Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because it only attacks the rejection of inadmissibility, not the substantive ruling.

Απόφαση 1899 / 2025 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1899/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αλεξάνδρα Αποστολάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Σωκράτη Πλαστήρα, Σταύρο Μάλαινο, Αντιγόνη Τζελέπη και Ερασμία Λιούλη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 1η Νοεμβρίου 2024, με την παρουσία και του Γραμματέα Α. Λ., για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Ν. Μ. του Ν., κατοίκου ... και 2) ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "... & Σία ΟΕ", που εδρεύει στα Ιωάννινα και εκπροσωπείται νόμιμα, εκ των οποίων ο 1ος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κυριάκο Μακαρώνα με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, ενώ η 2η δεν παραστάθηκε.

Του αναιρεσιβλήτου: Δ. Μ. του Ν., κατοίκου ... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους του Κ. Τζούμα και Βασιλική Παπαποστόλου με δηλώσεις του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-12-2015 αίτηση του ήδη 1ου των αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Ιωαννίνων και συνεκδικάστηκε με την από 14-9-2016 αίτηση του ήδη αναιρεσιβλήτου.

Εκδόθηκε η 2/2017 απόφαση του Ειρηνοδικείου Ιωαννίνων, που κήρυξε εαυτό καθ' ύλην αναρμόδιο και παρέπεμψε την υπόθεση για εκδίκαση στο καθ' ύλην αρμόδιο Μονομελές Πρωτοδικείο Ιωαννίνων. Ακολούθως, εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 58/2018 οριστική του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ιωαννίνων και 20/2019 του Μονομελούς Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι αναιρεσείοντες με την από 18-4-2019 αίτησή τους.

Εκδόθηκε η 1140/2021 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την ως άνω εφετειακή απόφαση και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο συγκροτούμενο από άλλον δικαστή.

Εκδόθηκε η 268/2022 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Ιωαννίνων, την αναίρεση της οποίας ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 8-11-2022 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Αντιγόνη Τζελέπη, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Η κρινόμενη από 8-11-2022 (αριθμ.εκθ.καταθ.38/8-11-2022) αίτηση αναίρεσης κατά της υπ'αριθμ.268/30-9-2022) τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Ιωαννίνων, η οποία εκδόθηκε με την ειδική διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθ. 552, 553 παρ. 1β, 556, 558, 564 παρ. 3, 566 παρ.1 ΚΠολΔ σε συνδ. 741 και 769 ΚΠολΔ). Είναι, επομένως, παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 1 και 3 ΚΠολΔ).

2. Με την ένδικη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η υπ' αριθμ. 268/2022 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Ιωαννίνων, ως δικαστηρίου της παραπομπής, μετά την έκδοση της υπ' αριθμ.1140/2021 απόφασης αυτού του Δικαστηρίου, με την οποία αναιρέθηκε η προηγουμένη υπ' αριθμ. 20/2019 απόφαση του ως άνω δευτεροβάθμιου Δικαστηρίου και παραπέμφθηκε η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλο Δικαστή.

3. Από την προσβαλλόμενη υπ'αριθμ.268/2022 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Ιωαννίνων και τα λοιπά διαδικαστικά έγγραφα της δίκης, που επισκοπούνται επιτρεπτά (άρθρο 561 αρ. 2 ΚΠολΔ), προκύπτουν τα ακόλουθα, αναφορικά με τη διαδικαστική πορεία της υπόθεσης: Α) ο πρώτος αναιρεσείων άσκησε ενώπιον του Ειρηνοδικείου Ιωαννίνων κατά του ήδη αναιρεσίβλητου την από 18-12-2015 αίτησή του, με την οποία ισχυρίσθηκε ότι ο ίδιος και ο καθ'ού και ήδη αναιρεσίβλητος είναι μοναδικοί ομόρρυθμοι εταίροι της ήδη δεύτερης αναιρεσείουσας ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "...

και Σια ΟΕ" και ότι ο καθ'ού κατά παράβαση του νόμου και του καταστατικού διενεργεί ανταγωνιστικές, μονομερείς και βλαπτικές για την εταιρεία πράξεις, οι οποίες καθιστούν προβληματική τη λειτουργία της εταιρείας. Με βάση αυτό το ιστορικό και επικαλούμενος έννομο συμφέρον ζήτησε: 1) να αναγνωριστεί ότι συντρεχουν σπουδαίοι λόγοι αφορώντες το πρόσωπο του καθ'ού, που δικαιολογούν τη λύση της ως άνω εταιρείας και άρα τον αποκλεισμό του από την εταιρεία, 2) να αποκλειστεί ο καθ'ού από την τελευταία επικαλούμενος τις διατάξεις των άρθρων 259, 263 και 267 του Ν. 4072/2012, Β) ο ήδη αναιρεσίβλητος άσκησε, επίσης, ενώπιον του Ειρηνοδικείου Ιωαννίνων κατά των ήδη τώρα αναιρεσειόντων την από 14-09-2016 αίτησή του, με την οποία, επικαλούμενος έννομο συμφέρον και την συνδρομή σπουδαίου λόγου και συγκεκριμένα έριδες και διαφωνίες μεταξύ του ιδίου και του πρώτου των καθ'ών και ήδη πρώτου αναιρεσείοντος αδελφού του, που ήταν οι μοναδικοί εταίροι της δεύτερης των καθ'ών και ήδη δεύτερης των αναιρεσειόντων, ομόρρυθμης εταιρείας, κατά τα αναλυτικότερα στην αίτηση αναφερόμενα, ζήτησε να διαταχθεί η λύση της δεύτερης καθ'ής ομόρρυθμης εταιρείας, να τεθεί αυτή υπό εκκαθάριση και να διοριστεί εκκαθαριστής λογιστής οικονομολόγος από τον κατάλογο των πραγματογνωμόνων, και επικουρικά να γίνει δεκτή η εκούσια έξοδός του από την ως άνω ομόρρυθμη εταιρεία, να αναγνωριστεί ότι η αξία του μεριδίου συμμετοχής του στην εταιρεία ανέρχεται (κατά τον χρόνο άσκησης της αγωγής) στο ποσό των 103.859,76 ευρώ, να υποχρεωθούν οι καθ'ών να του καταβάλουν, εις ολόκληρο ο καθένας, το ποσό των 40.000 ευρώ, ως μέρος της πραγματικής αξίας του μεριδίου συμμετοχής του στην ως άνω εταιρεία και να του αποδώσουν τα αναφερόμενα στην αίτηση κινητά πράγματα (αυτοκίνητα) συνολικής εμπορικής αξίας 62.000 ευρώ, ως υπόλοιπο της πραγματικής αξίας του μεριδίου συμμετοχής του στην ως άνω εταιρεία, άλλως να διορισθεί πραγματογνώμονας με ειδικότητα λογιστή οικονομολόγου από τον κατάλογο των πραγματογνωμόνων, προκειμένου να υπολογίσει την πραγματική αξία της επιχείρησης τους και της αξίας της εταιρικής συμμετοχής του, καταβλητέας κατά την έξοδό του από αυτήν.

Επί των ως άνω αιτήσεων εκδόθηκε κατ' αντιμωλία των διαδίκων, κατά τη διαδικασία της εκουσίας δικαιοδοσίας, η υπ' αριθμ. 2/2017 οριστική απόφαση του Ειρηνοδικείου Ιωαννίνων, που συνεκδίκασε τις ανωτέρω αιτήσεις, κήρυξε εαυτό αναρμόδιο καθ' ύλην και παρέπεμψε αμφότερες τις ως άνω αιτήσεις προς εκδίκαση στο καθ' ύλην αρμόδιο Μονομελές Πρωτοδικείο Ιωαννίνων.

Με την από 28-2-2017 κλήση οι ως άνω αιτήσεις εισήχθησαν προς συζήτηση ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ιωαννίνων. Το τελευταίο με την υπ' αριθμ. 58/2018 οριστική απόφασή του συνεκδίκασε, αντιμωλία των διαδίκων, τις προαναφερόμενες αιτήσεις κατά την διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, απέρριψε ως μη νόμιμη την από 18-12-2015 αίτηση του πρώτου αναιρεσείοντα, και δέχθηκε ως προς τη νομική και ουσιαστική της βασιμότητα την από 14-09-2016 αίτηση του αναιρεσίβλητου και διόρισε εκκαθαριστή της ήδη δεύτερης αναιρεσείουσας ομόρρυθμης εταιρείας.

Κατά της ως άνω υπ' αριθμ. 58/2018 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ιωαννίνων άσκησαν οι εδώ αναιρεσείοντες την από 1-3-2018 έφεση. Επ'αυτής εκδόθηκε, αντιμωλία των διαδίκων, η υπ' αριθμ. 20/2019 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Ιωαννίνων, που δέχθηκε τυπικά και απέρριψε κατ' ουσία την ως άνω έφεση. Ασκηθείσης αναίρεσης από τους και νυν αναιρεσείοντες εκδόθηκε η υπ'αριθμ.1140/2021 απόφαση του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου (Δ Τμήμα), με την οποία έγινε δεκτή η ασκηθείσα αναίρεση.

