Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of serious legal controversy requiring interpretation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal, ruling that the lower courts correctly rejected the claim for a loan repayment. The appellant argued that the Supreme Court must interpret specific civil procedure articles regarding expert opinions, but failed to demonstrate significant legal controversy. The court found that existing precedent fully clarifies these provisions, rendering the appeal inadmissible under the pre-trial review requirements.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal based on the need for Supreme Court interpretation is inadmissible if the appellant fails to present conflicting court decisions or prove that the legal controversy is serious and significant enough to warrant such interpretation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CSK 204/14 POSTANOWIENIE Dnia 8 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z powództwa A. B.przeciwko R. B.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 października 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w S.z dnia 25 października 2013 r., sygn. akt IV Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) przyznaje adw. M. S. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w S. kwotę 2700 zł (dwa tysiące siedemset złotych), powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 października 2013 r. Sąd Okręgowy w S. oddalił apelację powódki od wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego powództwo o zasądzenie kwoty 57 340 zł. Sądy obu instancji uznały, że powódka nie wykazała, iż udzieliła pozwanemu, w czasie trwania małżeństwa stron, pożyczki w powyższej kwocie, do majątku odrębnego pozwanego ze środków należących do jej majątku odrębnego. W skardze kasacyjnej powódka, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołała się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., wskazując na potrzebę dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni art. 162 k.p.c. przez wyjaśnienie, czy dyspozycja tego przepisu wyłącza możliwość zaskarżenia orzeczenia Sądu pierwszej instancji w sytuacji naruszenia przez sąd orzekający art. 232 zd. 2 k.p.c. przez niedopuszczenie z urzędu dowodu z opinii biegłego, gdy przeprowadzenie takiego dowodu przez sąd z urzędu stanowi jedyny sposób przeciwdziałania niebezpieczeństwu oczywiście nieprawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarżący, który powołuje się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. powinien wskazać przepis prawa wymagający wykładni, określić jej przedmiot i zakres oraz, w wyczerpującym i wszechstronnym wywodzie prawnym przedstawić kontrowersje oraz rozbieżne oceny prawne, jakie powstają na tle wykładni przepisu i wykazać, że są one tak poważne i istotne, iż wymagają dokonania wykładni przez Sąd Najwyższy, który jeszcze nie wypowiadał się w tym przedmiocie.
Jeżeli natomiast skarżący powołuje się na występujące w orzecznictwie rozbieżności co do wykładni określonego przepisu prawa, powinien przedstawić orzeczenia sądowe, w których, na skutek różnej wykładni przepisu, wydano odmienne rozstrzygnięcia (porównaj między innymi postanowienia z dnia 15 października 2002 r. II CZ 102/02, z dnia 28 marca 2007 r. II CSK 84/07 i z dnia 8 lipca 2008 r. I CSK 111/08, nie publ.).Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania prowadzi do oceny, że skarżąca nie wykazała istnienia przesłanki przedsądu, na którą się powołała.
Nie przedstawiła żadnych rozbieżnych orzeczeń sądowych zapadłych w wyniku różnej wykładni przepisów art. 162 i art. 232 zd. 2 k.p.c., jak również istotnych i poważnych kontrowersji powstałych na tle wykładni powyższych przepisów. Jak sama wskazała, przepisy te były wielokrotnie przedmiotem wykładni Sądu Najwyższego, którego orzecznictwo w tym zakresie nie jest rozbieżne i w sposób wyczerpujący wyjaśnia wątpliwości interpretacyjne, jakie mogą powstać na tle wykładni i stosowania tych przepisów (porównaj między innymi uchwały z dnia 27 października 2005 r.
III CZP 55/05, OSNCP 2006/9/144 i z dnia 27 czerwca 2008 r. III CZP 50/08, OSNC 2009/7-8/1/103, oraz wyroki z dnia 22 marca 2007 r. III CSK 375/06, z dnia 5 grudnia 2007 r. I CSK 295/07, z dnia 15 stycznia 2010 r. I CSK 199/09 i z dnia 27 kwietnia 2012 r. V CSK 202/11, nie publ.). Skarżąca nie dokonała analizy tych orzeczeń pomijając zawartą w nich argumentację w uzasadnieniu wniosku. Nie wyjaśniła też, dlaczego uważa, że mimo tak licznego orzecznictwa Sądu Najwyższego w tym zakresie, nadal istnieją wskazane przez nią wątpliwości interpretacyjne.
Biorąc wszystko to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu. O kosztach pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie § 19 i 20 w zw. z § 6 pkt 6 i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jedn. tekst:
Dz.U. z 2013 r., poz. 461). [aw]