Supreme Court dismisses cassation appeal due to lack of obvious legal error and insufficient justification. The appeal was rejected because the lower court's reasoning was not clearly flawed.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the defendant against the appellate court's judgment. The appellant argued that the lower court misinterpreted civil law and failed to properly evaluate evidence regarding a potential settlement agreement. The court rejected these claims, stating that the lower court's reasoning was not obviously erroneous and did not meet the strict threshold for cassation admissibility.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 398§1 k.p.c.; Art. 398§2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue, creates serious doubts in legal interpretation, or involves an obviously erroneous judgment, not merely a disagreement with the lower court's reasoning.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 260/21 POSTANOWIENIE Dnia 28 września 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Władysław Pawlak w sprawie z powództwa J.W.K.przeciwko "B." spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 września 2021 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 7500 (siedem tysięcy pięćset) zł, tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
W związku ze skargą kasacyjną strony pozwanej B. sp. z o.o. w S. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt I ACa (…), Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53).
Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). Według wiążących w postępowaniu kasacyjnym ustaleń faktycznych (art. 398¹³ § 2 k.p.c.) w dniu 4 kwietnia 2008 r. została zawiązana spółka z o.o. B. w S., której celem było wybudowanie hotelu w Sile, jego uruchomienie i prowadzenie. Prezesem spółki został M.B., który w 2011 r. wraz z żoną D.
B. zaproponowali powodowi wstąpienie do tej spółki i jej dokapitalizowanie oraz objęcie w niej 50% udziałów; wiązało się to z koniecznością zainwestowania 4 000 000 zł. Początkowo powód nie godził się na tą propozycję, ale ostatecznie, po namowach T.S., przyjął ją w zmodyfikowanej postaci, mianowicie jego żona objęła 25% udziałów, zaś drugie 25% nabył T.S.. Powód wszedł do rady nadzorczej. Hotel dla jego uruchomienia potrzebował kolejnego kredytu, którego załatwienia podjął się powód, który pozostawał w związkach biznesowych z B. w C..
W dniu 15 kwietnia 2013 r. P. w C. zawarł z pozwaną spółką umowę kredytu komercyjnego obrotowego w kwocie 2 000 000 zł na okres do 31 grudnia 2016 r. Zabezpieczenie spłaty stanowiło poręczenie cywilne i wekslowe powoda i jego żony. Na podstawie dwóch aneksów spłata kredytu została przesunięta do dnia 30 czerwca 2016 r. Spółka wymagała jednak dalszego dokapitalizowania i w tym celu zawierała ze wspólnikami umowy pożyczki, w tym z żoną powoda. W 2016 r. państwo B. założyli spółkę D., której celem była obsługa hotelu i w ten sposób wszelkie dochody pozwanej spółki były wyprowadzane do spółki obsługującej.Udzielony kredyt, za zapłatę którego poręczył powód, nie został spłacony i nakazem zapłaty z dnia 30 listopada 2017 r., wydanym w postępowaniu nakazowym z weksla, Sąd Okręgowy w P. zasądził od pozwanej spółki oraz powoda i jego żony solidarnie na rzecz P. w C. kwotę 2 061 712,75 zł z odsetkami od dnia 29 lipca 2017 r.
W związku z tym, że wydany nakaz zapłaty, z upływem ustawowego terminu do zapłaty, stał się natychmiast wykonalny, zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne i Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w P. wezwał powoda do zapłaty, pod rygorem skierowania egzekucji do ruchomości i innych praw majątkowych. Powód i jego żona wnieśli zarzuty od nakazu zapłaty podnosząc m.in. zarzut potrącenia wierzytelności w stosunku do P. w C. z tytułu spłaty udziałów. Ostatecznie powód chcąc uniknąć egzekucji i dodatkowych kosztów z tym związanych zapłacił w dniu 28 grudnia 2017 r. na rzecz P. w C. kwotę 2 154 425,49 zł.