Ειδικότερα, αναιρέθηκε στο σύνολό της η προσβαλλόμενη υπ'αριθμ. 20/2019 οριστική απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Ιωαννίνων για τον προβλεπόμενο από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ λόγο και συγκεκριμένα διότι, κατ' εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του άρθρου 263 του ν. 4072/2012 απορρίφθηκε η από 18-12-2015 αίτηση ως μη νόμιμη, ενώ κρίθηκε ότι παρέλκει η έρευνα του αναιρετικού λόγου από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ σχετικά με την κατ'ουσία παραδοχή της συνεκδικασθείσας αντίθετης αίτησης του και εδώ αναιρεσίβλητου και παραπέμφθηκε η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλο δικαστή.

Στη συνέχεια, το Μονομελές Εφετείο Ιωαννίνων, ως Δικαστήριο της παραπομπής, με την προσβαλλόμενη υπ'αριθμ. 268/2022 απόφασή του, δέχθηκε τυπικά και κατ'ουσία την έφεση και αφού εξαφάνισε εν μέρει την εκκληθείσα υπ'αριθμ. 58/2018 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ιωαννίνων και δη κατά το μέρος που απορρίφθηκε ως μη νόμιμη η από 18-12-2015 (αριθμ.εκθ.καταθ.250/ 18-12-2015) αίτηση, κράτησε την υπόθεση και απέρριψε την ανωτέρω αίτηση ως ουσιαστικά αβάσιμη.

4.α. Κατά τη διάταξη του άρθρου 259 του ν. 4072/2012 η ομόρρυθμη εταιρεία λύεται: α) με την πάροδο του χρόνου διάρκειας της, β) με απόφαση των εταίρων, γ) με την κήρυξή της σε πτώχευση και δ) με δικαστική απόφαση ύστερα από αίτηση εταίρου, εφόσον υπάρχει σπουδαίος λόγος. Από τον συνδυασμό, δε, των διατάξεων του άρθρου αυτού με εκείνες των άρθρων 249 και 294, όπως ισχύουν σύμφωνα με το άρθρο 330 του Ν. 4072/2012, συνάγεται ότι η ομόρρυθμη εταιρεία λύνεται με δικαστική απόφαση ύστερα από αίτηση εταίρου εφόσον υπάρχει σπουδαίος λόγος.

Ο σπουδαίος λόγος κρίνεται κατά τις περιστάσεις και σε συνάρτηση με τη γενικότερη οργάνωση της συγκεκριμένης εταιρίας, η οποία θα αποτελεί τον κύριο οδηγό για την εκτίμηση της σοβαρότητας της κατάστασης που δημιούργησε ο προβαλλόμενος σπουδαίος λόγος. Οι λόγοι λύσης των προσωπικών εταιριών υπό το ισχύον δίκαιο του ν. 4072/2012 διαφέρουν από αυτούς που γίνονταν δεκτοί κατά το προϊσχύσαν δίκαιο και καθορίζονται πλέον με κεντρικούς άξονες τη γενική αρχή της διατήρησης της εμπορικής επιχείρησης και το επιβεβλημένο απομάκρυνσης από τον απόλυτα προσωποπαγή χαρακτήρα των προσωπικών εταιριών.

Μάλιστα, η εκ μέρους εταίρου καταγγελία της εταιρίας έχει πλέον απαλειφθεί ως προβλεπόμενος από το νόμο λόγος λύσης της προσωπικής εταιρίας, ισχύει όμως ως τέτοιος λόγος, εφόσον προβλέπεται στην εταιρική σύμβαση. Με βάση το σκοπό της διατήρησης της επιχείρησης που διακατέχει το ν. 4072/2012 και δεδομένου ότι προβλέπεται και δικαίωμα εξόδου του εταίρου, σύμφωνα με το άρθρο 261 του ως άνω νόμου, το δικαίωμα δικαστικής λύσης της εταιρίας συνιστά έσχατο μέσο αντιμετώπισης της κατάστασης που ανέκυψε με τη συνδρομή του σπουδαίου λόγου και εγείρεται επομένως μόνο σε περίπτωση που δεν βρέθηκε άλλος τρόπος άρσης του αδιεξόδου.

Η ύπαρξη του σπουδαίου λόγου θα πρέπει πάντως να έχει ιδιαίτερη βαρύτητα και σημαντικές επιπτώσεις στην ομαλή λειτουργία της εταιρίας. Ο σπουδαίος λόγος πρέπει κατά βάση να αναφέρεται στις σχέσεις της εταιρίας και όχι στο πρόσωπο των εταίρων, εκτός αν στη συγκεκριμένη περίπτωση τα προσωπικά στοιχεία παίζουν πρωτεύοντα ρόλο, ιδίως όταν οι κακές, διαταραγμένες και με μόνιμο και εξακολουθητικό χαρακτήρα προσωπικές σχέσεις των εταίρων, είναι τέτοιας ποιότητας και έντασης, που καθιστούν αδύνατη την οργάνωση, οικονομική πορεία και λειτουργία της εταιρίας και οδηγούν σε αδυναμία εκπλήρωσης του σκοπού της, ώστε, κατ' αποτέλεσμα, να συνιστούν και αυτές οικονομικό λόγο.

Έτσι, περιστατικά που συνιστούν σπουδαίο λόγο, υπό το πρίσμα των νέων διατάξεων που επικεντρώνουν στην οπτική της εμπορικής επιχείρησης, φορέας της οποίας είναι το νομικό πρόσωπο της εταιρίας παρά στον προσωποπαγή συμβατικό εταιρικό δεσμό, είναι η κακή πορεία των εταιρικών υποθέσεων και η έλλειψη κερδών, η αθέτηση των εταιρικών υποχρεώσεων και η κακή διαχείριση των εταιρικών υποθέσεων, οι διαρκείς διαφωνίες, η έλλειψη συνεργασίας, κατανόησης, ο κλονισμός της εμπιστοσύνης κλπ και πάντα σε συνάρτηση με αποχρώντες οικονομικούς λόγους, που έχουν ως επακόλουθο είτε την παράλυση της λειτουργίας, είτε την αδυναμία της εκπλήρωσης του σκοπού της (ΑΠ 1313/2024, ΑΠ 225/2022, ΑΠ 671/2020, ΑΠ 473/2019, ΑΠ 37/2019, ΑΠ 1085/2018).

Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας για τη συνδρομή σπουδαίου λόγου λύσης της εταιρείας, που είναι αόριστη νομική έννοια, υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου (ΑΠ 1313/2024, ΑΠ 599/2021, ΑΠ 617/2021, ΑΠ 1085/2018).

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 263 του ιδίου ως άνω νόμου αν συντρέχει στο πρόσωπο ενός εταίρου περιστατικό που θα δικαιολογούσε τη λύση της εταιρείας σύμφωνα με την περίπτωση δ' της παραγράφου 1 του άρθρου 259, το Μονομελές Πρωτοδικείο μπορεί, ύστερα από αίτηση των λοιπών εταίρων, η οποία εκδικάζεται κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, αντί της λύσης της εταιρείας, να διατάξει τον αποκλεισμό του εταίρου.

Ο αποκλεισμός του εταίρου, που αποτελεί έκφραση της αρχής διατήρησης της επιχείρησης, συνίσταται στην ακούσια έξοδό του από την εταιρεία και αποτελεί αναγκαστική αποχώρησή του από αυτήν παρά τη θέλησή του. Ο σπουδαίος λόγος πρέπει να υπάρχει όχι μόνο κατά το χρόνο άσκησης της αγωγής, αλλά και κατά το χρόνο συζήτησής της.

Επιπλέον, η συνέχιση της εταιρείας με τον υπό αποκλεισμό εταίρο, λόγω της (υπαίτιας ή μη) συμπεριφοράς του θα πρέπει να είναι δυσβάστακτη για τους άλλους εταίρους, έτσι ώστε να κινδυνεύει η ομαλή λειτουργία ή η υπόστασή της (ΑΠ 1313/2024, ΑΠ 1093/2023, ΑΠ 671/2020, ΑΠ 473/2019). Σύμφωνα με τα παραπάνω, ο ν. 4072/2012 αποσκοπεί στη λειτουργική συνέχιση της επιχείρησης ως αξίας καθαυτής.

Η λύση της εταιρείας δεν επιβάλλεται όταν μπορεί να αποτραπεί με τον αποκλεισμό ή την αποχώρηση του υπαιτίου εταίρου. Η αρχή της διατήρησης της επιχείρησης εκφράζει την ανάγκη να προστατευθεί η λειτουργική συνέχεια της εταιρείας, ως φορέα οικονομικής δραστηριότητας, πέρα από το πρόσωπο των εταίρων. Η αρχή, όμως, της διατήρησης δεν είναι απόλυτη.

Κάμπτεται όταν η εταιρεία δεν είναι πια βιώσιμη, είτε λόγω πλήρους διάρρηξης της συνεργασίας, είτε λόγω ανικανότητας λειτουργίας. Στις περιπτώσεις αυτές ο αποκλεισμός δεν επιτυγχάνει τον σκοπό του, ήτοι τη διασφάλιση της συνέχισης της επιχείρησης και προκρίνεται η λύση της εταιρείας, η οποία αποτελεί κάμψη της αρχής της διατήρησης της επιχείρησης προς άρση του αδιεξόδου.

β. Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται μόνον αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο. Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης, μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν στην ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (ΟλΑΠ 1/2016, 2/2013, 31/2009, ΑΠ 1783/2023, ΑΠ 448/2022, ΑΠ 59/2021, ΑΠ 757/2015).

