Supreme Court dismisses appeal for non-consideration of a claim, ruling it inadmissible as not a 'thing' under civil procedure law.

Απόφαση 605 / 2025 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 605/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σταύρο Μάλαινο, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω κωλύματος της Αντιπρόεδρου Μυρσίνης Παπαχίου και των αρχαιοτέρων της συνθέσεως Αρεοπαγιτών Ασπασίας Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη και Σωκράτη Πλαστήρα), Αντιγόνη Τζελέπη, Ερασμία Λιούλη, Ζωή Καραχάλιου και Σπυριδούλα Λιάτη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 31 Μαΐου 2024, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Π. χας Θ. Μ., το γένος Α. Τ., κατοίκου ..., με την ιδιότητά της ως οφειλέτιδας και ως κληρονόμου του αποβιώσαντος στις 15-1-2020 συζύγου της Θ. Μ. του Ν., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Στυλιανό Μανουσάκη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία «Ε. Τ. Τ. Ε. «Α., που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, 2) ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "A. Τ. «Α. και δ.τ. «A. B.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, 3) ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία «Τ. Π. «Α., που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως ειδικής διαδόχου της τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "C. P. B. P. C. L." και 4) ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «I. H. Ανώνυμη Εταιρεία Διαχείρισης Απαιτήσεων από Δάνεια και Πιστώσεις" και δ.τ. «I.. H.. «A. (πρώην «A. F. S. Μ. Ανώνυμη Εταιρεία Διαχείρισης Απαιτήσεων από Δάνεια και Πιστώσεις"), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, εκ των οποίων η 4η εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Μαρία Κασκαμπά με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, ενώ οι 1η, 2η και 3η δεν παραστάθηκαν.

Κοινοποιουμένη η αναίρεση στην: Ε. Κ. του Γ., κάτοικο ..., ως εγγυήτριας σε δύο συμβάσεις επιχειρηματικών δανείων στην ΕΤΕ και σε μία σύμβαση επιχειρηματικού δανείου στην A. B., η οποία δεν παραστάθηκε.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-7-2017 αίτηση της ήδη αναιρεσείουσας και του ήδη αποβιώσαντος Θ. Μ. του Ν., που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο .... Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 209/2019 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και .../2022 του Μονομελούς Πρωτοδικείου .... Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 14-10-2022 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Αντιγόνη Τζελέπη, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο η αναιρεσείουσα και η 4η των αναιρεσιβλήτων όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 108, 110 παρ. 2, 498 παρ. 1, 568 παρ. 1 και 2 και 576 παρ.1-3 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι, αν κατά τη συζήτηση της αναίρεσης, δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί και δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κάποιος από τους διαδίκους, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως ποιος επισπεύδει τη συζήτηση.

Αν την επισπεύδει ο διάδικος που απουσιάζει, η υπόθεση συζητείται σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι. Αν, όμως, την επισπεύδει ο αντίδικός του, ερευνάται αν ο διάδικος, ο οποίος δεν εμφανίστηκε ή, αν και εμφανίστηκε, δεν έλαβε μέρος στη συζήτηση με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα από εκείνον που επισπεύδει τη συζήτηση.

Στην περίπτωση που δεν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα, η συζήτηση κηρύσσεται απαράδεκτη και η υπόθεση επαναφέρεται με νέα κλήση (ΑΠ 44/2023,ΑΠ 423/2023.ΑΠ 1191/2023). Στην αντίθετη περίπτωση, ο Άρειος Πάγος προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί (ΑΠ 606/2023,ΑΠ 1683/2022,ΑΠ 1544/2021). Σε περίπτωση αναγκαστικής ομοδικίας στη δίκη επί της αίτησης αναίρεσης, εάν δεν κλητεύθηκε κάποιος από τους αναγκαίους ομόδικους, η συζήτηση της αίτησης κηρύσσεται απαράδεκτη για όλους, εάν όμως κλητεύθηκε αυτός νόμιμα είτε από τον αντίδικό του, είτε από αναγκαίο ομόδικό του και δεν εμφανιστεί στη συζήτηση, τότε θεωρείται σαν να είναι παρών και η συζήτηση χωρεί νομίμως και ως προς τον απολιπόμενο αναγκαίο ομόδικο παρά την απουσία του.

Εξάλλου, στη δίκη περί ρύθμισης οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων, ο δεσμός που συνδέει τους πιστωτές του αιτούντος - οφειλέτη, ενόψει του ότι η ισχύς της απόφασης που θα εκδοθεί εκτείνεται σε όλους τους "μετέχοντες στη δίκη" πιστωτές, είναι αυτός της αναγκαστικής παθητικής ομοδικίας, κατ' άρθρο 76 παρ. 1 περ.

β` του ΚΠολΔ (ΑΠ 171/2025, ΑΠ 142/2025, ΑΠ 26/2023,ΑΠ173/2022,ΑΠ 1487/2022,ΑΠ 516/2020, ΑΠ 757/2019, ΑΠ 1049/2017). Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα διαδικαστικά έγγραφα της δίκης, η ένδικη αίτηση αναίρεσης προσδιορίστηκε σύμφωνα με τα οριζόμενα στη διάταξη του άρθρου 568 παρ. 2, 3 και 4 του ΚΠολΔ να συζητηθεί κατά τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας (31-45-2024 ).

Κατά την εκφώνηση της υπόθεσης, κατά την ως άνω δικάσιμο, από τη σειρά της στο πινάκιο α) η πρώτη αναιρεσίβλητη ανώνυμη τραπεζική εταιρεία με την επωνυμία «Ε. Τ. Τ. Ε. «Α., β) η δεύτερη αναιρεσίβλητη ανώνυμη τραπεζική εταιρεία με την επωνυμία "Α. Τ. Α. Ε." και η τρίτη ανώνυμη τραπεζική εταιρεία με την επωνυμία «Τ.

Π. «Α., δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε κατατέθηκε γι' αυτές έγγραφη δήλωση, ότι δεν θα παραστούν κατά τη συζήτηση, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 242 παρ. 2 του ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται, κατά τη διάταξη του άρθρου 573 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα, και στη διαδικασία της αναιρετικής δίκης. Παρέστησαν, όμως, νομίμως και προσηκόντως η αναιρεσείουσα και η τέταρτη ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία «I.

H. Ανώνυμη Εταιρεία Διαχείρισης Απαιτήσεων από Δάνεια και Πιστώσεις" και δ.τ. " I. H. Α." . Περαιτέρω, από τις υπ'αριθμ. ... εκθέσεις επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας στο Εφετείο ... Θ. Κ., που προσκομίζει και επικαλείται η αναιρεσείουσα, η οποία επισπεύδει τη συζήτηση της υπόθεσης, προκύπτει ότι ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, με την κάτω από αυτήν πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την ανωτέρω δικάσιμο επιδόθηκε, νόμιμα και εμπρόθεσμα, στις προαναφερόμενες πρώτη, δεύτερη και τρίτη των αναιρεσίβλητων.

