Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III USK 401/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on police pension due to lack of new legal issue and failure to cite statutes.

Numero d'incarto III USK 401/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by I. B. regarding the amount of her family pension for a deceased police officer. The appellant argued that the lower court failed to recognize a new legal issue concerning the impossibility of claiming defense benefits for a spouse of a former security service officer. The court rejected this claim because the appellant did not properly anchor the alleged legal issue in specific statutory provisions or provide sufficient jurisprudential argumentation as required by law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 24a ust. 4 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji; Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the alleged new legal issue is not anchored in specific statutory provisions and lacks sufficient argumentation to justify Supreme Court review.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility new legal issue requirement statutory anchoring obligation police pension family security service defense Supreme Court procedure costs of proceedings sospensione della rendita

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 24a ust. 4 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji...
Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa, na podstawie art. 24a w zw.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
W celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. nie wystarczy samo sformułowanie pytania do Sądu Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2018 r., II CSK 12/18, LEX nr 2499783).
art. 3989 § 2 k.p.c.
3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach procesu rozstrzygnięto na podstawie reguły z art. 98 § 1 k.p.c. i art.
art. 99 k.p.c.
i art. 99 k.p.c. w związku z art.
art. 39821 k.p.c.
w związku z art. 39821 k.p.c.
art. 2352 § 1 pkt 5 k.p.c
381 w związku z art. 2352 § 1 pkt 5 k.p.c.
art. 378 § 1 k.p.c
art. 387 § 21 k.p.c
art. 384 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 14 stycznia 2016 r., II CSK 382/15
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 21 czerwca 2016 r., V CSK 21/16
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 24 maja 2016 r., I CSK 666/15
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 7 maja 2015 r., III UK 206/13
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 12 kwietnia 2018 r., I UK 252/17
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 16 maja 2018 r., II CSK 12/18
IV CSK 263/15
Supreme Court dismisses cassation appeal as clearly unfounded due to lack of obvious legal error in lower court ruling.
V CSK 622/15
Supreme Court dismissed cassation appeal on joint property division, rejecting clear reasonableness claims regarding land splitting.
II CSK 382/15
Bankruptcy appeal dismissed; no legal issue found; appeal rejected under Civil Procedure Code. 10 words.
V CSK 21/16
Supreme Court dismisses appeal for lack of significant legal issue or clear statutory error under Polish Civil Procedure Code.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III USK 401/22 POSTANOWIENIE Dnia 16 lutego 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Piotr Prusinowski w sprawie z odwołania I. B. ‎od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa w W.‎o wysokość policyjnej renty rodzinnej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 16 lutego 2023 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu‎z dnia 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt III AUa 1216/21, I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. zasądza od odwołującej się na rzecz organu rentowego 240 zł (dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2022 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu oddalił apelację I. B. od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 26 lutego 2021 r., którym oddalono jej odwołanie od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa w W. z dnia 29 czerwca 2017 r. o ponownym ustaleniu wysokości renty rodzinnej. Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa, na podstawie art. 24a w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno- Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (jednolity tekst:

Dz.U. z 2016 r., poz. 708 z późn. zm.) oraz na podstawie otrzymanej z IPN informacji Nr […] z dnia 2 marca 2017 r. w punkcie pierwszym wydanej decyzji od dnia 1 października 2017 r. ponownie ustalił wysokość renty rodzinnej po zmarłym emerycie – S. B., do której uprawnioną jest I. B..Zdaniem Sądu Apelacyjnego niewątpliwe jest, że stan faktyczny w zakresie przebiegu służby męża wnioskodawczyni był w istocie bezsporny. Skarżąca nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów, które zakwestionowałyby czy to przebieg służby, zakres jego obowiązków, co zostało ustalone w oparciu o dokumenty zawarte w aktach osobowych.

Już z samych tych dowodów wynika jednoznacznie, że charakter służby zmarłego męża wnioskodawczyni wskazuje, że była ona pełniona na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b ustawy z dnia z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (jednolity tekst:

Dz.U. z 2016 r., poz. 708 z zm.). W szczególności zakres jego obowiązków (funkcjonariusz operacyjny, prowadzący werbunek tajnych współpracowników), zaangażowanie w wykonywaniu służby (mąż wnioskodawczyni m.in. „w okresie stanu wojennego i po jego zawieszeniu bardzo aktywnie realizował zadania na odcinku rozpoznania i likwidacji zagrożeń politycznych. Wydział II w tym okresie zlikwidował 14 nielegalnych struktur byłej „S”. Aresztowano ogółem 51 osób”), awansowanie w służbie bezpieczeństwa na kolejne stanowiska kierownicze (z-ca naczelnika wydziału II SB, naczelnik wydziału II SB, z-ca naczelnika Szefa WUSW ds.