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά που ανέλεγκτα το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν και την υπαγωγή τους στο νόμο και ιδρύεται αυτός ο λόγος αναίρεσης αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση. Με τον λόγο αυτό δεν επιτρέπεται να πλήττεται η προσβαλλομένη απόφαση κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, υπό την επίκληση ότι αυτή παραβίασε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο κατά το άρθρο 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ (ΑΠ 1783/2023, ΑΠ 143/2023 ,ΑΠ 59/2021, ΑΠ 550/2020, ΑΠ 52/2019, ΑΠ 551/2018, ΑΠ 1753/2017).

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση. Από τη διάταξη αυτή, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παρ. 3 του Συντάγματος, προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος από αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται, βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου, για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία), δηλαδή όταν τα πραγματικά περιστατικά που στηρίζουν το αποδεικτικό πόρισμά της για κρίσιμο ζήτημα συγκρούονται μεταξύ τους και αλληλοαναιρούνται, αποδυναμώνοντας έτσι την κρίση της απόφασης για την υπαγωγή ή μη της ατομικής περίπτωσης στο πραγματικό συγκεκριμένου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που συνιστά και το νομικό χαρακτηρισμό της ατομικής περίπτωσης. Δεν υπάρχει, όμως, ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες.

Εξάλλου, το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος πρότασης προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα, και να μην καταλείπονται αμφιβολίες. Ελλείψεις αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα ως προς την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες. Δηλαδή, μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε (ΑΠ 55/2023, ΑΠ 224/2023, ΑΠ 1342/2023, ΑΠ 909/2022, ΑΠ 162/2020, ΑΠ 162/2020). Τέλος, για το ορισμένο αμφοτέρων των λόγων αναίρεσης από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πρέπει να περιέχονται στο αναιρετήριο οι ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, οι οποίες πρέπει να παρατίθενται σ' αυτό με σαφήνεια και πληρότητα και δεν αρκούν περιορισμένες, μεμονωμένες, κατ' επιλογή του αναιρεσείοντος, αποσπασματικές παραδοχές της απόφασης (ΟλΑΠ 20/2005, ΑΠ 1000/2024, ΑΠ 916/2024, ΑΠ 1887/2023, ΑΠ 1398/2023,ΑΠ 295/2022, 140/2022, 887/2019).

5. Στην προκείμενη περίπτωση, από την επιτρεπτή, κατ' άρθρ. 561 αρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο δέχθηκε, αναφορικά με τους λόγους αναίρεσης, τα ακόλουθα, κατ' ακριβή λεκτική διατύπωση: "...Με την υπ' αριθμ. ...-1997 πράξη του συμβολαιογράφου Ιωαννίνων Π. Κ. συστάθηκε η ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία "...

Οδική Βοήθεια Ανώνυμος Εταιρία", η οποία καταχωρήθηκε νόμιμα στο Μητρώο Ανωνύμων Εταιριών. Ακολούθως με το υπ' αριθμ. ...-2009 πρακτικό της έκτακτης γενικής συνέλευσης των μετόχων της ως άνω ανώνυμης εταιρίας αυτή μετατράπηκε, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 66 α του Ν. 2190/1920, σε ομόρρυθμη εταιρία με την επωνυμία "...

ΚΑΙ ΣΙΑ ΟΕ" με έδρα τα Ιωάννινα. Η ως άνω ομόρρυθμη εταιρία δημοσιεύτηκε νόμιμα στα βιβλία εταιριών του Πρωτοδικείου Ιωαννίνων ...και καταχωρήθηκε νόμιμα στο Γ.Ε.ΜΗ... Η προαναφερόμενη ανώνυμη εταιρία που συστάθηκε με πρωτοβουλία του πατέρα των διαδίκων, αποτελούσε οικογενειακή επιχείρηση με μετόχους τους γονείς των διαδίκων, τα διάδικα φυσικά πρόσωπα, ήτοι, τον Ν.

και τον Δ. και τις συζύγους των τελευταίων, Χ. Π. και Ε. Μ., οι οποίοι στη συνέχεια, κατέστησαν και ομόρρυθμοι εταίροι της διαδίκου ως άνω ομόρρυθμης εταιρίας. Σκοπός της ομόρρυθμης εταιρίας είναι η παροχή οδικής βοήθειας σε είδος ή μέσω συνεργατών, η εκμετάλλευση γερανοφόρων οχημάτων για την πραγματοποίηση όλων των συναφών με αυτά δραστηριοτήτων, η εμπορία και μίσθωση γεννητριών παραγωγής ενέργειας, εργοεξεδρών, ανυψωτικών μηχανημάτων και λοιπών συναφών μηχανημάτων και η παροχή υπηρεσιών εκτιμητή και πραγματογνώμονα ασφαλίσεων, ενώ η διάρκεια αυτής ορίστηκε μέχρι την 28-2-2047.

Με την από 25-5-2011 τροποποίηση καταστατικού, που δημοσιεύτηκε νόμιμα στα βιβλία εταιριών του ως άνω Πρωτοδικείου ...η διοίκηση των εταιρικών υποθέσεων και η εκπροσώπηση της εταιρίας ανατέθηκε, μετά την αποχώρηση του εταίρου Ν. Μ. (πατέρα των διαδίκων), στον αιτούντα-καθ' ου Δ. Μ. Ακολούθησε η από 13-7-2011 τροποποίηση καταστατικού, που δημοσιεύτηκε νόμιμα και η από 2-7-2012 τροποποίηση, που δημοσιεύτηκε νόμιμα στα ίδια ως άνω βιβλία.., με την οποία, μετά από μεταβιβάσεις εταιρικών μεριδίων, παρέμειναν μοναδικοί ομόρρυθμοι εταίροι οι αιτούντες με ποσοστό συμμετοχής στο εταιρικό κεφάλαιο, ποσού 120.000 ευρώ, 50% ο καθένας.

Επίσης οι αιτούντες είναι μέτοχοι και της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "... ΑΕ" που εδρεύει στα Ιωάννινα και δραστηριοποιείται σε εργασίες γερανού, καλαθοφόρων οχημάτων, μεταφορές κλπ. Στην εν λόγω ανώνυμη εταιρία από τις 31-7-2015, το διοικητικό της συμβούλιο απαρτίζεται πλέον από τον αιτούντα- καθ'ου Ν.

Μ. που έχει την ιδιότητα του Προέδρου, ο οποίος και μόνο εκπροσωπεί και δεσμεύει αυτήν και από τα λοιπά μέλη, Ε. Μ. και Β. Κ. Ο δε Ν. Μ., κατέχει το 60% των μετοχών και ο Δ. Μ. το 20%. Στις δε 20-1-2017 η ως άνω ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία "...-ΑΝΥΨΩΤΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ-ΕΘΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ ΑΕ", που εδρεύει στα Ιωάννινα, προέβη με απόφαση της γενικής συνέλευσης των μετόχων της σε τροποποίηση του άρθρου 3 του καταστατικού της, έτσι ώστε να προστεθεί στους σκοπούς αυτής και υπηρεσίες οδικής βοήθειας οχημάτων, ενώ της χορηγήθηκε βεβαίωση νόμιμης λειτουργίας Συνεργάτη οδικής βοήθειας, όπως προκύπτει από το με αρ.

πρωτ. ...-2018 βεβαίωση της Διεύθυνσης Μεταφορών και Επικοινωνιών της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων. Η συνεργασία των δύο ομόρρυθμων εταίρων αρχικά εξελίχθηκε ομαλά και η επιχείρηση παρουσίαζε ανάπτυξη. Ειδικότερα, για την εκπλήρωση του καταστατικού της σκοπού είχε άδεια λειτουργίας συνεργάτη οδικής βοήθειας οχημάτων, ήταν συμβεβλημένη με μεγάλες πολυεθνικές ασφαλιστικές εταιρίες, απασχολούσε μόνιμο προσωπικό, τουλάχιστον τεσσάρων (4) ατόμων, είχε αποκτήσει συνολικά 14 οχήματα και ο μέσος ετήσιος κύκλος εργασιών της, ανερχόταν κατά μέσο όρο σε 300.000 ευρώ.

Μάλιστα λόγω της καλής οικονομικής της κατάστασης, προκειμένου να διευκολυνθεί φορολογικά η προαναφερόμενη ανώνυμη εταιρεία, εργασίες που εκτελούνταν από την αυτήν (ομόρρυθμη εταιρία) τιμολογούνταν στην τελευταία (ως άνω ανώνυμη εταιρία). Αμφότεροι δε οι ομόρρυθμοι εταίροι, ενδιαφερόταν για την πορεία της εταιρίας και παρείχαν την προσωπική τους εργασία σε αυτήν.

Ο δε αιτών- καθ'ού Ν. Μ., κατά το διάστημα που δεν εκπροσωπούσε αυτήν (ο.ε) είχε πλήρη γνώση για όλα τα εταιρικά θέματα. Οι σχέσεις των εταίρων, αν και ομαλές στην αρχή της συνεργασίας τους, δεδομένης και της συγγενικής σχέσεως αυτών, καθότι τυγχάνουν αδέλφια, εντάθηκαν από τον μήνα Οκτώβριο του έτους 2014, οπότε άρχισαν να εμφανίζονται μεταξύ τους εντάσεις και έριδες, οφειλόμενες στην ύπαρξη παραπόνων ενός εκάστου κατά του αντιδίκου του αναφορικά αφενός μεν με την διαχείριση των εταιρικών υποθέσεων, αφετέρου δε με την συμμετοχή εκάστου εξ αυτών στην επίτευξη του εταιρικού σκοπού.