Επομένως, εφόσον οι τελευταίες δεν εμφανίστηκαν κατά την προκειμένη δικάσιμο, αν και κλητεύθηκαν νόμιμα και εμπρόθεσμα, το Δικαστήριο πρέπει, να προχωρήσει στη συζήτηση της υπόθεσης παρά την απουσία τους (άρθρο 576 παρ.2 ΚΠολΔ). Με την κρινόμενη από 14-10-2022( αριθμ. εκθ.κατάθ. 9416/18-10-2022) αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η υπ' αριθμ..../1-7-2022 τελεσίδικη απόφαση του, ως Εφετείου δικάσαντος, Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά , η οποία εκδόθηκε κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας (άρθρα 739 έως 741 επ.

του ΚΠολΔ, σε συνδυασμό με άρθρο 15 του ν. 3869/2010 "ρύθμιση των οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων"), ερήμην της ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "Α. Τ. Α. Ε." ήδη δεύτερης αναιρεσίβλητης και της ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία «Τ. Π. Α." ήδη τρίτης αναιρεσίβλητης , και αντιμωλία των λοιπών διαδίκων, ήτοι αφενός της αιτούσας και ήδη αναιρεσείουσας και αφετέρου της ήδη πρώτης αναιρεσίβλητης ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία «Ε.

Τ. Τ. Ε. «Α. και της αυτοτελώς προσθέτως παρεμβάσης ανώνυμης εταιρείας, με την επωνυμία «I. Ανώνυμη Εταιρεία Διαχείρισης Απαιτήσεων από Δάνεια και Πιστώσεις" και δ.τ. "I. «Α. (ήδη τέταρτης αναιρεσίβλητης) ως εταιρείας διαχείρισης απαιτήσεων από δάνεια και πιστώσεις -μη δικαιούχου διαδίκου και ως εντολοδόχου και ειδικού πληρεξουσίου και αντικλήτου της ειδικής διαδόχου της ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας, με την επωνυμία «Τ.

Π. «Α., ήτοι της εταιρείας, με την επωνυμία "P. N. F. D. A. «C..

Συνεπώς, για την παραδεκτή άσκηση της αίτησης αναίρεσης πρέπει να ερευνηθεί το ζήτημα της τελεσιδικίας της προσβαλλόμενης απόφασης ως προς τους διαδίκους, που δικάστηκαν ερήμην στο δευτεροβάθμιο Δικαστήριο. Κατά τη διάταξη του άρθρου 553 παρ. 1 περ. β` του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των οριστικών αποφάσεων, που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση και περατώνουν όλη τη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή την ανταγωγή.

Έτσι, η ύπαρξη ερήμην απόφασης, δηλαδή απόφασης που εκδόθηκε με την απουσία, πραγματική ή πλασματική, ενός των διαδίκων, έστω και αν δεν στηρίχθηκε στη συναγωγή δυσμενών συνεπειών από την ερημοδικία του (ΟλΑΠ 15/2001,ΑΠ 46/2022,ΑΠ 792/2022), ενεργοποιεί αυτόματα τη δυνατότητα άσκησης κατ` αυτής ανακοπής ερημοδικίας από τον ερημοδικασθέντα (άρθρο 502 του ΚΠολΔ), με συνέπεια, όσο διαρκεί η προθεσμία της ανακοπής ερημοδικίας, να αποκλείεται η άσκηση κατά της ερήμην απόφασης αίτησης αναιρέσεως, η οποία, αν παρόλα αυτά ασκηθεί, είναι απορριπτέα αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτη (άρθρο 577 παρ. 1 του ΚΠολΔ), αφού, σε σχέση με την αναίρεση, δεν υπάρχει διάταξη όμοια με τη διάταξη του άρθρου 513 παρ. 1 εδ.

β` περ. β` του ΚΠολΔ, που ορίζει ότι κατά των ερήμην αποφάσεων επιτρέπεται έφεση ήδη από τη δημοσίευσή τους. Αντίθετα, δηλαδή, με την καθιερούμενη με τη διάταξη αυτή συμπόρευση των προθεσμιών της έφεσης και της ανακοπής ερημοδικίας, η αναίρεση κατά ερήμην απόφασης είναι επιτρεπτή, μόνον εφόσον δεν συγχωρείται κατ` αυτής ανακοπή ερημοδικίας ή αναλόγως έφεση (ΟλΑΠ 11/1998,ΑΠ 2/2022, ΑΠ 1508/2022), δηλαδή καθιερώνεται η αρχή της διαδοχικής άσκησης των προβλεπόμενων ένδικων μέσων (ΑΠ 1508/2022, ΑΠ 58/2020, ΑΠ 208/2020, ΑΠ 805/2019).

Στην προκείμενη σύμφωνα με τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, η οποία επιτρεπτά επισκοπείται (άρθρο 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ), για την έρευνα του ανωτέρω δικονομικού ζητήματος, το οποίο αποτελεί προϋπόθεση για την παραδεκτή άσκηση της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης, ως δικογράφου (άρθρο 577 παρ. 1, σε συνδ.

με άρθρο 553 παρ. 1 του ΚΠολΔ), οι ως άνω είχαν κληθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα για να παραστούν στη δικάσιμο της 18-1-2022 ενώπιον, του ως Εφετείου δικάσαντος, Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά , ενώ η συζήτηση της υπόθεσης έγινε με επίσπευση της εκκαλούσας-αιτούσας και ήδη αναιρεσείουσας, η δε η συζήτηση της υπόθεσης (κατά την ανωτέρω δικάσιμο) χώρησε σαν να ήταν και αυτές (οι απολιπόμενες) παρούσες (άρθρο 764 παρ. 2 του ΚΠολΔ).

Επομένως, ως προς τις ως άνω ας ανώνυμες τραπεζικές εταιρίες (οι οποίες είχαν κλητευθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα), η προσβαλλόμενη απόφαση έχει καταστεί πλέον τελεσίδικη, καθόσον, σύμφωνα με το άρθρο 14 του ν. 3869/2010, δεν υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας και, συνακόλουθα, δεν μπορεί να γίνει λόγος για την αρχή της διαδοχικής άσκησης των ενδίκων μέσων, σύμφωνα με την οποία η ερήμην οριστική απόφαση του εφετείου υπόκειται σε αναίρεση (ΑΠ 448/2022, ΑΠ 516/2020, ΑΠ 208/2020).

Περαιτέρω, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα, ήτοι εντός της διετούς καταχρηστικής προθεσμίας από τη δημοσίευση της προσβαλλόμενης απόφασης (3-3-2021), σύμφωνα με το άρθρο 564 παρ. 3 του ΚΠολΔ (όπως ισχύει για τα ένδικα μέσα, που ασκούνται μετά την 1-1-2016, σύμφωνα με το άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 2 του ν. 4335/2015), εφόσον από τα προσκομιζόμενα έγγραφα δεν προκύπτει, ούτε οι διάδικοι επικαλούνται επίδοση αυτής (άρθρα 495, 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 και 769 ΚΠολΔ).

