III CNP 20/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 20/11

POSTANOWIENIE

Dnia 14 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa Akademii Górniczo-Hutniczej w K.

przy interwencji ubocznej po stronie powodowej Gminy Miejskiej K.

przeciwko M. S., M. S., K. G. i małoletniej O. G. reprezentowanej przez

przedstawiciela ustawowego K.G.

o eksmisję,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 października 2011 r.,

na skutek skargi pozwanej M. S.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 26 listopada 2008 r.,

odrzuca skargę i zasądza od pozwanej M. S. na rzecz strony

powodowej kwotę 300 zł (trzysta zł) tytułem zwrotu kosztów

postępowania wywołanego skargą.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 26 listopada 2008 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację

pozwanych od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 17 kwietnia 2008 r.

Pozwana M. S. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia od wyroku Sądu Okręgowego podnosząc, że na skutek

wydania zaskarżonego orzeczenia poniosła szkodę w postaci wystąpienia przez

powoda z żądaniem zapłaty comiesięcznego odszkodowania z tytułu bezprawnego

zajmowania lokalu w wysokości 552,50 zł miesięcznie, to jest 8,50 zł za każdy metr

kwadratowy od dnia 1 sierpnia 2009 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,

skarga

o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia

przysługuje wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego wyroku niezgodnego

z prawem stronie wyrządzona została szkoda. Z tego powodu wśród tzw.

konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia

wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez

skarżącego w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej

rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie

tego oświadczenia poprzez

powoływanie i przedstawianie dowodów, w tym tzw. dowody niedające pewności,

oraz innych środków, nieuznawanych przez kodeks za dowody, np. pisemne

oświadczenia, surogaty dokumentów. Zawarte w art. 424 1 § 1 k.p.c. sformułowanie

„przez wydanie” oznacza, że między wydaniem zaskarżonego orzeczenia

a powstaniem szkody musi zachodzić normalny, adekwatny związek przyczynowy,

o którym mowa w art. 361 § 1 k.c. Brak związku przyczynowego skutkuje

niemożnością

uznania,

że

szkoda

została

wyrządzona

przez

wydanie

zaskarżonego orzeczenia i sprawia, że skarga jest niedopuszczalna. Szkoda musi

zatem być spowodowana przez wydanie orzeczenia, a więc powinna zostać

poniesiona później niż w chwili wydania orzeczenia. (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 17 listopada 2005 r., II CNP 15/05, OSNC 2006, nr 9, poz. 153,

z dnia 27 lipca 2006 r., II BP 11/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 223, z dnia 28

listopada 2006 r., III CNP 46/06, IC 2007, nr 12, s. 50, z dnia 25 maja 2007 r.,

III CNP 30/07, IC 2008, nr 12, s. 52).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że do spełnienia

przesłanki przewidzianej w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest istnienie szkody

w chwili wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia, nie jest zatem wystarczające powołanie się w skardze na samo

zagrożenie wystąpienia szkody, choćby było ono realne. Taki wniosek wynika

z wykładni literalnej powołanego przepisu dokonywanej w związku z art. 4241 § 1

k.p.c. i art. art. 4171 § 2 k.c., w których ustawodawca powtórzył zawarty w art. 424 5

§ 1 pkt 4 k.p.c. zwrot „została wyrządzona szkoda”. Sformułowanie to świadczy

o tym, że omawiana skarga przysługuje stronie tylko wtedy, gdy przez wydanie

prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem została już stronie wyrządzona

szkoda w postaci realnego uszczerbku majątkowego (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, niepubl., z dnia 4 sierpnia

2009 r., II CNP 43/09, niepubl., z dnia 10 grudnia 2010 r., III CNP 48/10, niepubl.,

z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141, z dnia

11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05,OSNC 2006, nr 6, poz. 110).

Skarżąca nie powołała się w skardze na rzeczywistą, realną szkodę, która

została już poniesiona przez nią na skutek wydania zaskarżonego orzeczenia,

lecz na

szkodę

hipotetyczną,

przyszłą.

Z

materiałów

sprawy

wnika,

że pozwana nie wykonała zaskarżonego wyroku, a dopiero spełnienie przez nią

zasądzonego świadczenia – na podstawie wyroku, który uznaje za niezgodny

z prawem – mogłoby skutkować powstaniem szkody. Skoro więc skarżąca nie

wykonała prawomocnego orzeczenia i z tego powodu ponosi koszty, to koszty

te nie mogą zastać zakwalifikowane jako szkoda w rozumieniu art. art. 4245 § 1 pkt

4 k.p.c.; pozwana ponosi je na skutek własnego zaniedbania związanego

z niewykonywaniem prawomocnego orzeczenia sądu.

Okoliczność ta przesądza, że nie została spełniona przesłanka art. 424 5 § 1

pkt 4 k.p.c., w związku z czym skarga uczestniczki o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Z tych względów orzeczono. jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).