Supreme Court dismisses appeal on costs as procedural law change bars late legality challenges.

Sygn. akt IV CNP 111/11 POSTANOWIENIE Dnia 21 lutego 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : Prezes SN Tadeusz Ereciński w sprawie ze skargi pozwanej (powódki wzajemnej) o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 28 sierpnia 2009 r., w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko – Własnościowej „P.” w C. przeciwko H. Z. o zapłatę oraz z powództwa wzajemnego H. Z. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko – Własnościowej „P.” w C. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 lutego 2012 r., umarza postępowanie Uzasadnienie 2 Skarżąca wnosiła o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego z dnia 28 sierpnia 2009 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżąca zaskarżyła wyrok Sądu Okręgowego w części dotyczącej orzeczenia o kosztach procesu. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego sądu zawarte w wyroku sądu drugiej instancji postanowienie rozstrzygające o kosztach procesu nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie (postanowienia z dnia 20 grudnia 1996 r., I CZ 30/96, OSNC 1997, nr 3, poz. 34, z dnia 6 grudnia 1996 r., II UZ 12/96, OSNAPUS 1997, nr 15, poz. 279, z dnia 12 marca 1997 r., II CZ 17/97, nie publ., z dnia 4 lutego 1997 r., III CZ 3/97, nie publ., wyrok z dnia 22 sierpnia 1997 r., III CKN 142/97, nie publ.).

W dniu 22 lica 2010 r. uchwalono ustawę o zmianie ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 155, poz. 1037), która weszła w życie w dniu 25 września 2010 r. Zgodnie z przepisami tej ustawy, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia przysługuje tylko od prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie oraz od postanowień co do istoty sprawy kończących postępowanie, wydanych przez sąd drugiej instancji w postępowaniu nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności orzeczeń sądów państw obcych oraz w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą (art. 4241 , art. 5192 , art. 11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c.).

W wypadku orzeczeń od których skarga nie przysługuje, odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem można domagać się bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia w postępowaniu ze skargi, chyba że strona nie skorzystała z przysługujących jej środków (art. 4241b k.p.c.). W wymienionej ustawie nie przewidziano przepisów międzyczasowych, co oznacza – zgodnie z zasadą bezzwłocznego stosowania przepisu procesowego 3 (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego, zasady prawnej, z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53) – iż od chwili jej wejścia w życie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń innych niż wymienionych w art. 4241 k.p.c. jest niedopuszczalna.

Dotyczy to także skarg wniesionych przed dniem wejścia w życie wymienionej ustawy. Skoro skarga stała się niedopuszczalna, wydanie orzeczenia jest niedopuszczalne, a postępowanie wywołane tą skargą należało umorzyć (art. 355 § 1 w związku z art. 391 §1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c.; por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2010 r., II CNP 59/10, nie publ., z dnia 24 listopada 2010 r., II CNP 67/10, nie publ., 26 listopada 2010 r., III CNP 49/10, nie publ., z dnia 10 grudnia 2010 r., II CNP 73/10, nie publ., z dnia 10 grudnia 2010 r., II CNP 76/10, nie publ., z dnia 17 grudnia 2010 r., IV CNP 85/10, nie publ., z dnia 17 grudnia 2010 r., III CNP 5/10, nie publ.).