Επομένως, πρέπει να ερευνηθεί το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων αυτής (άρθρο 577 παρ. 1 και 3 του ΚΠολΔ). Από την προσβαλλόμενη με αριθμό .../2022 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου ... , που δίκασε ως Εφετείο και τα λοιπά διαδικαστικά έγγραφα της δίκης, που επισκοπούνται επιτρεπτά (άρθρο 561 αρ. 2ΚΠολΔ), αναφορικά με τη διαδικαστική πορεία της υπόθεσης, προκύπτουν τα ακόλουθα:

Με την με αρ. καταθ. 7481/24-7-2017 αίτηση ενώπιον του Ειρηνοδικείου Πειραιά η ήδη αναιρεσείουσα και ο ήδη αποβιώσας σύζυγός της Θ. Μ. , απευθυνόμενοι κατά των πρώτης ,δεύτερης, τρίτης ήδη αναιρεσίβλητων ανώνυμων τραπεζικών εταιρειών, με τις επωνυμίες «Ε. Τ. Τ. Ε. «Α., "Α. Τ. Α. Ε." «Τ. Π. «Α., αντίστοιχα και κατά του ΝΠΔΔ με την επωνυμία " Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης"(ΕΦΚΑ) ( μη διάδικου στην παρούσα δίκη), αντίστοιχα, ζήτησαν, για τους λόγους που αναφέρονται σ' αυτήν, τη ρύθμιση των χρεών τους με την υπαγωγή τους στη διαδικασία του ν. 3869/2010 και την εξαίρεση από την εκποίηση του ακινήτου, που ανήκει κατά κυριότητα στην ήδη αναιρεσείουσα και αποτελεί την κύρια κατοικία τους, όπως και των αναφερόμενων στην αίτηση λοιπών ακινήτων της ιδίας, σύμφωνα με το σχέδιο διευθέτησης που υπέβαλαν, λαμβανομένης υπόψη της περιουσιακής και οικογενειακής κατάστασης που παρέθεσαν.

Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την με αριθμό 209/20198 απόφαση, αφού θεώρησε ότι η αίτηση δεν ασκήθηκε ως προς το ΝΠΔΔ με την επωνυμία "Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης"(ΕΦΚΑ), απέρριψε την αίτηση, ως προς την ήδη αναιρεσείουσα λόγω μη συνδρομής της ουσιαστικής προϋπόθεσης της έλλειψης πτωχευτικής ικανότητας στο πρόσωπό της και ως προς τον ήδη αποβιώσαντα σύζυγο της λόγω μη περιέλευσής του σε κατάσταση μόνιμης και γενικής αδυναμίας πληρωμών.

Την απόφαση αυτή προσέβαλαν οι αιτούντες με την με αρ. καταθ.6771/3401/2019 έφεσή τους ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά. Κατά τη συζήτηση της έφεσης παρενέβη αυτοτελώς υπέρ της ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία «Τ. Π. Α." η ανώνυμη εταιρεία, με την επωνυμία «I. H. Ανώνυμη Εταιρεία Διαχείρισης Απαιτήσεων από Δάνεια και Πιστώσεις" (ήδη πρώτη αναιρεσίβλητη).

Το ως άνω Δικαστήριο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, αφού δίκασε ερήμην των ανωνύμων τραπεζικών εταιρειών, με τις επωνυμίες "Α. Τ. Α. Ε." και «Τ. Π. «Α., ήδη δεύτερης και τρίτης των αναιρεσίβλητων και παρόντων των λοιπών διαδίκων, αφού κήρυξε καταργηθείσα τη δίκη, ως προς τον ήδη αποβιώσαντα πρώτο εκκαλούντα, σύζυγο της αιτούσας και ήδη αναιρεσείουσας, δέχτηκε την έφεση, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση και δέχθηκε εν μέρει την αίτηση ως κατ' ουσία βάσιμη, ρύθμισε τα χρέη της αναιρεσείουσας κατ' άρθρο 8 παρ. 2 του Ν. 3869/2010, καθορίζοντας, συμμέτρως, τις καταβολές προς τις αναιρεσίβλητες στο ποσό των 864,59 ευρώ μηνιαίως για χρονικό διάστημα τριών (3) ετών ,ενώ απέρριψε το κατά το άρθρο 9 παρ. 2 του Ν. 3869/2010 αίτημα περί εξαίρεσης από την εκποίηση της κύριας κατοικίας της, ενώ περαιτέρω διέταξε την εκποίηση, κατ' άρθρο 9 παρ. 1 του Ν. 3869/2010, των αναφερομένων λοιπών ακινήτων της αναιρεσείουσας Σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 9 παρ. 2 του ν. 3869/2010, όπως τροποποιήθηκε με το ν. 4346/2015(ΦΕΚ Α`, 152/1-1-2016), και με το άρθρο 62 παρ. 2 του ν. 4549/2018 (ΦΕΚ Α'105/14.6.2018), το οποίο εφαρμόζεται στην ερευνώμενη υπόθεση, δεδομένου ότι η υπό κρίση αίτηση κατατέθηκε μετά την 1η-1-2016 (βλ.

μεταβατική διάταξη του ν. 4346/2015 στο άρθρο 14 παρ. 11 αυτού) και η προσβαλλόμενη απόφαση δημοσιεύτηκε μετά τη 14η-6-2018 (βλ. μεταβατική διάταξη του ν. 4549/2018 στο άρθρο 68 παρ. 11 αυτού) "Μέχρι την 28η Φεβρουαρίου 2019", ο οφειλέτης μπορεί να υποβάλει στο δικαστήριο πρόταση εκκαθάρισης και σχέδιο διευθέτησης οφειλών ζητώντας να εξαιρεθεί από την εκποίηση βεβαρημένο ή μη με εμπράγματη ασφάλεια ακίνητο, εφόσον, στο πρόσωπο του οφειλέτη, πληρούνται σωρευτικά οι εξής προϋποθέσεις:

α) το συγκεκριμένο ακίνητο χρησιμεύει ως κύρια κατοικία του, β) το μηνιαίο διαθέσιμο οικογενειακό του εισόδημα δεν υπερβαίνει τις εύλογες δαπάνες διαβίωσης, όπως αυτές προσδιορίζονται στην παράγραφο 3 του άρθρου 5 του παρόντος, προσαυξημένες κατά εβδομήντα τοις εκατό (70%), γ) η αντικειμενική αξία της κύριας κατοικίας κατά το χρόνο συζήτησης της αίτησης δεν υπερβαίνει τις εκατόν ογδόντα χιλιάδες (180.000) ευρώ για τον άγαμο οφειλέτη, προσαυξημένη κατά σαράντα χιλιάδες ευρώ (40.000) ευρώ για τον έγγαμο οφειλέτη και κατά είκοσι χιλιάδες (20.000) ευρώ ανά τέκνο και μέχρι τρία (3) τέκνα και δ) ο οφειλέτης είναι συνεργάσιμος δανειολήπτης, βάσει του Κώδικα Δεοντολογίας Τραπεζών, όπου αυτός εφαρμόζεται.