Ειδικότερα, λόγω μιας σειράς δανείων που έλαβε η ομόρρυθμη εταιρία, αλλά και της καταγγελίας, εκ μέρους των εταιριών, των μεταξύ τους συναφθεισών συμβάσεων, άρχισαν να ανακύπτουν μια σειρά από οικονομικά προβλήματα, τα οποία είχαν πλέον αντίκτυπο στις σχέσεις των ομόρρυθμων εταίρων, οι οποίες, από τον μήνα Οκτώβριο του 2014 άρχισαν να κλονίζονται ακόμη περισσότερο, με αποτέλεσμα τις συνεχείς έριδες και διαφωνίες μεταξύ τους αναφορικά με τη διαχείριση της εταιρίας.

Ενόψει δε των διαφωνιών τους σχετικά με τον τρόπο αντιμετώπισης των θεμάτων της εταιρίας, οι διάδικοι προέβησαν στη από 7-1-2015 τροποποίηση του καταστατικού, που καταχωρήθηκε νόμιμα στο Γ.Ε.ΜΗ...., με την οποία τροποποιήθηκε το άρθρο 6 του καταστατικού της εταιρίας και ανατέθηκε η διοίκηση των εταιρικών υποθέσεων και η εκπροσώπηση της εταιρίας και στους δύο διαδίκους, οι οποίοι ενεργούν από κοινού και κατ' εξαίρεση ο καθένας μόνος του στις αναφερόμενες σ' αυτό πράξεις.

Οι δε σχέσεις των διαδίκων εταίρων είχαν διαταραχθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό, ώστε η επικοινωνία τους γινόταν μέσω ανταλλαγής εξώδικων δηλώσεων και προσκλήσεων (...). Το όλο δε δυσμενές κλίμα που είχε δημιουργηθεί μεταξύ τους, οδήγησε στο σημείο να μην μπορούν πλέον να συνεργαστούν για την πορεία των εταιρικών υποθέσεων, γεγονός που είχε οικονομικό αντίκτυπο και στην πορεία της εταιρίας, καθόσον η αλλοδαπή ισπανική ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "Mapfre Assistencia Compania International de Seguros y Reaseguros SA", που είχε έδρα στη Μαδρίτη και διατηρούσε υποκατάστημα στην Ελλάδα, με την από 22- 9-2015 εξώδικη δήλωσή της, κατήγγειλε τη μεταξύ τους από 1-9-2010 σύμβαση συνεργασίας τους στην παροχή οδικής βοήθειας, ενώ με τη με αρ.

πρωτ. ...-2016 απόφαση του Περιφερειάρχη Ηπείρου αφαιρέθηκε από την εταιρία η άδεια λειτουργίας επιχείρησης συνεργάτη οδικής βοήθειας. Από δε τον μήνα Σεπτέμβριο του έτους 2015, η δραστηριότητα της εταιρίας, η οποία αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα και εμφάνιζε πτωτική πορεία στα κέρδη της ήδη από το έτος 2014, ενώ και η εταιρεία "INTER PARTNER ASSISTANCE SA" είχε προβεί στην καταγγελία της σύμβασης τους, έχει ουσιαστικά αδρανήσει, αφού η κυρία πηγή εσόδων της, προέρχεται από τον πρωτεύοντα καταστατικό της σκοπό, ήτοι αυτόν της παροχής οδικής βοήθειας, τον οποίο δεν δύναται να εκπληρώσει, λόγω της ως άνω ανάκλησης της άδειας λειτουργίας της.

Σημειωτέον ότι κατά το μήνα Μάιο του έτους 2015, η ομόρρυθμη εταιρεία ήταν επιβαρυμένη με χρηματικά ποσά που έπρεπε να καταβάλει σε τραπεζικές εταιρείες, που ξεπερνούσαν συνολικά, το ποσό των 350.000 ευρώ (....) ενώ είχαν συσσωρευθεί και πλήθος ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τρίτους, με αποτέλεσμα, διάφοροι προμηθευτές της, όπως μεταξύ άλλων, η εταιρεία του Κ.

Μ. και η εταιρεία του κ. Φ. (πρατήρια υγρών καυσίμων- πετρελαίου κίνησης) ενημέρωσαν ότι σταματούν την πίστωση μέχρι την ολοσχερή εξόφληση των οφειλομένων. Η δε έλλειψη συνεργασίας και οι διαφωνίες μεταξύ των εταίρων διαδίκων καθώς και ο κλονισμός της εμπιστοσύνης εκάστου εξ αυτών για το πρόσωπο του άλλου, γίνονταν αντιληπτά από τους πελάτες και τους συνεργάτες της ΟΕ αλλά και στους εργαζομένους σε αυτή.

Μάλιστα το ως άνω γεγονός έγινε αντιληπτό στην ως άνω κυριότερη συνεργάτη της ομόρρυθμης εταιρείας, ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "Mapfre Assistencia Compania International de Seguros y Reaseguros SA", όπως τούτο προκύπτει και από μια σειρά ηλεκτρονικών μηνυμάτων που έλαβαν χώρα μεταξύ του αρμοδίου υπαλλήλου αυτής και του διαδίκου Ν.

Μ., ο οποίος ισχυρίζεται ότι ο αιτών- καθ'ου Δ. Μ., συναλλασσόταν μονομερώς με την τελευταία παρέχοντας αυθαιρέτως εκπτώσεις επί του συμφωνημένου μηνιαίου ανταλλάγματος, οι οποίες (εκπτώσεις) έβλαπταν την εταιρεία, ισχυρισμός που δεν αποδείχθηκε. Αντίθετα, όπως αποδείχθηκε, η εν λόγω έκπτωση αφενός δεν συμφωνήθηκε προς βλάβη της εταιρείας, αλλά στα πλαίσια συνέχισης της ομαλής συνεργασίας αυτής (Ο.Ε) με την παραπάνω ασφαλιστική εταιρεία και αφετέρου, στο ίδιο το με ημερομηνία 25-9-2015 μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του Ν.

Μ. προς τον αρμόδιο υπάλληλο της ως άνω ασφαλιστικής εταιρείας, αναφέρει (ισχυριζόμενος μάλιστα ότι δεν γνώριζε για την καταγγελία της σύμβασης) ότι έπειτα από συνεννόηση με τον αδελφό του και εταίρο (Δ. Μ.) αποφάσισαν να κάνουν δεκτή τη μείωση 15% που τους ζητήθηκε λόγω της καλής συνεργασίας. Σε απάντηση μάλιστα του ως άνω μηνύματος, η προαναφερόμενη εταιρεία, απέστειλε το με ημερομηνία 26-9- 2015 ηλεκτρονικό μήνυμα, απευθυνόμενο προς τον Ν.

Μ., στο οποίο του επισημαίνεται ότι του είχαν αποστείλει σε προγενέστερο χρόνο και δη, στις 14-8-2015 ηλεκτρονικό μήνυμα (κατόπιν αιτήματος του), με το οποίο του ζητούσαν να απαντήσει εγγράφως εντός δεκαημέρου εάν αποδέχεται ή όχι την προτεινόμενη μείωση, χωρίς ουδέποτε να τους έχει απαντήσει είτε εγγράφως, είτε προφορικά.

Επίσης, στο εν λόγω μήνυμα αναφέρεται ότι έθεσαν την ως άνω προθεσμία των δέκα (10) ημερών γιατί έπρεπε να προετοιμάσουν την σύμβαση ώστε να υφίσταται τόσο η νέα αμοιβή όσο και το αντίστοιχο τιμολόγιο, το οποίο θα έφερε ημερομηνία Αυγούστου. Στη συνέχεια, δε, ακολούθησαν άλλα δύο ηλεκτρονικά μηνύματα, μεταξύ του Ν.

Μ. και του αρμόδιου υπαλλήλου της ως άνω εταιρείας, στο πρώτο εκ των οποίων, ο αποστολέας Ν. Μ. αναφέρει ότι εκ παραδρομής δεν έγινε η γραπτή συμφωνία διότι πίστευε ότι ο αδελφός του είχε ενημερώσει ότι συμφωνούν στη μείωση, και στο δεύτερο, ο αποστολέας - αρμόδιος υπάλληλος της ασφαλιστικής εταιρείας, του επισήμαινε ότι η από 14-8-2015 επιστολή με την ως άνω ενημέρωση έγινε απευθείας στην ομόρρυθμη εταιρεία, κατόπιν δικού του αιτήματος.

Αποτέλεσμα των παραπάνω, ήταν να μην καταστεί εφικτή η υπογραφή νέας σύμβασης με την ως άνω εταιρεία, καθώς η ομόρρυθμη εταιρεία δεν ανταποκρίθηκε στην ως άνω προθεσμία που της είχε τεθεί. Ταυτόχρονα, οι σχέσεις μεταξύ των διαδίκων είχαν οξυνθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε ήδη από την 1-9-2015, ο διάδικος Δ. Μ. δεν είχε πλέον καμία πρόσβαση στα γραφεία της ομόρρυθμης εταιρείας και κατά συνέπεια και στα βιβλία αυτής, καθώς με πρωτοβουλία του διαδίκου Ν.

