Legislator Giurisprudenza & Legislazione
V CSK 321/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue or precedent divergence under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto V CSK 321/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against the lower court's ruling on the division of assets from a dissolved civil partnership. The appellant argued that Article 875 § 2 of the Civil Code required Supreme Court interpretation due to unresolved legal questions, but the Court found no new issues or divergent case law. Consequently, the Court determined that the statutory prerequisites for accepting the appeal were not met under Article 3989 of the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; The Supreme Court rejects a cassation appeal if the appellant fails to demonstrate a significant legal issue, serious doubts requiring interpretation, or divergences in lower court jurisprudence.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal rejection significant legal issue Civil Procedure Code precedent divergence civil partnership assets statutory interpretation Supreme Court jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania nie zostały spełnione i orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 390 k.p.c.
Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c.
Art. 875 § 2 k.c.
Skarżąca wskazując na potrzebę wykładni art. 875 § 2 k.c. i formułując w tym zakresie zagadnienie prawne nie wykazała, że objęta nim problematyka jest nowa i wymaga wypowiedzi Sądu Najwyższego, jak również nie wykazała jakichkolwiek rozbieżności w tym zakresie w orzecznictwie.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 390 k.p.c
Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c.
art. 875 § 2 k.c
Skarżąca wskazując na potrzebę wykładni art. 875 § 2 k.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania nie zostały spełnione i orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt V CSK 321/16 POSTANOWIENIE Dnia 15 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z wniosku I. W.‎przy uczestnictwie R. W. ‎o podział majątku wspólnego powstałego w wyniku rozwiązania spółki cywilnej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w K. ‎z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt XIX Ga (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika postępowania kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oparto na pierwszej i drugiej spośród wymienionych przesłanek. Przesłanki te nie zostały spełnione. Przedstawienie okoliczności, uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego wymaga sformułowania tego zagadnienia i wskazania argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Należy wyjaśnić, jakie zagadnienie prawne występuje w sprawie i dlaczego jest ono istotne, albo określić, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub rozbieżności występujące w orzecznictwie sądów. Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13, nie publ.).Natomiast oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob.: postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt III CSK 104/08, nie publ. i z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II CSK 84/07, nie publ.).

Skarżąca wskazując na potrzebę wykładni art. 875 § 2 k.c. i formułując w tym zakresie zagadnienie prawne nie wykazała, że objęta nim problematyka jest nowa i wymaga wypowiedzi Sądu Najwyższego, jak również nie wykazała jakichkolwiek rozbieżności w tym zakresie w orzecznictwie. Należy podkreślić, że wykładnia art. 875 § 2 k.c. była przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego (por. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 9 lutego 2000 r., III CKN 599/98, OSNC 2000, nr 10, poz. 179; z dnia 5 stycznia 2005 r., II CK 351/04, nie publ., a także postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 21 maja 2014 r., II CSK 455/13, nie publ. i z dnia 22 maja 2003 r., II CKN 101/01, nie publ.).

Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania nie zostały spełnione i orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). jw