Το σχέδιο διευθέτησης οφειλών θα προβλέπει ότι ο οφειλέτης θα καταβάλλει το μέγιστο της δυνατότητας αποπληρωμής του και ότι καταβάλλει ποσό τέτοιο ώστε οι πιστωτές του δεν θα βρεθούν, χωρίς τη συναίνεσή τους, σε χειρότερη οικονομική θέση από αυτήν στην οποία θα βρίσκονταν σε περίπτωση αναγκαστικής εκτέλεσης.

Με απόφαση της Τράπεζας της Ελλάδος [η οποία θα εκδοθεί εντός τριάντα (30) ημερών από τη δημοσίευση του παρόντος] ορίζονται η διαδικασία και τα κριτήρια που λαμβάνονται υπόψη για τον προσδιορισμό της μέγιστης ικανότητας αποπληρωμής του οφειλέτη και τον προσδιορισμό του ποσού το οποίο θα ελάμβαναν οι πιστωτές σε περίπτωση αναγκαστικής εκτέλεσης, καθώς και για τον προσδιορισμό της ενδεχόμενης ζημίας των πιστωτών. "Μέχρι την 28η Φεβρουαρίου 2019", στις περιπτώσεις κατά τις οποίες στο πρόσωπο του οφειλέτη πληρούνται σωρευτικά οι εξής προϋποθέσεις:

α) το συγκεκριμένο ακίνητο χρησιμεύει ως κύρια κατοικία του, β) το μηνιαίο διαθέσιμο οικογενειακό του εισόδημα υπολείπεται ή είναι ίσο των ευλόγων δαπανών διαβίωσης, όπως αυτές προσδιορίζονται στην παρ. 3 του άρθρου 5 του παρόντος, γ) η αντικειμενική αξία της κύριας κατοικίας του κατά το χρόνο συζήτησης της αίτησης δεν υπερβαίνει τις εκατόν είκοσι χιλιάδες (120.000) ευρώ για τον άγαμο οφειλέτη, προσαυξημένη κατά σαράντα χιλιάδες (40.000) ευρώ για τον έγγαμο οφειλέτη και κατά είκοσι χιλιάδες (20.000) ευρώ ανά τέκνο και μέχρι τρία τέκνα, δ) είναι συνεργάσιμος δανειολήπτης, βάσει του Κώδικα Δεοντολογίας Τραπεζών, όπου αυτός εφαρμόζεται και ε) βρίσκεται σε πραγματική αδυναμία πληρωμής των μηνιαίων καταβολών, όπως αυτές ορίζονται στο σχέδιο διευθέτησης οφειλών της προηγούμενης παραγράφου, διασφαλίζεται, ότι οι πιστωτές δεν θα βρεθούν, χωρίς τη συναίνεσή τους, σε χειρότερη οικονομική θέση από αυτήν στην οποία θα βρίσκονταν σε περίπτωση αναγκαστικής εκτέλεσης, με τον ακόλουθο τρόπο....".

Με την κατά τα άνω τροποποιηθείσα διάταξη του άρθρου 9 παρ. 2 του ν. 3869/2010 εισάγονται δυο επιπλέον προϋποθέσεις για την εξαίρεση της κύριας κατοικίας από την εκποίηση, ήτοι το εισοδηματικό κριτήριο του αιτούντος την εξαίρεση οφειλέτη και το κριτήριο της συμπεριφοράς του ως συνεργάσιμου δανειολήπτη. Ειδικότερα, αναφορικά με το εισοδηματικά κριτήρια, ως προϋπόθεση της διάσωσης της κύριας κατοικίας ,στο άρθρο 9 παρ. 2 αναφέρεται το γεγονός ότι ο οφειλέτης και η σύζυγός του έχουν εισοδήματα που δεν υπερβαίνουν κατά 70% τις εύλογες δαπάνες διαβίωσης.

Για τις τελευταίες ( εύλογες δαπάνες διαβίωσης) α) η διάταξη, χωρίς να παραπέμπει ευθέως στα όρια που τάσσει η ΕΛΣΤΑΤ ή το Κυβερνητικό Συμβούλιο, παραπέμπει στο άρθρο 5 παρ. 3 σύμφωνα με το οποίο " ο καθορισμός του ποσού των τελευταίων ενήμερων μηνιαίων καταβολών πρέπει να εξασφαλίζει τη δυνατότητα κάλυψης ευλόγων δαπανών διαβίωσης του ιδίου και των προστατευόμενων μελών της οικογένειάς του, όπως αυτές εκάστοτε προσδιορίζονται με απόφαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους δυνάμει του ν. 4224/2013 ή μέχρις ότου εκδοθεί η ανωτέρω απόφαση, όπως αυτές προσδιορίζονται στην Έρευνα Οικονομικών Προϋπολογισμών (Ε.Ο.Π.) που διενεργεί κάθε χρόνο η Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία, και στις οποίες συμπεριλαμβάνονται οι δαπάνες κοινωνικής ασφάλισης που βαρύνουν τον οφειλέτη, ωστόσο το ανωτέρω ποσό δεν μπορεί να είναι κατώτερο του 10% των μηνιαίων δόσεων που ο αϊτών όφειλε να καταβάλει σε όλους τους δανειστές μέχρι την κατάθεση της αίτησης.

Κάθε ποσό που υπολείπεται μετά την αφαίρεση του ποσού που καλύπτει τις εύλογες δαπάνες διαβίωσης του αιτούντος και των προστατευόμενων μελών της οικογένειάς του, διανέμεται συμμέτρως στους πιστωτές.." β) σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση του ν. 4346/2015 (άρθρο 15) "στις εύλογες δαπάνες διαβίωσης βάσει των οποίων θα υπολογίζεται από το Δικαστή η δυνατότητα καταβολών του οφειλέτη, παρεκτός των βασικών δαπανών που είναι απαραίτητες για τη διαβίωση ενός νοικοκυριού και στις οποίες περιλαμβάνονται οι δαπάνες για διατροφή, ένδυση και υπόδηση, λειτουργικά έξοδα κατοικίας, µμετακίνηση, επισκευή και συντήρηση επίπλων και οικιακού εξοπλισµού, είδη οικιακής κατανάλωσης και ατοµικής φροντίδας, ενηµέρωση και µόρφωση, υπηρεσίες τηλεφωνίας και ταχυδροµείων, αγαθά και υπηρεσίες υγείας, υπηρεσίες εκπαίδευσης, υπηρεσίες κοινωνικής προστασίας και οικονοµικές υπηρεσίες, θα περιλαµβάνονται επιπλέον οι δαπάνες εστίασης, οι δαπάνες για διαρκή αγαθά και συσκευές και οι επιπλέον δαπάνες για κατανάλωση αλκοολούχων ποτών και καπνού, αεροπορικές µετακινήσεις, τουριστικές υπηρεσίες και υπηρεσίες αναψυχής, πολιτισµού και αθλητισµού (ήτοι η τέταρτη από τέσσερις οµάδες δαπανών, όπως αυτές καταγράφονται από τα επίσηµα στοιχεία της Έρευνας Οικογενειακών Προϋπολογισµών (ΕΟΠ)".