Μ., τοποθετήθηκαν στη μια θύρα εισόδου των γραφείων κλειδιά όπισθεν αυτής και στην έτερη θύρα άλλαξαν οι κωδικοί ασφαλείας. Το γεγονός μάλιστα αυτό το επισήμαινε ο Δ. Μ. σε σχετική με ημερομηνία από 15-9-2015 εξώδικη δήλωσή του προς τον Ν. Μ., ο οποίος με αντίστοιχη εξώδικη δήλωσή του, του έκανε γνωστό ότι θα μπορούσε να προσέλθει στην εταιρεία και να ζητήσει να λάβει νέους κωδικούς ασφαλείας, πλην όμως, ενόψει ότι οι διάδικοι επικοινωνούσαν μόνο μέσω εξώδικων δηλώσεων, κάτι τέτοιο δεν κατέστη εφικτό.

Αποτέλεσμα, όλων των ανωτέρω, ήταν ο διάδικος Δ. Μ. να αναζητήσει νέους πόρους εισοδημάτων, ενόψει και του ότι στην ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "... ΑΕ" διέθετε πολύ μικρό ποσοστό μετοχών. Τους δε νέους πόρους εισοδημάτων αποφάσισε να αποκτήσει, μετέχοντας στην Μονοπρόσωπη Ιδιωτική Κεφαλαιουχική Εταιρεία με την επωνυμία "AUTOASSIST", στην οποία, εμφανιζόταν ως εργαζόμενος.

Ειδικότερα, όπως αποδείχθηκε, η προαναφερόμενη εταιρεία συστάθηκε, την 28-5-2015 και σκοπός της είναι, η παροχή οδικής βοήθειας σε είδος απευθείας ή μέσω συνεργατών και η παροχή υπηρεσιών εκτιμητή και πραγματογνώμονα ασφαλίσεων, δηλαδή σκοπός ταυτόσημος με αυτό της διαδίκου ομόρρυθμης εταιρείας. Μοναδικός εταίρος αυτής, εμφαίνεται ο Β.

Γ., ο οποίος τυγχάνει υιός της αδελφής της συζύγου του διαδίκου Δ. Μ. Η εταιρεία αυτή έλαβε αριθμό Γ.Ε.Μ.Η ... και η διεύθυνση που δηλώθηκε ως κατοικία του μοναδικού ως άνω εταίρου της, είναι η Β' Πάροδος Εφύρας 18 στα Ιωάννινα, ήτοι, διεύθυνση στην οποία κατοικεί ο διάδικος Δ. Μ. Την 31-8-2015, η ως άνω εταιρεία φέρεται να προσλαμβάνει ως μισθωτό υπάλληλο, τον διάδικο Δ.

Μ. με μισθό 664,79 ευρώ, ενώ στην ίδια εταιρεία έχουν προσληφθεί ως οδηγοί, οι υιοί του Δ. Μ., ήτοι, ο Ν.- Ε. Μ. και ο Ι. Μ., οι οποίοι μάλιστα σημειωτέον σπουδάζουν σε Πανεπιστήμιο της Βιέννης, ο δε εμφαινόμενος ως μοναδικός εταίρος της ως άνω εταιρείας, ήτοι, ο Β. Γ., εργαζόταν, κατά το έτος 2015 και ειδικότερα, σε χρόνο που αναγράφεται μετά την έναρξη λειτουργίας της ως άνω μονοπρόσωπης εταιρείας, σε έτερη επιχείρηση ως σερβιτόρος.

Η κρίση αυτή του δικαστηρίου ενισχύεται πλην των προαναφερομένων, από το με ημερομηνία 15-3-2016 ηλεκτρονικό μήνυμα ταχυδρομείου, στο οποίο σε σχετική ηλεκτρονική αλληλογραφία με πελάτη (εταιρεία) της Μονοπρόσωπης, αναφορικά με παρεχόμενες εκπτώσεις σε παραγγελία της τελευταίας (μονοπρόσωπης), ο Ε. Μ., υιός του διαδίκου Δ.

Μ. αναφέρει "ο πατέρας μου, κύριος Δ. Μ. είναι εδώ και χρόνια πελάτης σας. Δεν υφίσταται καμία μεγάλη διαφορά, μόνο που ιδρύσαμε μια νέα επιχείρηση. Θα ήθελα μόνο να ρωτήσω αν υφίσταται η κανονική έκπτωση όπως και πριν". Μάλιστα, ο Δ. Μ., στις 28-9-2015 απέστειλε τον προστηθέντα οδηγό της Μονοπρόσωπης Εταιρείας και δη, τον Λ.

Κ., στο χώρο γραφείων της ομόρρυθμης εταιρείας, προκειμένου να προβεί σε εκτέλεση επαναπατρισμού από τα Ιωάννινα στη Θεσσαλονίκη, ώστε το με αριθμ. κυκλ. ... ΦΙΧ ιδιοκτησίας της τελευταίας (μονοπρόσωπης), να μεταφέρει το με αριθμ. κυκλ. ... όχημα το οποίο είχε υποστεί βλάβη. Με βάση τα προαναφερόμενα, η παραπάνω ενέργεια του Δ.

Μ., συνιστά (τέτοια δε ενέργεια θα συνιστούσε, ενόψει των προαναφερόμενων ενεργειών του, ακόμη και αν ήθελε θεωρηθεί ότι προσλήφθηκε σ'αυτήν απλά και μόνο ως εργαζόμενος) ευθεία παράβαση της απορρέουσας από την διάταξη του άρθρου 747 ΑΚ υποχρεώσεως πίστεως στην εταιρία του. Δεν αποδείχθηκε περαιτέρω, ότι μεταβιβάστηκαν αιτία πώλησης, τα με αριθμ.

κυκλοφορίας ... και ... οχήματα της ομόρρυθμης εταιρείας προς τον Δ. Μ., ούτε δε ότι ο Δ. Μ. αναλάμβανε χρηματικά ποσά από λογαριασμό της εταιρείας και τα μετέφερε σε δικούς τους λογαριασμούς προς δικό του όφελος. Με βάση όσα προεκτέθηκαν, υπάρχει ήδη από το έτος 2014 έλλειψη συνεργασίας μεταξύ των εταίρων, μη επικοινωνία μεταξύ τους, διαφωνίες αυτών για τον τρόπο διοικήσεως και λειτουργίας της εταιρίας, μη εμπιστοσύνη και υπόνοιες περί κακής διαχειρίσεως εκ μέρους κάθε πλευράς, έριδες και διαπληκτισμοί μεταξύ τους, τα οποία κρινόμενα αντικειμενικά συνιστούν, κατ'αρχήν, σπουδαίο λόγο για την λύση της εταιρίας.

Εξάλλου, δεν είναι αναστρέψιμη η επελθούσα διάρρηξη των σχέσεων μεταξύ αυτών (διαδίκων), ενώ δεν υπάρχει εμπιστοσύνη μεταξύ τους ήδη από το έτος 2014, και επιπροσθέτως, στο όλο ως άνω δυσμενές κλίμα που οδήγησε σε πλήρη ασυνεννοησία μεταξύ τους που είχε αντίκτυπο στην οικονομική πορεία της εταιρείας, προστέθηκε και η ως άνω στη συνέχεια, αθέμιτη, από εμπορική άποψη, συμπεριφορά του διαδίκου Δ.

Μ. Με βάση τα προαναφερόμενα, αποδεικνύεται ότι οι προσωπικές σχέσεις των διαδίκων έχουν διαταραχθεί στο μέγιστο βαθμό, έχοντας εκλείψει η μεταξύ τους συνεργασία και κατανόηση, ώστε να υφίσταται αδυναμία πραγματοποίησης του εταιρικού σκοπού και δυσλειτουργία των εταιρικών υποθέσεων, γεγονός που καθιστά αδύνατη και απίθανη την συνέχιση της επιχείρησης και την επάνοδό της σε παραγωγική λειτουργία.

Η ως άνω δημιουργηθείσα κατάσταση, η οποία είναι πλέον από το έτος 2014 και εντεύθεν μόνιμη, έχει προφανείς σημαντικές επιπτώσεις στη χάραξη κοινής επιχειρηματικής πολιτικής και εν γένει στην ομαλή λειτουργία της εταιρίας, η οποία (λειτουργία) στηριζόταν στα πρόσωπα των διαδίκων και στην αρχικά καλή συνεργασία τους.

Όπως περαιτέρω αποδείχθηκε, η εταιρεία, ανεξαρτήτως του ότι περιήλθε στην ως άνω κατάσταση λόγω των παραπάνω περιστατικών που αφορούν αμφότερους τους διαδίκους εταίρους, δεν αποτελεί μία ζώσα εταιρεία ή μία παροδικά έστω αδρανή επιχείρηση, που θα μπορούσε ίσως σε εύθετο χρόνο να δραστηριοποιηθεί και πάλι θετικά δημιουργώντας έσοδα και προστιθέμενη αξία για τους ίδιους τους εταίρους της, αλλά και ευρύτερα, για την τοπική και εθνική οικονομία.

Ως εκ τούτου, κρίνεται ότι τα προβλήματα της εταιρείας δεν είναι δυνατόν σε κάθε περίπτωση, να υπερκερασθούν με τον αποκλεισμό του καθ'ού ομορρύθμου εταίρου Δ. Μ., λόγω της υφιστάμενης ήδη ούτως ή άλλως αδράνειας των δραστηριοτήτων της και ειδικότερα αυτής που αφορά τον τομέα της οδικής βοήθειας, που αποτελεί την κυριότερη πηγή εσόδων της, η οποία δεν αποτελεί στην προκειμένη περίπτωση μία παροδική ή πρόσκαιρη κατάσταση που θα μπορούσε ενδεχομένως υπό άλλες προϋποθέσεις να αναστραφεί, αλλά ανάγεται σε βάθος χρόνου, γεγονός που καθιστά αδύνατη, αλλά και απίθανη την περίπτωση επανόδου της εταιρικής επιχείρησης σε υγιή παραγωγική βάση και λειτουργία.

