Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 663/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove serious legal controversy requiring interpretation.

Numero d'incarto IV CSK 663/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by Z. K. against the district court's rejection of his claim regarding the acquisition of property rights through prescription. The appellant argued that the Land Act required a unified interpretation of possession requirements, claiming that the issuance of a land title act did not interrupt the prescription period for the K. spouses. The court rejected this argument because the appellant failed to cite conflicting judicial decisions or demonstrate significant doctrinal controversy necessitating Supreme Court intervention.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to demonstrate that the interpretation of a cited provision raises serious legal controversies requiring Supreme Court resolution.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility presumption of legal controversy prescription acquisition land title act issuance Supreme Court jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarżący, który wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
II CSK 18/04, OSNC 2005/9/159).Biorąc wszystko to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu.
Art. 1 of the Act of 26 October 1971 on the Regulation of Ownership of Agricultural Holdings
W skardze kasacyjnej uczestnik postępowania jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazał na potrzebę wykładni art. 1 ustawy z dnia 26 października 1971 r.
art. 172 k.c
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarżący, który wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
II CSK 18/04, OSNC 2005/9/159).Biorąc wszystko to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CZ 102/02
II CZ 102/02, z dnia 28 marca 2007 r.
II CSK 84/07
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of reasoning citing specific procedural articles.
I CSK 111/09
Supreme Court dismisses appeal for failure to cite specific violated law and explain nature of error.
III CZP 57/93
III CZP 57/93, OSNC 1993/12/222 i z dnia 29 marca 1994 r.
III CZP 31/94
III CSK 74/08
III CSK 74/08, niepubl.) oraz że wydanie aktu własności ziemi nie przerywa biegu zasiedzenia w stosunku do posiadacza, który nie brał udziału w postępowaniu uwłaszczeniowym (porównaj między innymi postanowienia z dnia 23 lutego 1998 r.
III CKN 384/97
III CKN 384/97, OSNC 1998/10/164 i z dnia 29 września 2004 r.
II CSK 18/04
II CSK 18/04, OSNC 2005/9/159).Biorąc wszystko to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 663/14 POSTANOWIENIE Dnia 21 maja 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z wniosku A. K., M. K., Z. K. i R. K.‎przy uczestnictwie Z. K., K. G., Z. K., D. B. i U. W.‎o stwierdzenie zasiedzenia,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 maja 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania Z. K. od postanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie‎z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt II Ca 1098/13, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 marca 2014 r. Sąd Okręgowy w Lublinie oddalił apelację uczestnika postępowania Z. K. od postanowienia Sądu pierwszej instancji stwierdzającego, że H. i A. małżonkowie K. nabyli z dniem 1 stycznia 1986 r. przez zasiedzenie, na zasadzie wspólności ustawowej, prawo własności określonej w postanowieniu nieruchomości. Sądy ustaliły między innymi, że małżonkowie K. co najmniej od 1 stycznia 1966 r. byli samoistnymi posiadaczami przedmiotowej nieruchomości, a okoliczność, że aktem własności ziemi z dnia 27 października 1972 r. działka ta została uwłaszczona na rzecz M. i B.

K. nie ma znaczenia, gdyż nie byli oni posiadaczami samoistnymi tej nieruchomości i akt własności ziemi nie zmienił stanu posiadania. Wydanie tego aktu nie przerwało też biegu zasiedzenia, gdyż małżonkowie K. nie brali udziału w postępowaniu uwłaszczeniowym dotyczącym spornej nieruchomości. W skardze kasacyjnej uczestnik postępowania jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazał na potrzebę wykładni art. 1 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27, poz. 250), stwierdzając, że budzi on poważne wątpliwości w praktyce sądowej szczególnie w zakresie przesłanek nabycia własności nieruchomości określonych w ust. 1 i 2, które zdaniem skarżącego należy interpretować łącznie.

Tym samym dla uwłaszczenia konieczne było samoistne posiadanie nieruchomości w dniu wejścia w życie ustawy, przez czas w niej określony, a więc stwierdzenie aktem własności ziemi nabycia danej nieruchomości potwierdza, że osoby w akcie tym wymienione posiadały tę nieruchomość przez okres wymagany ustawą uwłaszczeniową, wobec czego okres ten nie może być zaliczony do okresu zasiedzenia na zasadach ogólnych przewidzianych w art. 172 k.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarżący, który wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. powinien wskazać przepis wymagający wykładni oraz jej zakres a także przedstawić wątpliwości, kontrowersje lub rozbieżne oceny prawne jakie w doktrynie powstały na tle interpretacji przepisu i wykazać, że są one tak poważne, iż wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy, koniecznego nie tylko do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, lecz także dla rozwoju judykatury.

Jeżeli natomiast skarżący powołuje się na rozbieżności w orzecznictwie sądowym wynikające z różnej wykładni danego przepisu, powinien przytoczyć rozbieżne orzeczenia sądów powstałe w wyniku dokonania różnej wykładni przepisu (porównaj między innymi postanowienia z dnia 15 października 2002 r. II CZ 102/02, z dnia 28 marca 2007 r. II CSK 84/07 i z dnia 8 lipca 2008 r. I CSK 111/09, niepubl.). Analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania prowadzi do oceny, że skarżący nie wykazał tej przesłanki przedsądu.

Nie przytoczył bowiem żadnych rozbieżnych orzeczeń sądowych wynikających z dokonania różnej wykładni wskazanych we wniosku przepisów ani nie wskazał na istnienie w literaturze kontrowersji, wątpliwości lub rozbieżnych ocen prawnych co do ich wykładni. Pominął także, iż Sąd Najwyższy wielokrotnie już wypowiadał się w przedmiocie wykładni wskazanych przez skarżącego przepisów jednolicie przyjmując, że wydanie aktu własności ziemi nie ma wpływu na nabycie własności nieruchomości w drodze zasiedzenia przez inną osobę, o ile nie spowodowało zmian w zakresie jej posiadania (porównaj między innymi uchwały z dnia 13 maja 1993 r.

III CZP 57/93, OSNC 1993/12/222 i z dnia 29 marca 1994 r. III CZP 31/94, niepubl. oraz postanowienie z dnia 29 maja 2008 r. III CSK 74/08, niepubl.) oraz że wydanie aktu własności ziemi nie przerywa biegu zasiedzenia w stosunku do posiadacza, który nie brał udziału w postępowaniu uwłaszczeniowym (porównaj między innymi postanowienia z dnia 23 lutego 1998 r. III CKN 384/97, OSNC 1998/10/164 i z dnia 29 września 2004 r. II CSK 18/04, OSNC 2005/9/159).Biorąc wszystko to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu. l.n