Σύμφωνα με τα παραπάνω 1) η διάταξη του άρθρου 9 παρ. 2 δεν παραπέμπει ευθέως στα όρια που τάσσει η ΕΛΣΤΑΤ ή το Κυβερνητικό Συμβούλιο και 2)στην αιτιολογική έκθεση αφενός μεν αναφέρονται αναλυτικά οι δαπάνες που δικαιολογούνται χωρίς απλή παραπομπή σε προκαθορισμένα ποσά και αφετέρου γίνεται αναφορά στη δυνατότητα καταβολών βάσει υπολογισμού από το δικαστή.

Συνεπώς, οι εύλογες δαπάνες διαβίωσης του οφειλέτη και της οικογένειάς του κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 9 παρ. 2 κρίνονται από τον δικάζοντα δικαστή, ο οποίος λαμβάνει υπόψη του τα όρια που τάσσονται από την ΕΛΣΤΑΤ ή το Κυβερνητικό Συμβούλιο, τα οποία όμως δεν είναι ,αφού τα όργανα αυτά έχουν καθοδηγητικό- συμβουλευτικό ρόλο και δεν παράγουν δεσμευτική ισχύ νομοθετήματος.

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 560 αριθμ. 1 εδ. α' του ΚΠολΔ, όπως ίσχυε, τόσο πριν, όσο και μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο 1 άρθρο τρίτο του ν. 4335/2015, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών.

Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (ΟλΑΠ 31/2009, ΑΠ 1783/2023, ΑΠ 448/2022, ΑΠ 59/2021, ΑΠ 757/2015).

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά που ανέλεγκτα το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν και την υπαγωγή τους στο νόμο και ιδρύεται αυτός ο λόγος αναιρέσεως αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν φανερή την παραβίαση.

Με το λόγο αυτό δεν επιτρέπεται να πλήττεται η προσβαλλομένη απόφαση κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, υπό την επίκληση ότι αυτή παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο κατά το άρθρο 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ (ΑΠ 1783/2023, ΑΠ 59/2021, ΑΠ 550/2020, ΑΠ 52/2019, ΑΠ 551/2018, ΑΠ 1753/2017). ). Εξάλλου, για τη νομιμοποίηση προς διεξαγωγή συγκεκριμένης δίκης αρκεί κατ' αρχήν ο ισχυρισμός του ενάγοντος ότι αυτός και ο εναγόμενος είναι υποκείμενα της ένδικης ουσιαστικής έννομης σχέσης, ότι δηλαδή ο ίδιος είναι φορέας του ασκούμενου επιδίκου δικαιώματος και ο εναγόμενος της αντίστοιχης υποχρέωσης.

Ποία πρόσωπα είναι φορείς συγκεκριμένων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων ορίζεται από το ουσιαστικό δίκαιο που επιτρέπει την άσκηση της αγωγής. Παρέπεται ότι η εσφαλμένη κρίση του επιλαμβανόμενου της αγωγής δικαστηρίου της ουσίας ως προς τη νομιμοποίηση ή μη του ενάγοντος ή του εναγομένου προϋποθέτει την από το ίδιο δικαστήριο παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (ΟλΑΠ 18/2005, ΑΠ 1733/ 2010).

Επομένως, ο λόγος αναίρεσης ότι δεν υπάρχει ενεργητική ή παθητική νομιμοποίηση του διαδίκου στηρίζεται στον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ (ΑΠ 1442/2010, ΑΠ 1383/2010). Για το ορισμένο ,δε, του ανωτέρω από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγου αναίρεσης, στην περίπτωση της κατ` ουσίαν έρευνας της υπόθεσης από το δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση, πρέπει να διαλαμβάνονται στο αναιρετήριο:

α) η διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε και μάλιστα ενάριθμα και η διαγνωσθείσα βάση αυτής έννομη συνέπεια, β) οι παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά (ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού) και θεμελίωσαν την κρίση του δικαστηρίου ως προς τη βασιμότητα ή μη της αγωγής ή του ισχυρισμού και γ) το αποδιδόμενο στην προσβαλλόμενη απόφαση νομικό σφάλμα ως προς την εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου, ήτοι η αποδιδομένη με τον λόγο αναίρεσης πλημμέλεια (ΟλΑΠ 1/2016,ΟλΑΠ 2/2013, ΟλΑΠ 20/2005, ΑΠ 16/2023, ΑΠ 1096/2022,ΑΠ 678/2022 Στην ερευνώμενη υπόθεση, η αναιρεσείουσα, με το πρώτο σκέλος του πρώτου αναιρετικού λόγου, προσάπτει στη προσβαλλόμενη απόφαση τη πλημμέλεια από τον αριθ. 1 του άρθρου 560 του ΚΠολΔ, με την αιτίαση ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε τις διατάξεις του άρθρου 5 παρ. 3 και του άρθρου 9 παρ. 2 του ν. 3869/2010, όπως αυτές ισχύουν μετά την αντικατάστασή τους από 1-1-2016 με το άρθρο 14 παρ. 1 του ν. 4346/2015 και άρθρο 62 παρ. 2,68 του ν. 4549/2018, απορρίπτοντας το αίτημά της περί εξαίρεσης της κύριας κατοικίας αυτής από την εκποίηση.

Ειδικότερα, ότι το δικαστήριο απέρριψε το αίτημά της περί εξαίρεσης της κύριας κατοικίας της από την εκποίηση για το λόγο ότι δεν πληρούσε την προϋπόθεση των εισοδηματικών κριτηρίων, διότι εσφαλμένα δεν προσδιόρισε τις εύλογες δαπάνες διαβίωσης της σύμφωνα με την Έρευνα Οικονομικών Προϋπολογισμών (Ε.Ο.Π) που διενεργεί κάθε χρόνο η Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία, σύμφωνα με την οποία για το έτος 2020 η μέση μηνιαία δαπάνη για την ίδια που είναι ηλικίας 68 ετών ανέρχεται στο ύψος των 653,13 ευρώ και όχι στο ποσό των 530 ευρώ που προσδιόρισε αυθαίρετα η προσβαλλόμενη απόφαση Στην εξεταζόμενη περίπτωση, το Μονομελές Πρωτοδικείο ...