Ειδικότερα, από την 1/2016 και έκτοτε, δεν έχει εκδοθεί άδεια συνεργάτη οδικής βοήθειας, ο κύκλος εργασιών της για το έτος 2016 ανήλθε στο ποσό μόλις των 1950 ευρώ, το δε έτος 2017 στο ποσό μόλις των 540 ευρώ, δεν προέκυψε ότι η ομόρρυθμη εταιρεία απασχολεί προσωπικό, δεν υπάρχουν ενεργές συμβάσεις συνεργασίας της με ασφαλιστικές εταιρείες μετά τον Ιούνιο του έτους 2014 και το Σεπτέμβριο του έτους 2015, οπότε καταγγέλθηκαν οι συμβάσεις της από την "INTERAMERICAN" και την "MAPFFRE ASSISTENCIA" και έχει παραδώσει τις πινακίδες και τις άδειες κυκλοφορίας των οχημάτων της, ήδη από την 18-1- 2016.

Οι προσκομιζόμενες από τους εκκαλούντες συμβάσεις, είναι συμβάσεις μίσθωσης και όχι έργου, ανάγονται σε δευτερεύοντα καταστατικό σκοπό της ομόρρυθμης καθότι αφορούν τη μίσθωση μηχανημάτων έργου και τα ημερήσια μισθώματα που αναφέρονται σ'αυτές δεν επαρκούν για να καλύψουν τις τρέχουσες υποχρεώσεις της εταιρείας, διότι αφενός τα ως άνω μισθώματα ξεκινούν από το ποσό των 6,20 ευρώ ημερησίως και φτάνουν έως το ποσό των 49,20 ευρώ και αφετέρου, οι εν λόγω συμβάσεις είναι εξαιρετικά περιορισμένου χρόνου, (διάρκειας 3 ημερών έως δύο μηνών).

Άλλωστε, όπως και ο ίδιος ο αιτών Ν. Μ. ανέφερε στην από 8-9-2015 εξώδικη δήλωσή του, οι μηνιαίες υποχρεώσεις της εταιρείας ανέρχονται περίπου στο ποσό των 9.000 ευρώ, ποσό που σε ουδεμία περίπτωση δεν μπορεί να αποδώσουν οι ως άνω μεμονωμένες συμβάσεις μίσθωσης που μάλιστα δεν ξεπερνούν τις οκτώ. Οι δε προτάσεις συνεργασίας από εταιρίες που προσκομίζουν οι εκκαλούντες, προϋποθέτουν την ανάκτηση της ως άνω άδειας λειτουργίας της, η οποία ακόμη και αν ήθελε θεωρηθεί ότι δύναται να λάβει χώρα, αποτελεί χρονοβόρα διαδικασία.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθεί ότι για να εκδοθεί νέα άδεια λειτουργίας θα πρέπει να πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις του άρθρου 6 παρ 4 του Ν. 3651/2008 περί "Οδικής βοήθειας Οχημάτων",- όπως το εν λόγω άρθρο αναριθμήθηκε σε 4 με τις παρ. 4 και 5 του άρθρου 216 του Ν. 4512/2018- ήτοι, πρόσληψη προσωπικού, σύμβαση συνεργάτη με ασφαλιστική, οχήματα κλπ (βλ άρθρο 2 όπως ήδη αντικαταστάθηκε ως άνω με την παρ.2 του άρθρου 216 του ως άνω Νόμου), ενέργειες που δεν έλαβαν χώρα έως και σήμερα, καθώς, κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό, διότι η εταιρεία δεν έχει οικονομική πλέον δυνατότητα να ανταπεξέλθει στα πάγια έξοδα λειτουργίας της.

Η δε διατήρηση της ομόρρυθμης εταιρείας προκειμένου να "διευκολύνεται" μέσω αυτής η επιχειρηματική δραστηριότητα της ως άνω ανώνυμης εταιρείας, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποτελέσει λόγο μη λύσης της, καθώς, σκοπός του νόμου, είναι αυτή καθ'ευτή η πρόκριση δυνατότητας διάσωσης της εταιρίας της οποίας ζητείται η λύση.

Πρέπει δε να αναφερθεί ότι πέραν των προαναφερομένων, ενώ ο αιτών Ν. Μ. ισχυρίζεται ότι υπάρχει δυνατότητα συνέχισης της λειτουργίας της ομόρρυθμης εταιρείας, την οποία και θα συνεχίσει να λειτουργεί με έτερο πρόσωπο και μάλιστα μέμφεται τον εταίρο Δ. Μ. για ανταγωνιστικές πράξεις, ωστόσο, όπως ελέχθη, ως μέτοχος, κατά ποσοστό 60%, πρόεδρος του Δ.Σ και νόμιμος εκπρόσωπος της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "...-ΑΝΥΨΩΤΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ-ΕΘΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ ΑΕ" η οποία λειτουργεί στις ίδιες εγκαταστάσεις με αυτές της ομόρρυθμης, στις 20-1-2017 προέβη με πρωτοβουλία του να ληφθεί απόφαση της γενικής συνέλευσης των μετόχων της, δυνάμει της οποίας, τροποποιήθηκε το άρθρο 3 του καταστατικού της, και προστέθηκε στους σκοπούς αυτής και υπηρεσίες οδικής βοήθειας οχημάτων, γεγονός που καταδεικνύει την έλλειψη πρόθεσής του για κάτι τέτοιο.

Συντρέχει συνεπώς σπουδαίος λόγος και αφού δεν υπάρχει άλλος τρόπος άρσης του αδιεξόδου που προκαλείται, επιβάλλεται στην προκειμένη περίπτωση, ως έσχατο μέσο αντιμετώπισης της κατάστασης που έχει ανακύψει, η δικαστική λύση της ομόρρυθμης εταιρίας, παραμεριζόμενης, συνακόλουθα, της αρχής της διατήρησης της επιχείρησης, σύμφωνα και με όσα εκτίθενται στην ανωτέρω νομική σκέψη, ενώ, με βάση τα προαναφερόμενα, δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για τον αποκλεισμό του ως άνω εταίρου αυτής, ιδίως δε η σοβαρή προοπτική συνεχίσεως της εταιρίας με έτερο τρίτο πρόσωπο, καθότι, τούτη (εταιρία) δεν είναι πλέον βιώσιμη.

Ενόψει τούτων, η με αριθμ. κατ. 250/2015 αίτηση πρέπει να απορριφθεί ως ουσία αβάσιμη. Στο σημείο αυτό πρέπει να αναφερθεί ότι ο ισχυρισμός των καθ'ων της με αριθμ. κατ. 61/2016 αίτησης - εκκαλούντων περί του ότι ο αιτών καταχρηστικά ζητεί την λύση της εταιρείας, τον οποίον, προέβαλαν πρωτοδίκως και η εκκαλουμένη απέρριψε σιγή ( ο οποίος σε κάθε περίπτωση με βάση τα προαναφερόμενα δεν θα μπορούσε να ευσταθήσει) δεν επαναφέρεται με σχετικό λόγο της κρινόμενης έφεσης (κύριους και πρόσθετους λόγους αυτής).

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που έκρινε τα ίδια, έστω και με εν μέρει διαφορετικές και ελλιπείς αιτιολογίες που αντικαθίσταται και συμπληρώνονται αντίστοιχα με την παρούσα και διέταξε τη λύση της ομόρρυθμης εταιρίας ορθά εκτίμησε τις αποδείξεις και συνεπώς πρέπει ο τέταρτος, κατά το σχετικό σκέλος του, λόγος της έφεσης και ο συναφής πρόσθετος λόγος αυτής, περιεχόμενος στις προτάσεις αυτού του δικαστηρίου, να απορριφθεί ως αβάσιμος.....".

Με αυτές τις παραδοχές το Εφετείο, μετά την εξαφάνιση της εκκαλουμένης απόφασης, μόνο κατά το μέρος που απέρριψε ως μη νόμιμη την με αριθμ. κατ. 250/2015 αίτηση, κατά παραδοχή του σχετικού λόγου της έφεσης, και την διακράτηση αυτής προς ουσιαστική έρευνα, την απέρριψε ουσία αβάσιμη.

6. Με τον πρώτο και δεύτερο λόγους της υπό κρίση αναίρεσης, κατ'ορθή εκτίμηση του περιεχομένου τους, και τις ταυτόσημες μερικότερες αιτιάσεις του τρίτου λόγου αναίρεσης προσάπτονται στην πληττόμενη απόφαση, με παράθεση κατ'επιλογήν αποσπασματικών παραδοχών της προσβαλλόμενης, οι πλημμέλειες από τους αριθμούς 1εδ.

α και β, και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ. Συγκεκριμένα: 1) με τον εκ του άρθρου 559 ΚΠολΔ αριθμό 1 εδ.α και β λόγο αναίρεσης, οι αναιρεσείοντες, ισχυρίζονται ότι το Εφετείο εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 249, 259, 263 ν. 4072/2012 και στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, αφού διέλαβε σ'αυτήν κατά παράβαση και των διδαγμάτων κοινής πείρας αντιφατικές αιτιολογίες, που καθιστούν μη εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή μη εφαρμογή των προαναφερομένων διατάξεων ουσιαστικού δικαίου, που εφαρμόστηκαν.

