Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CSK 278/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on bankruptcy prohibition, ruling facts lack required asset destruction element.

Numero d'incarto IV CSK 278/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a bankruptcy prohibition order. The appellant argued that Article 373 of the Bankruptcy Act required interpretation regarding liability for third parties disposing of assets. The court held that the statutory provision does not preclude individualizing liability based on fault, but the specific facts here lacked the essential element of asset destruction.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 373 ust. 1 i 2 ustawy o upadłościowym; The court may individualize liability under the bankruptcy prohibition order based on fault, but the appeal fails if the factual prerequisites, specifically the destruction of assets, are not met.

Parole chiave

Generato dall'IA
bankruptcy prohibition order asset destruction requirement individual liability assessment cassation appeal dismissal bankruptcy law interpretation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
§ 3989 § 1 k.p.c.
§ 3989 § 2 k.p.c.
art. 373 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe
Skarga kasacyjna wnioskodawcy została oparta na potrzebie wykładni art. 373 pr.
art. 3989 § 2 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CSK 278/16 POSTANOWIENIE Dnia 7 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marian Kocon w sprawie z wniosku Syndyka masy upadłości E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w M.‎przy uczestnictwie M. A. P. ‎o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 grudnia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w L. ‎z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt IX Ga (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 25 lutego 2016 r., w sprawie o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej, podnieść należy, co następuje :Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący oparł na istnieniu potrzeby wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Powołanie się na tę przesłankę wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne kontrowersje, nie doczekał się jeszcze wykładni bądź też, jego niejednolita interpretacja prowadzi do wydawania przez sądy odmiennych rozstrzygnięć w sprawach o identycznym lub zbliżonym stanie faktycznym. Należy jednak przytoczyć przykłady takich orzeczeń i wykazać istniejące między nimi rozbieżności (por. nie publikowane postanowienia SN z dn. 24 października 2012 r., I PK 144/12, z dnia 13 czerwca 2008 roku, III CSK 104/08, z dnia 28 marca 2007 roku, II CSK 84/07, z dnia 12 grudnia 2008 roku, II PK 220/08).

Skarżącego obarcza przy tym ciężar przedstawienia wyodrębnionej i pogłębionej argumentacji prawnej, wyszczególniającej dostrzegane przez stronę poważne wątpliwości interpretacyjne (por. niepublikowane postanowienia SN z dnia 8 lipca 2009 roku, I CSK 111/09, z dnia 12 grudnia 2008 roku, II PK 220/08). Skarga kasacyjna wnioskodawcy została oparta na potrzebie wykładni art. 373 pr. upadłościowego, tj. wskazania, czy regulacja ta ma zastosowanie w sytuacji niewydania i niszczenia majątku masy upadłości jedynie przez upadłego czy także przez inne osoby i podmioty, które znajdują się w dyspozycji majątku Tymczasem Sąd Najwyższy wskazuje, że należy przyjąć, że przepis art. 373 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe nie wyłącza możliwości indywidualizowania przez sąd orzeczenia zakazu także w znaczeniu podmiotowym w zależności od stopnia winy i skutków naruszenia przez uczestnika obowiązków ustawowych przewidzianych w tym przepisie.

Jednakże zagadnienie to na gruncie stanu faktycznego jest bezprzedmiotowe ze względu na brak spełnienia przesłanki niszczenia majątku.W tej sytuacji uznać należy, że skarżący nie wykazał istnienia powołanej w skardze kasacyjnej przesłanki, uzasadniającej przyjęcie jej do rozpoznania, stąd na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. jw