που δίκασε ως Εφετείο, με την πληττόμενη, υπ' αριθμ. .../2022, απόφασή του, δέχθηκε, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του (άρθρ. 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ), τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά, κατά το ενδιαφέρον τον αναιρετικό έλεγχο μέρος: "..Κατά το χρόνο κατάθεσης της αίτησης (2017) ο σύζυγος της αιτούσας ήταν συνταξιούχος με μηνιαίο εισόδημα 1.303,52 ευρώ (βλ.

εκκαθαριστικό έτους 2017), η δε αιτούσα ήταν άνεργη, ενώ συνέδραμε οικονομικά στο οικογενειακό τους εισόδημα ο ενήλικός υιός τους τουλάχιστον με το μηνιαίο ποσό των 150,00 ευρώ.... Σήμερα, ο σύζυγος της εκκαλούσας έχει αποβιώσει και η ίδια λαμβάνει πλέον τη σύνταξη της και μέρος της συντάξεως του αποβιώσαντος συζύγου της, ήτοι συνολικά το ποσό των 1.244,59 ευρώ, ενώ ταυτόχρονα συνεχίζει να ενισχύεται οικονομικά από τον ενήλικό υιό της ..με το μηνιαίο ποσό των 150,00 ευρώ ήτοι συνολικά αποκομίζει μηνιαίως το ποσό των 1.394,59 ευρώ ...

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι η αιτούσα - εκκαλούσα διαθέτει τα ακόλουθα περιουσιακά στοιχεία: 1) ένα διαμέρισμα - οριζόντια ιδιοκτησία του ισογείου ορόφου επιφάνειας 80 τ.μ, που αποτελεί την κύρια κατοικία της, ευρισκομένου στον Πειραιά και επί της οδού ..., σε οικοδομή κτισμένη σε οικόπεδο επιφάνειας 123 τμ, με ποσοστό συγκυριότητας επί του οικοπέδου 193,50/1000 εξ αδιαιρέτου, σύμφωνα με το μεταβιβαστικό συμβόλαιο, και όχι 50/100 όπως εσφαλμένως αναφέρει η αιτούσα, το οποίο απέκτησε δυνάμει του με αρ. 7351/1982 προικοσυμφώνου συμβολαίου της Συμβ/φου ...

Γ. Δ. - Κ., κατά πλήρη κυριότητα (κατόπιν καταργήσεως του θεσμού της προίκας), αξίας του ως άνω διαμερίσματος 49.697,68 ευρώ σύμφωνα με την προσκομιζόμενη δήλωση ΕΝΦΙΑ του έτους 2021, 2) την αποκλειστική κυριότητα του δικαιώματος υψούν (μελλοντικού διαμερίσματος) του α' υπέρ του ισογείου ορόφου επιφάνειας επίσης 80 τ.μ, της ανωτέρω ισογείου οικοδομής ευρισκομένης στον Πειραιά και επί της οδού ..., σε οικόπεδο επιφάνειας 123 τμ, στο οποίο (οικόπεδο) έχει ποσοστό συγκυριότητας 193,50/1000 εξ αδιαιρέτου (σύμφωνα με το συμβόλαιο), το οποίο απέκτησε δυνάμει του ιδίου ως άνω με αρ. 7351/1982 προικοσυμφώνου συμβολαίου της Συμβ/φου ...

Γ. Δ. - Κ. (κατόπιν καταργήσεως του θεσμού της προίκας).. 3) κληρονομικό δικαίωμα αποκλειστικής κυριότητας κατά ποσοστό συνιδιοκτησίας 50% επί αποθήκης του υπογείου στην ίδια ανωτέρω οικοδομή, λόγω κληρονομιάς της αποβιωσάσης το 2008 μητρός της, Π. Τ., που δεν έχει αποδεχθεί με συμβολαιογραφικό έγγραφο, επιφάνειας της αποθήκης 54 τ.μ και αντικειμενικής αξίας σύμφωνα με τη δήλωση ΕΝΦΙΑ του έτους 2021 του, ποσοστού 50% εξ αδιαιρέτου επ' αυτής, ποσού 6.648,48 ευρώ, 4) κατά πλήρη κυριότητα ένα οικόπεδο επιφάνειας 123 τ.μ, στη θέση Άγιοι Πάντες εντός οικισμού του Δήμου Γαλαξιδίου, μετά της επ' αυτού προκατασκευασμένης οικίας επιφάνειας 28 τ.μ αντικειμενικής αξίας, σύμφωνα με τη δήλωση ΕΝΦΙΑ του έτους 2021, ποσού 7.880,78 ευρώ, 5) κατά πλήρη κυριότητα ένα αγροτεμάχιο επιφάνειας 580 τ.μ.

στην περιοχή ... του Νόμου Φωκίδος του οποίου δεν αναφέρεται η αξία κατά τον υπολογισμό της δήλωσης ΕΝΦΙΑ του έτους 2021. Περαιτέρω, οι εύλογες δαπάνες διαβίωσης της εκκαλούσας ανέρχονται σήμερα στο ποσό των 530,00 ευρώ ανά μήνα συνυπολογιζομένων στο κόστος αυτό των εξόδων για διατροφή, ένδυση, υπόδηση, λειτουργικά έξοδα κατοικίας (λογαριασμοί ΔΕΚΟ και κοινοχρήστων της οικίας), μετακινήσεις, είδη οικιακής κατανάλωσης και ατομικής φροντίδας κλπ, λαμβανομένου υπόψη του ότι οι οικονομικές συνθήκες αυτονοήτως ώθησαν τα τελευταία χρόνια κάθε οικογενειακό προϋπολογισμό σε περιστολή και εκλογίκευση δαπανών.

Συνεπώς, εάν αφαιρεθεί από το προαναφερόμενο μηνιαίο εισόδημα της εκκαλούσας, συνολικού ύψους 1.394,59 ευρώ, το ποσό των 530,00 ευρώ, το εναπομείναν ποσό ύψους 864,59 ευρώ δεν επαρκεί για να καλύψει την εκπλήρωση των προαναφερθέντων οικονομικών υποχρεώσεων της έναντι των ως άνω πιστωτών της. Σημειώνεται ότι το ποσό που οφείλει η αιτούσα - εκκαλούσα για τα δάνεια προς την Τράπεζα ...