Συγκεκριμένα, αιτιώνται ότι το Εφετείο α) ενώ όφειλε να εξετάσει και να κάνει δεκτή κατά προτεραιότητα και με βάση την αρχή της διατήρησης της επιχείρησης την αίτηση αποκλεισμού, εν τούτοις εφαρμόζοντας και ερμηνεύοντας εσφαλμένα τις ως άνω διατάξεις και κατά παράβαση των διδαγμάτων κοινής πείρας, αποφάνθηκε ότι δεν συντρέχουν οι νόμιμες προυποθέσεις για τον αποκλεισμό του ήδη αναιρεσίβλητου θέτοντας ως αναγκαία νόμιμη προυποθεση την βιωσιμότητα της εταιρείας, 2) με τον εκ του άρθρου 559 ΚΠολΔ αριθμό 19 λόγο αναίρεσης, οι αναιρεσείοντες, ισχυρίζονται ότι το Εφετείο παραβίασε εκ πλαγίου τις ως άνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις με αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το ουσιώδες ζήτημα της συνδρομής των προυποθέσεων περί αποκλεισμού του αναιρεσίβλητου εταίρου της δεύτερης αναιρεσείουσας ομόρρυθμης εταιρείας.

Ειδικότερα, ότι α) ενώ δέχεται, όπως κατά ακριβή λεκτική διατύπωση αναφέρει "ότι ο αντίδικος διέπραττε από τις αρχές του έτους 2015 (Μάιος 2015) αθέμιτες αντιεταιρικές ανταγωνιστικές πράξεις" (όπως καταγγελίες συμβάσεων από την INTERAMERICAN και την MARPFRE ASSISTANCE) "οι οποίες κατά τα όσα η ίδια δέχεται οδήγησαν μεταγενεστέρως σε δυσχερή θέση την εταιρεία και ενώ όφειλε κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας να συμπεράνει ότι η αιτία της δυσπραγίας ήταν ακριβώς η θεμελιώνουσα συμπεριφορά του αντιδίκου, και ενώ, παρά το ότι δέχεται ότι ο αντίδικος ίδρυσε την AUTOASSIST από τον Μάϊο του 2015, δέχεται επίσης ότι την "07.01.2015" "συμφώνησαν οι εταίροι τροποποίηση του καταστατικού" άρα και ότι επεχειρείτο όντως συνέχιση της από κοινού προσπάθειας επιτυχίας του εταιρικού σκοπού, εν συνεχεία θεμελιώνει την εσφαλμένη κρίση της περί διαταράξεως των σχέσεων και απορρίπτει την αίτηση επειδή "οξύνθηκαν οι σχέσεις μετά από τον Ιούνιο 2015" (με "εξώδικες δηλώσεις") ήτοι μετά από την προηγηθείσα και χαρακτηριζομένη από την ιδία την προσβαλλομένη ως "ευθεία παράβαση της εκ της 774 Α.Κ.

υποχρεώσεως πίστεως στην εταιρεία" ήτοι την ευθεία και αντιεταιρική παράβαση από πλευράς αντιδίκου (η οποία άλλωστε οδήγησε, όπως εκτενώς μνημονεύεται στην ιδία την αναιρεσιβαλλομένη την εταιρεία σε δυσχερή θέση) η οποία - δέχεται η αναιρεσιβαλλομένη - εγένετο τον Μάιο του 2015 διά της ιδρύσεως ανταγωνιστικής εταιρείας.

Ούτω, μνημονεύει εσφαλμένως και με τρόπο προδήλως αντιφατικό τα πραγματικά περιστατικά τα οποία δέχεται ανελέγκτως και στα οποία στηρίζει την κρίση της σε ζήτημα έχον ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης", β) ενώ δέχεται παραβίαση υποχρέωσης πίστεως εκ μέρους του ομορρύθμου εταίρου Δ. Μ. αντιφατικά και αναιτιολόγητα απορρίπτει την αίτηση με αίτημα τον αποκλεισμό του, γ) πέραν της παραβίασης της αρχής της διατήρησης της επιχείρησης, εσφαλμένα χρησιμοποίησε τα διδάγματα κοινής πείρας δεχόμενη ότι επιβάλλεται λύση της εταιρείας ενώ όφειλε κατά προτεραιότητα να κρίνει ότι συντρεχει λόγος αποκλεισμού εταίρου.

Οι λόγοι αυτοί πέραν του ότι είναι απαράδεκτοι λόγω αοριστίας, διότι στο οικείο δικόγραφο δεν διαλαμβάνονται οι πλήρεις, αλλά περιορισμένες και κατ'επιλογή των αναιρεσειόντων αποσπασματικές παραδοχές, κρίνονται απορριπτέοι και ως εξής: 1) ο εκ του αριθμού 1 εδ.α του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος είναι και αβάσιμος.

Διότι, το Εφετείο δεν παραβίασε, με εσφαλμένη ερμηνεία και υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων, τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 249, 259, 263 ν. 4072/2012, οι οποίες ήταν εφαρμοστέες και τις οποίες ορθά εφάρμοσε, καθόσον, υπό τα πιο πάνω δεκτά γενόμενα ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, η εν λόγω ομόρρυθμη εταιρεία, από λόγους που αφορούν και τους δυο εταίρους, δεν αποτελεί πλέον μια ζώσα εταιρεία ή μια παροδικά αδρανή επιχείρηση, που θα μπορούσε σε εύθετο χρόνο να δραστηριοποιηθεί και πάλι θετικά δημιουργώντας έσοδα και προστιθέμενη αξία, με αποτέλεσμα τα προβλήματά της να μην μπορούν να υπερκερασθούν με τον αποκλεισμό του ομόρρυθμου εταίρου Δ.

Μ. (αναιρεσίβλητου) και συνεπώς μη υπάρχοντος άλλου τρόπου άρσης του αδιεξόδου επιβάλλεται ως έσχατο μέσο η δικαστική λύση της εταιρείας κατά παράκαμψη της αρχής της διατήρησης της επιχείρησης.

Πλέον συγκεκριμένα, σύμφωνα με τις παραδοχές της προσβαλλόμενης α) ο ομόρρυθμος εταίρος Δ. Μ. παραβίασε την υποχρέωση πίστης προς την διμελή ομόρρυθμη εταιρεία "... και Σια ΟΕ", της οποίας είναι ομόρρυθμο μέλος, με τη σύσταση την 28-5-2015 της ανταγωνιστικής μονοπρόσωπης ιδιωτικής κεφαλαιουχικής εταιρείας με την επωνυμία "AUTOASSIST", πλην όμως β) λόγοι που αφορούν και τους δυο διαδίκους-ομόρρυθμους εταίρους, που είναι αδέλφια και συγκεκριμένα η από το έτος 2014 έλλειψη συνεργασίας, η μη επικοινωνία μεταξύ τους, η διαφωνία για τον τρόπο διοίκησης και λειτουργίας, η μη εμπιστοσύνη και υπόνοιες περί κακής διαχείρισης από κάθε πλευρά, οι έριδες και διαπληκτισμοί, στους οποίους προστέθηκε το έτος 2015 η περιγραφόμενη αθέμιτη συμπεριφορά του Δ.

Μ., είχαν αντίκτυπο στην οικονομική πορεία της ομόρρυθμης εταιρείας. Ειδικότερα, η από το μήνα Οκτώβριο έτους 2014 αυξανόμενη ένταση των σχέσεων μεταξύ των εταίρων αναφορικά με τη διαχείριση τα εταιρικών υποθέσεων και τη συμμετοχή καθένα στην επίτευξη του εταιρικού σκοπού, οδήγησε στην παντελή αδυναμία συνεργασίας, στην κλιμακούμενη πτωτική οικονομική πορεία της εταιρείας, η οποία το μήνα Μάιο 2015 ήταν επιβαρυμένη με χρηματικές οφειλές σε τραπεζικά ιδρύματα και προμηθευτές υπερβαίνουσες το ποσό των 350.000 ευρώ και της οποίας ανακλήθηκε η άδεια λειτουργίας (την 18-1-2016) ως προς τον πρωτεύοντα κατά το καταστατικό σκοπό της, ήτοι αυτόν της παροχής οδικής βοήθειας, που αποτελεί και την κύρια πηγή εσόδων της και τελικά (οδήγησε) στην αδράνεια των δραστηριοτήτων της, γεγονός που καθιστά αδύνατη την περίπτωση επανόδου της σε υγιή παραγωγική βάση και λειτουργία, γ) ενόψει της μη βιωσιμότητας της εν λόγω ομόρρυθμης εταιρείας, μη υπάρχοντος άλλου τρόπου άρσης του δημιουργηθέντος αδιεξόδου και συντρέχοντος σπουδαίου λόγου επιβάλλεται η δικαστική λύση της ομόρρυθμης εταιρείας ως έσχατο μέσο κατά παράκαμψη της αρχής διατήρησης της επιχείρησης.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, σε συνδυασμό με τα αναφερθέντα στη μείζονα σκέψη της παρούσας, υπό τα αναφερόμενα ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, το Εφετείο ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις προαναφερθείσες διατάξεις προκρίνοντας την λύση της ομόρρυθμης εταιρείας έναντι του αποκλεισμού του ομορρύθμου εταίρου της Δ.

Μ.

