żądania jest decyzja ustalająca prawo do emerytury, co implikuje zakwalifikowanie sprawy do kategorii spraw o przyznanie emerytury i przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia”.
Na uzasadnienie powołał się na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2001 r., II UZ 82/01, wydane w zbliżonym stanie faktycznym, oraz postanowienie z dnia 18 grudnia 2012 r., II UZ 59/12, w uzasadnieniu którego wskazano, że przedmiot rozpoznania w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych dyktowany jest nie treścią odwołania, lecz treścią samej decyzji. Skoro zatem decyzja dotyczy przyznania prawa do świadczenia emerytalnego, to odwołanie dotyczy sprawy o przyznanie emerytury, a nie wysokości świadczenia.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Stosownie do art. 3982 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna niezależnie od wartości przedmiotu sporu jest dopuszczalna tylko w sprawach o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego. Treść tego przepisu nie upoważnia do zaaprobowania zaprezentowanego w zażaleniu wniosku, że sprawa wszczęta odwołaniem, w którym kwestionowana jest wyłącznie wysokość świadczenia, jest sprawą o prawo do świadczenia. Pojęcia „sprawy o przyznanie emerytury” i innej sprawy o prawa majątkowe, w której skarga kasacyjna jest dopuszczalna, gdy ich wartość jest wyższa od dziesięciu tysięcy złotych, nie pokrywają się w żadnym zakresie, co jednolicie przyjmuje Sąd Najwyższy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2009 r., I UZ 22/09, OSNP 2011 nr 5-6, poz. 88, z dnia 8 lutego 2002 r., II UKN 45/01, OSNP 2003 nr 22, poz. 553, z dnia 9 października 2002 r., II UZ 94/02, OSNP 2004 nr 6, poz. 107, z dnia 17 września 2008 I UZ 14/08 OSNP 2010 nr 3-4, poz. 54 oraz z dnia 8 września 2009 r., I UZ 61/09, z dnia 1 września 2009 r., I UZ 72/09 i z dnia 16 czerwca 2009 r., I UZ 16/09 - niepublikowane).
Pogląd odmienny, wyrażony przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 3 listopada 2004 r., I UZ 37/04 (OSNP 2005 nr 15, poz. 236), oraz w powołanym przez skarżącego postanowieniu z dnia 28 listopada 2001 r., II UZ 82/01, nie jest powszechnie podzielany (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1997 r., II UKN 51/96, OSNAPiUS 1997 nr 17, poz. 329; z dnia 17 marca 2004 r., III UZ 1/04, niepublikowane, z dnia 6 listopada 2008 r., II UZ 47/08, OSNP 2010 nr 9-10, poz. 128 oraz glosę krytyczną D. Ciszewskiej, Monitor Prawniczy 2006 nr 5, s. 270).
Treść art. 3982 § 1 k.p.c. nie upoważnia do zaprezentowanego w zażaleniu wniosku, że sprawa wszczęta odwołaniem, w którym kwestionowana jest wyłącznie wysokość świadczenia, uzależniona od sposobu naliczania okresów ubezpieczenia, dotyczy „przyznania świadczenia”. W postanowieniach z dnia 22 kwietnia 1999 r., II UKN 596/98 i II UKN 578/98, z dnia 23 kwietnia 1999 r., II UKN 598/98 i II UKN 600/98 (OSNAPiUS 2000 nr 16, poz. 629), Sąd Najwyższy wyjaśnił, że sprawy dotyczące wysokości świadczenia są sprawami, w których dopuszczalność kasacji (skargi kasacyjnej) zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia.
Oznacza to, że skoro skarżący zakwestionował wysokość przyznanego już świadczenia, a wartość przedmiotu zaskarżenia nie sięga kwoty dziesięciu tysięcy złotych, skarga kasacyjna jest – na podstawie art. 3982 § 1 k.p.c. – niedopuszczalna.Mając to na względzie, Sąd Najwyższy zażalenie oddalił jako bezzasadne (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).