δεν διαφοροποιείται από την εξ αδιαθέτου κληρονομική διαδοχή του χρέους του συζύγου της που επήλθε με την επαγωγή .., αφού στα εν λόγω δάνεια οι σύζυγοι ήταν συνοφειλέτες και έτσι εις ολόκληρο ενεχόμενοι για την αποπληρωμή τους.. Με βάση τα ανωτέρω εκτιθέμενα, συντρέχουν στο πρόσωπο της εκκαλούσας οι προϋποθέσεις για την υπαγωγή της στη ρύθμιση του αρ. 8 παρ. 2 του Ν. 3869/2010, πλην όμως όχι και του αρ 9 παρ. 2 του ως άνω νόμου όπως τροποποιήθηκε με το Ν. 4346/2015 του οποίου η ισχύ καταλαμβάνει την υπό κρίση αίτηση αφού αυτή κατατέθηκε μετά την 1-1-2016, διότι το προαναφερόμενο εισόδημα της αιτούσας - εκκαλούσας (1.394,59 ευρώ) υπερβαίνει το ποσό που απαιτείται για την κάλυψη των ευλογών δαπανών διαβίωσης της όπως αυτό προσδιορίστηκε ανωτέρω, προσαυξημένο κατά 70% {(530,00 X 70% =) 371,00 + 530,00 = 901,00}, και έτσι δεν πληρούται μία εκ των προϋποθέσεων για την υπαγωγή της στο προστατευτικό καθεστώς διάσωσης κύριας κατοικίας που θεσπίζεται για τις αιτήσεις που κατατίθενται μετά την 1-1-2016, εφαρμοζόμενης, ως προς την κύρια κατοικία της εκκαλούσας, της παρ. 2α του αρ. 9 Ν 3869/2010, όπως προστέθηκε με την παρ. 3 άρθρου 62 Ν. 4549/2018, που σύμφωνα με την παρ. 8 του άρθρου 68 του αυτού νόμου, εφαρμόζονται και στις δίκες, που είναι εκκρεμείς κατά την έναρξη ισχύος του.

Περαιτέρω, από τη λοιπή προαναφερθείσα ακίνητη περιουσία της αιτούσας ρευστοποιήσιμα κρίνονται: 1) η πλήρης κυριότητα ενός οικοπέδου επιφάνειας 123 τ.μ, στη θέση Άγιοι Πάντες εντός οικισμού του Δήμου Γαλαξιδίου, μετά της επ' αυτού προκατασκευασμένης οικίας επιφάνειας 28 τ.μ αντικειμενικής αξίας, σύμφωνα με τη δήλωση ΕΝΦΙΑ του έτους 2021, ποσού 7.880,76 ευρώ, και 2) η πλήρης κυριότητα ενός αγροτεμαχίου επιφάνειας 580 τ.μ.

στην περιοχή ... του Νόμου Φωκίδος, αξίας, σύμφωνα με τα διδάγματα της κοινής πείρας 4.000,00 ευρώ. Αντιθέτως, κρίνεται ότι πρέπει να εξαιρεθούν της ρευστοποίησης: Α) το κληρονομικό δικαίωμα αποκλειστικής κυριότητας, νομής και κατοχής της εκκαλούσας κατά ποσοστό συνιδιοκτησίας 50% επί αποθήκης του υπογείου στην ίδια ανωτέρω οικοδομή, λόγω κληρονομιάς της αποβιωσάσης το έτος 2008 μητρός της, Π.

Τ., που δεν έχει αποδεχθεί με συμβολαιογραφικό έγγραφο, επιφάνειας της αποθήκης 54 τ.μ και αντικειμενικής αξίας σύμφωνα με τη δήλωση ΕΝΦΙΑ του έτους 2021 του ποσοστού 50% εξ αδιαιρέτου, 6.648,48 ευρώ. Τούτο διότι αφενός δεν προκύπτει εάν το συγκεκριμένο ακίνητο που δηλώνεται στην Ε9 αποτελεί οριζόντια ιδιοκτησία της οικοδομής στον Πειραιά και επί της οδού ..., σε οικόπεδο επιφάνειας 123 τμ.

ή όχι, και σε καταφατική περίπτωση ποιό είναι το ποσοστό συγκυριότητας στο οικόπεδο, γεγονός που υποδηλώνει νομική αταξία του ακινήτου για την τακτοποίηση του οποίου προβλέπεται ότι θα χρειαστεί συμβολαιογραφικό έγγραφο με τα ανάλογα έξοδα, αφετέρου θα απαιτηθεί συμβολαιογραφικό έγγραφο αποδοχής κληρονομιάς με τα ανάλογα έξοδα, τα οποία συνεκτιμώμενα με την ως άνω χαμηλή του αξία, το ποσοστό συνιδιοκτησίας επ' αυτού και την αδυναμία άμεσης εκμετάλλευσης, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δεν αναμένεται να Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης η αναιρεσείουσα προσάπτει στην προσβαλλόμενη την πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ.

Ειδικότερα, ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη εσφαλμένα εφάρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 5 παρ. 3 και 9 παρ. 2 του ν. 3869/2010 όπως ισχύουν μετά τις τροποποιήσεις με το ν. 4346/2015 και 4549/2018 διότι 1) όπως, ακριβώς, εκθέτει "εσφαλμένα υπήγαγε τα περιστατικά της ατομικής της περίπτωσης καταλήγοντας σε εσφαλμένο συμπέρασμα με τη μορφή διατακτικού της απόφασης" και διότι "σε αντίθεση με όσα δέχθηκε το δευτεροβάθμιο δικαστήριο συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής τους άρθρου 9 παρ. 2 του ν. 3869/2010 αφού πληρούσε όλες τις προϋποθέσεις ώστε να εξαιρεθεί από την εκποίηση για την ικανοποίηση των πιστωτών της η κύρια και μοναδική κατοικία της, 2) δεν εφάρμοσε ορθά την παρ. 3 του άρθρου 5 του ν. 3869/2010 καθώς δεν προσδιόρισε τις εύλογες δαπάνες διαβίωσης της σύμφωνα με την έρευνα Οικονομικών Προϋπολογισμών (Ε.Ο Π) που διενεργεί κάθε χρόνο η Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία Ο λόγος αυτός, όσον αφορά την πρώτη αιτίαση, του κρίνεται απορριπτέος, προεχόντως, ως απαράδεκτος, καθόσον αναφέρονται μόνο αποσπασματικές παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης κατ' επιλογή της αναιρεσείουσας και όχι το σύνολο των πραγματικών περιστατικών, που έγιναν δεκτά, ως προς τις προϋποθέσεις εξαίρεσης.

Αλλά είναι και αόριστος, διότι δεν προσδιορίζει το αποδιδόμενο στην προσβαλλόμενη απόφαση νομικό σφάλμα ως προς την εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου, ήτοι η αποδιδομένη με τον λόγο αναίρεσης πλημμέλεια . Όσον αφορά την δεύτερη αιτίαση, ο λόγος πέραν του ότι κρίνεται απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος, καθόσον αναφέρονται μόνο αποσπασματικές παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως κατ' επιλογή της αναιρεσείουσας και όχι το σύνολο των πραγματικών περιστατικών που έγιναν δεκτά είναι απορριπτέος και ως αβάσιμος διότι το, ως Εφετείο, δίκασαν Πρωτοδικείο με το να προσδιορίσει τις εύλογες δαπάνες διαβίωσης της αιτούσας στο ύψος των 530 ευρώ, κατ' εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 9 παρ. 2 του Ν. 3869/2010, σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν στη μείζονα σκέψη, ορθά το νόμο εφάρμοσε και γι' αυτό, ο από το άρθρο 560 αριθμ. 1α του ΚΠο.Δ Περαιτέρω, με το δεύτερο σκέλος του πρώτου αναιρετικού λόγου η αναιρεσείουσα προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ.