Powód i jego żona w sprawie o zapłatę, w której został wydany przeciwko nim nakaz zapłaty wnosili o zwrot tej kwoty, w związku z wcześniej podniesionym zarzutem potrącenia. Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2019 r. Sąd Okręgowy w Płocku uchylił nakaz zapłaty i powództwo oddalił, wskazując, że powód w toku procesu zapłacił dochodzoną przez Bank należność i równocześnie wskazał, że zarzut potrącenia nie odniósł zamierzonego skutku prawnego, niezależnie od dokonanej zapłaty, a to z uwagi na okoliczność, iż Komisja Nadzoru Finansowego nie zezwoliła P. w C. na obniżenie funduszy własnych, z których mogłaby nastąpić spłata udziałów.
Powód nie był wspólnikiem pozwanej spółki. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania strona powzwana oparła na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została jednak spełniona.Przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. oczywista zasadność skargi kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi. W wypadku, gdy strona skarżąca twierdzi, że jej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentacje prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie.
Powinna w związku z tym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia prawa materialnego i procesowego, polegającą na jego oczywistości prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75, z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 kwietnia 2015 r., II CSK 589/14, nie publ.). Przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2015 r., IV CSK 189/15 nie publ. i przywołane tam orzecznictwo).Według skarżącej Sąd drugiej instancji dokonał wadliwej interpretacji prawa materialnego, tj. art. 72 § 1 k.c. i dopuścił się wadliwości w prowadzeniu postępowania dowodowego.
Nadto zaskarżone orzeczenie stoi w sprzeczności z dotychczasową linią judykatury dotyczącą konieczności powołania biegłego sądowego przy ustalaniu stanu faktycznego, gdy do tego są niezbędne wiadomości specjalne.Tak lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie daje podstaw do uznania, iż skarżący wykazał jej oczywistą zasadność w przedstawionym wyżej rozumieniu. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznana stanowi jej element samodzielny - wyodrębniony w oddzielnej jednostce normatywnej i nie może być utożsamiany z innymi wymogami formalnymi skargi kasacyjnej, w tym jej podstawami i ich uzasadnieniem (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2008 r., II UZ 18/08, nie publ, z dnia 10 marca 2016 r., II CSK 10/16, nie publ., z dnia 8 stycznia 2019 r., IV CSK 243/18, nie publ.).W tej sytuacji tylko ubocznie należy wskazać, że Sąd drugiej instancji szczegółowo wyjaśnił, z jakich przyczyn nie uznał, iż strony, w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji, zawarły ugodę, w świetle której roszczenie powoda nie byłoby jeszcze wymagalne, a ponadto wskazał na przyczyny uzasadniające pominięcie wniosków dowodowych z osobowych źródeł na okoliczność zawartego przez strony w 2013 r. porozumienia co do zakresu finansowania przez powoda pozwanej spółki.
Przede wszystkim zwrócił uwagę, iż strona pozwana nie przedstawiła konkretnych warunków tego porozumienia w ramach twierdzeń procesowych oraz w tezie dowodowej, w szczególności, by z tego porozumienia wynikał obowiązek powoda, który tamowałby mu możliwość dochodzenia od pozwanej spółki zapłaconej przez niego kwoty jako poręczyciel zobowiązania pozwanej w stosunku do P. w C., tym bardziej że z zeznań prezesa zarządu pozwanej nie wynika, by zostało zawarte przez strony porozumienie, w ramach którego powód przyjąłby konkretne zobowiązanie mające wpływ na skuteczność dochodzenia przez niego należności w niniejszym procesie.
W konsekwencji brak wykazania istnienia tego rodzaju porozumienia, czyniło również bezprzedmiotowym wniosek o opinię biegłego sądowego na wskazane przez pozwaną okoliczności. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. a o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., art. 391 § 1 k.p.c. i art. 398²¹ k.p.c. Na zasądzone koszty składa się wynagrodzenie za zastępstwo procesowe ustalone według minimalnej stawki taryfowej (§ 2 pkt 8 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, jedn. tekst:
Dz. U. z 2018, poz. 265). jw