2) Περαιτέρω, ο εκ του αριθμού 1 εδ. β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος είναι απορριπτέος, διότι η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν στην ερμηνεία κανόνων δικαίου ή στην υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς. Κατά την έννοια της ως άνω διάταξης ο προβλεπόμενος απ' αυτήν λόγος αναίρεσης ιδρύεται μόνον όταν το δικαστήριο εσφαλμένα χρησιμοποιεί ή παραλείπει να χρησιμοποιήσει τα διδάγματα της κοινής πείρας για την ανεύρεση με βάση αυτά της αληθινής έννοιας ενός κανόνα δικαίου, ιδίως όταν αυτός περιέχει αόριστες νομικές έννοιες, ή για την υπαγωγή ή όχι σ' αυτόν των πραγματικών γεγονότων της διαφοράς. Δεν ιδρύεται, όμως, ο ανωτέρω λόγος αναίρεσης όταν το δικαστήριο παραβιάζει τα διδάγματα αυτά κατά την εκτίμηση των αποδείξεων και των πραγματικών γεγονότων, δηλαδή της ουσίας της υπόθεσης, γιατί τότε πλήττεται η ανέλεγκτη εκτίμηση πραγματικών γεγονότων από το δικαστήριο της ουσίας. Επομένως, αποκλείεται η αναίρεση για εσφαλμένη χρησιμοποίησή τους προς έμμεση απόδειξη ή προς εκτίμηση της αποδεικτικής αξίας των αποδεικτικών μέσων που προσκομίσθηκαν (ΑΠ 1800/2024, ΑΠ 225/2024).

Συνεπώς, οι προαναφερθείσες αιτιάσεις με τις οποίες οι αναιρεσείοντες μέμφονται την προσβαλλόμενη απόφαση για παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, αφενός διότι υπό τα εκτιθέμενα ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά το εφετείο όφειλε (σύμφωνα με τα διδάγματα κοινής πείρας) να συμπεράνει ότι αιτία της δυσπραγίας της εταιρείας ήταν η συμπεριφορά του αντιδίκου-αναιρεσίβλητου και αφετέρου διότι, ενώ δέχεται παραβίαση των εταιρικών υποχρεώσεων εκ μέρους του αντιδίκου εταίρου, χρησιμοποιώντας εσφαλμένα τα διδάγματα κοινής πείρας δέχθηκε ότι επιβάλλεται λύση της εταιρείας και απέρριψε το αίτημα περί αποκλεισμού κατά παράβαση της αρχής της διατήρησης της επιχείρησης, είναι απαράδεκτες, διότι οι ανωτέρω παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας, και με την εκδοχή ότι συνήχθησαν από διδάγματα της κοινής πείρας, είναι αναιρετικά ανέλεγκτες γιατί ανάγονται στην εκτίμηση πραγματικών γεγονότων. 2) Σχετικά, δε, με τον λόγο εκ του αριθμού 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και αυτός κρίνεται απαράδεκτος και για το λόγο ότι οι επικαλούμενες αιτιάσεις πλήττουν την ανέλεγκτη αναιρετικά εκτίμηση των αποδείξεων.

Ο ίδιος λόγος κρίνεται και αβάσιμος, καθώς η προπαρατεθείσα παραδοχή της προσβαλλόμενης απόφασης ότι, ο ομόρρυθμος εταίρος Δ. Μ. παραβίασε την υποχρέωση πίστης, δεν αντιφάσκει με την κρίση περί συνδρομής αφενός σπουδαίου λόγου λύσης της εταιρείας από λόγους που αφορούν το πρόσωπο και των δυο εταίρων και αφετέρου λόγου περί κάμψης της αρχής διατήρησης της επιχείρησης. 7.

Με τον τρίτο λόγο αναίρεσης, κατ'ορθή εκτίμηση του περιεχομένου του, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στην προσβαλλόμενη την αναιρετική πλημμέλεια από τον αριθμό 8 εδ.β ΚΠολΔ. Συγκεκριμένα ισχυρίζονται, ότι, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση του εσφαλμένα αποφαίνεται, ότι δεν επανέφεραν την ένσταση καταχρηστικότητας (ενώ την επανέφεραν) και σε κάθε περίπτωση όφειλε να λάβει υπόψη τις πρωτοβάθμιες αλλά και τις δευτεροβάθμιες προτάσεις τους, στις οποίες περιείχετο η ένσταση αυτή με τρόπο ορισμένο και να τις επανεξετάσει κατά τα οριζόμενα στη διάταξη του άρθρου 522 ΚΠολΔ.

Από τις διατάξεις των άρθρων 68 και 556 ΚΠολΔ προκύπτει ότι για το παραδεκτό των λόγων της αναίρεσης, πρέπει ο αναιρεσείων να έχει έννομο συμφέρον να ανατρέψει την προσβαλλομένη απόφαση, λόγω σφάλματος που αναφέρεται στον αναιρετικό λόγο.

Έτσι, στην περίπτωση που το διατακτικό της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης στηρίζεται αυτοτελώς σε δύο ή περισσότερες επάλληλες ή επικουρικές αιτιολογίες και με τους λόγους της αναίρεσης πλήττεται η μία μόνο από αυτές, οι λόγοι αυτοί της αναίρεσης είναι, κατ' άρθρο 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 ΚΠολΔ, αλυσιτελείς, αφού οι μη πληττόμενες αιτιολογίες στηρίζουν επαρκώς το διατακτικό της απόφασης. Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση που με τους λόγους της αναίρεσης πλήττονται όλες οι αιτιολογίες, αλλά η προσβολή της μίας από αυτές δεν τελεσφορεί, οπότε οι λοιπές προβαλλόμενες πλημμέλειες δεν επιδρούν στο διατακτικό της απόφασης, το οποίο στηρίζεται αυτοτελώς στις πληττόμενες ανεπιτυχώς, αφού και σε περίπτωση έρευνας και βασιμότητάς τους, δεν είναι δυνατό να οδηγήσουν σε αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης, δεδομένου ότι η μη πληττόμενη τελεσφόρως αιτιολογία στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της (ΟλΑΠ 25/2003, ΑΠ 606/2023, ΑΠ 301/2023, ΑΠ 957/2021, ΑΠ 67/2020 ΑΠ 755/2018, ΑΠ 154/2018).

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε και τα εξής σχετικά με την ως άνω ένσταση: ".....ο ισχυρισμός των καθ'ων της με αριθμ. κατ. 61/2016 αίτησης - εκκαλούντων περί του ότι ο αιτών καταχρηστικά ζητεί την λύση της εταιρείας, τον οποίον, προέβαλαν πρωτοδίκως και η εκκαλουμένη απέρριψε σιγή (ο οποίος σε κάθε περίπτωση με βάση τα προαναφερόμενα δεν θα μπορούσε να ευσταθήσει) δεν επαναφέρεται με σχετικό λόγο της κρινόμενης έφεσης (κύριους και πρόσθετους λόγους αυτής)".

Από την ως άνω παραδοχή σε συνδυασμό με όλο το προπαρατεθέν περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο, για την απόρριψη της εκ του άρθρου 281 ΑΚ ένστασης διέλαβε δύο επάλληλες αιτιολογίες, τόσο ως προς το παραδεκτό της προβολής της, όσο και ως προς την ουσιαστική βασιμότητα της σχετικής ένστασης, κάθε μία των οποίων στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό.

Απορρίπτοντας, δε, κατά τα ως άνω την παραπάνω ένσταση και ως ουσιαστικά αβάσιμη, ορθά ερμήνευσε και δεν εφάρμοσε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ, καθόσον τα αναφερόμενα στην προσβαλλόμενη απόφαση πραγματικά περιστατικά, τα οποία ανταποκρίνονται στο πραγματικό περιεχόμενο της ένστασης, δεν πληρούν το πραγματικό της διάταξης αυτής και δεν δικαιολογούν την εφαρμογή της και την παραδοχή της ειρημένης ένστασης.

Συνακόλουθα, ο ως άνω εκ του άρθρου λόγος αναίρεσης είναι προεχόντως αλυσιτελής και συνεπώς απορριπτέος ως απαράδεκτος, γιατί πλήττει μόνο την αιτιολογία της απόφασης, με την οποία απορρίφθηκε ως απαράδεκτη η πρωτοδίκως προβληθείσα ένσταση των αναιρεσειόντων και μη επαναφερθείσα με τους κύριους και πρόσθετους λόγους έφεσής, ενώ δεν πλήττουν καθόλου την επάλληλη αιτιολογία, με την οποία απορρίφθηκε η ίδια ένσταση ως ουσιαστικά αβάσιμη, η οποία αιτιολογία σε κάθε περίπτωση, στηρίζει αυτοτελώς την απόρριψη της ένστασης και συνεπώς και το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης.

8. Μετά ταύτα, αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες λόγω της ήττας τους, στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσίβλητου, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα του τελευταίου, που υποβλήθηκε με τις προτάσεις του (άρθρα 106, 176, 183, 189 παρ. 1 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ). Επίσης, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από τους αναιρεσείοντες παραβόλου, λόγω της ήττας τους, στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 εδ. ε' του ΚΠολΔ), σύμφωνα με τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8-11-2022 (αριθμ. εκθ. καταθ. 38/8-11-2022) αίτηση αναίρεσης κατά της υπ' αριθμ. 268/30-9-2022 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Ιωαννίνων.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δυο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 3 Ιουλίου 2025.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 7 Νοεμβρίου 2025.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