Ειδικότερα, ισχυρίζεται ότι το δικαστήριο εσφαλμένα εφάρμοσε και ερμήνευσε της διάταξη του άρθρου 10 παρ. 14 του ν. 3156/2003 δεχόμενο ότι νομιμοποιείται ενεργητικά η αυτοτελώς αυτοτελώς προσθέτως παρεμβάσα. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος διότι κατά την παράλληλη και συνδυαστική εφαρμογή των Ν. 4354/2015 και Ν. 3156/2003, οι Εταιρείες Διαχείρισης Απαιτήσεων από Δάνεια και Πιστώσεις (Ε.Δ.Α.Δ.Π) έχουν την κατ` εξαίρεση νομιμοποίηση του άρθρου 2 παρ. 4 του Ν. 4354/2015, προς άσκηση κάθε ένδικου βοηθήματος και κάθε άλλης δικαστικής ενέργειας προς είσπραξη των υπό διαχείριση απαιτήσεων, ανεξάρτητα από το ειδικότερο νομικό πλαίσιο, με βάση το οποίο συντελείται η μεταβίβαση των υπό διαχείριση απαιτήσεων, δηλαδή ακόμη και όταν η μεταβίβαση των απαιτήσεων και η ανάθεση της διαχείρισής τους στις εν λόγω εταιρείες συντελείται σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 3156/2003 για την τιτλοποίηση των απαιτήσεων(ΟλΑΠ 1/2023).

Περαιτέρω, με τον δεύτερο αναιρετικό λόγο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 560 παρ. 5 ΚΠολΔ. Ειδικότερα, η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο έσφαλε, διότι έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν και ειδικότερα δέχθηκε ότι ο υιός της την ενισχύει ακόμη οικονομικά μηνιαία με το ποσό των 150 ευρώ, ενώ αυτός ο ισχυρισμός δεν προτάθηκε από την ίδια ούτε με την έφεσή της ούτε με τις προτάσεις της , β) έκρινε εσφαλμένα ότι το μηνιαίο εισόδημά της ανέρχεται στο ποσό των 1244,59 ευρώ, ενώ με τις προτάσεις της και τα αποδεικτικά μέσα που προσκόμισε ( εκκαθαριστικά συντάξεων και εκκαθαριστικά του 2020) αποδεικνύεται ότι το συνολικό μηνιαίο εισόδημά της από συνάξεις ανέρχεται μηνιαίως στο ποσό των 1176,95 ευρώ.

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 8 εδ. β' του ΚΠολΔ και, αναλόγως, άρθρου 560 αριθμ. 5 του ίδιου Κώδικα, ιδρύεται λόγος αίρεσης όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα", κατά την έννοια της ως άνω διάταξης, θεωρούνται οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων, που, υπό την προϋπόθεση της νόμιμης πρότασής τους, θεμελιώνουν ιστορικά το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (ΟλΑΠ 3/1997, Α.Π. 1015/2021, Α.Π. 781/2021, Α.Π. 159/2018).

Αντίθετα, δεν είναι "πράγματα" με την έννοια αυτή, η αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως, το περιεχόμενο των αποδεικτικών μέσων και τα επιχειρήματα των διαδίκων ή τα συμπεράσματα αυτών από την εκτίμηση των αποδείξεων, αλλά ούτε οι αόριστοι, απαράδεκτοι ή αβάσιμοι κατά νόμον ισχυρισμοί (ΑΠ 62/2021, ΑΠ 1064/2020, ΑΠ 790/2020, ΑΠ 365/2020).

Επιπλέον, ο από το ανωτέρω άρθρο 559 αριθμ. 8 εδαφ. β' του ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, δεν στοιχειοθετείται, αν το δικαστήριο που δίκασε, έλαβε υπόψη του τον προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε ευθέως για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό, αλλά και όταν το δικαστήριο αντιμετωπίζει και απορρίπτει στην ουσία εκ των πραγμάτων προβληθέντα ισχυρισμό, με την παραδοχή, ως αποδειχθέντων γεγονότων, αντίθετων προς εκείνα που τον συγκροτούν (Ολ.Α.Π. 11/1996, Α.Π 1388/2021, Α.Π. 1281/2020, Α.Π. 353/2020, Α.Π. 950/2019).

Στην προκείμενη περίπτωση Και ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, καθώς τα επικαλούμενα από τον αναιρεσείοντα, δεν αποτελούν "πράγμα", υπό την έννοια που προεκτέθηκε Κατόπιν τούτου, μη υπάρχοντος άλλου λόγου αναίρεσης, η κρινόμενη αίτηση πρέπει να απορριφθεί και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου, που έχει καταθέσει η αναιρεσείουσα, στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 του ΚΠολΔ, όπως ισχύει και εφαρμόζεται στην παρούσα υπόθεση μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο 1 άρθρο τρίτο του ν. 4335/2015, που ισχύει, κατ' άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 2 αυτού, για τα κατατιθέμενα, από 1-1-2016, ένδικα μέσα).

Στην παρούσα απόφαση δεν θα περιληφθεί διάταξη για δικαστικά έξοδα κατά το άρθρο 746 ΚΠολΔ, έστω και αν πρόκειται για υπόθεση που κρίνεται, όπως προεκτέθηκε, κατά τους κανόνες της εκούσιας δικαιοδοσίας, γιατί η δικαστική διαδικασία του εν λόγω νόμου δεν επιτρέπει την εφαρμογή του άρθρου αυτού, καθώς επικρατεί η ειδικότερη ρύθμιση που προβλέπει το άρθρο 8 παρ. 6 εδάφ.

β' του παραπάνω ν. 3869/2010, κατά το οποίο "... Δικαστική δαπάνη δεν επιδικάζεται", η οποία εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη (ΑΠ 21/2023, ΑΠ 1943/2022, ΑΠ 503/2020, ΑΠ 156/2018, ΑΠ 1208/2017).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 14-10-2022 (αριθμ. εκθ.κατάθ. 9416/18-10-2022) αίτηση αναίρεσης με την οποία προσβάλλεται η υπ' αριθμ..../1-7-2022 τελεσίδικη απόφαση του, ως Εφετείου δικάσαντος, Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, η οποία εκδόθηκε κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας (άρθρα 739 έως 741 επ. του ΚΠολΔ, σε συνδυασμό με άρθρο 15 του ν. 3869/2010 "ρύθμιση των οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων"), Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου, που έχει καταθέσει η αναιρεσείουσα, στο Δημόσιο Ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Φεβρουαρίου 2025.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 4 Απριλίου 2025.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