SB w W.), uzasadnia powyższe ustalenia. Dodatkowo za nieuzasadniony uznał wniosek dowodowy złożony w apelacji, który podlegał oddaleniu na podstawie art. 381 w związku z art. 2352 § 1 pkt 5 k.p.c. W tym zakresie Sąd podkreślił, że już na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego wnioskodawczyni została zobowiązana do złożenia w terminie 21 dni wniosków dowodowych pod rygorem ich pominięcia . Nadto, mając na uwadze zapisy w aktach osobowych o obowiązku przestrzegania tajemnicy służbowej przez S. B., trudno przyjąć, aby dzielił się on ze swoim synem informacjami dotyczącymi poszczególnych spraw operacyjnych.Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu prawa materialnego: art. 13b ust. 1 w zw. z art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (dalej jako: ustawa), a także na naruszeniu przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 378 § 1 k.p.c. w zw. z art. 387 § 21 k.p.c. i art. 384 k.p.c., art. 378 § 1 k.p.c., art. 381 w zw. z art. 2352 § 1 pkt 5 k.p.c. w zw. z art. 24a ust. 4 ustawy, art. 381 w zw. z art. 2352 § 1 pkt 5 k.p.c.Na podstawie przepisu art. 3989 § 1 pkt 1-2 i 4 k.p.c. skarżąca wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazując na:1) oczywiste uzasadnienie skargi skoro Sąd drugiej instancji nie rozpoznał zarzutu apelacji w przedmiocie naruszenia art. 24a ust. 4 ustawy,2) istotne zagadnienie prawne występujące w sprawie, a mianowicie, czy przy braku zarzutów apelacji co do stanu faktycznego i związania Sądu drugiej instancji ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Sąd pierwszej instancji, Sąd Apelacyjny może brać pod uwagę okoliczności niekorzystne dla apelującego, które nie były podstawą faktyczną wyroku Sądu pierwszej instancji;3) istotne zagadnienie prawne występujące w sprawie, a mianowicie, czy praca w kontrwywiadzie oraz udział w rozpracowywaniu osób współpracujących z obcym wywiadem, które zostały skazane za przestępstwo z art. 124 k.k. z 1969 r., który również współcześnie jest przestępstwem (art. 130 § 1 k.k.) świadczy o pracy na rzecz państwa totalitarnego;4) istotne zagadnienie prawne występujące w niniejszej sprawie, a mianowicie, czy można a priori wykluczyć, że świadek, który rozmawiał z ubezpieczonym, nie mógł posiadać wiedzy na temat jego służby z uwagi na to, że ubezpieczony był związany tajemnicą służbową, co oznaczałoby, że strona jest pozbawiona możliwości dowodzenia okoliczności opisanych w art. 24a ust. 4 ustawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.W myśl art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Zarzut oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jest chybiony. Ujęta w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka ma miejsce wtedy, gdy zasadność podniesionych w niej zarzutów wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej.

Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji, o charakterze elementarnym, polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał, względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2015 r., IV CSK 263/15, LEX nr 1940571).

Chodzi zatem o taką sytuację, gdy nie tylko zgłoszony zarzut jest słuszny, ale także stwierdzona nieprawidłowość jest tego rodzaju, że powoduje jaskrawą wadliwość zaskarżonego orzeczenia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15, LEX nr 2057365).W rozpoznawanej sprawie skarżąca upatrywała oczywistej zasadności skargi w nierozpoznaniu jednego z zarzutów apelacji – mianowicie zarzutu naruszenia art. 24a ust. 4 ustawy zaopatrzeniowej. W myśl tego przepisu nie obniża się renty rodzinnej przysługującej po osobie, która pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa, jeżeli osoba uprawniona do renty udowodni, że osoba, o której mowa w tych przepisach, przed rokiem 1990, bez wiedzy przełożonych, podjęła współpracę i czynnie wspierała osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego.

Skarżąca nie podała jednak takich okoliczności dotyczących zmarłego męża, a jedynie wskazała, że „w punkcie 3 apelacji (s.

2) został podniesiony zarzut naruszenia art. 24a ust. 4 ustawy poprzez zaniechanie jego zastosowania, tym bardziej, że S. B. nie żyje i nie może skutecznie i realnie skorzystać z możliwości udowodnienia, że bez wiedzy przełożonych, współpracował i wspierał osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego, a tym bardziej z takiej obrony nie może skorzystać żona zmarłego.” De facto zatem skarżąca wskazała, że nie ma możliwości przedstawienia okoliczności, o których mowa w zaskarżonym art. 24a ust. 4 ustawy zaopatrzeniowej.

Nie sposób również uznać, że Sąd Apelacyjny nie rozpoznał tego zarzutu i „ograniczył się tylko do zarzutu naruszenia art. 24a ustawy w zw. z art. 2 i art. 8 ust. 2 Konstytucji (s. 6 uzasadnienia), czyli zarzutów 1-2 apelacji”. Na s. 9 uzasadnienia wyroku Sąd Apelacyjny wskazał: „Jednocześnie zarzut naruszenia art. 24a ust. 4 w/w ustawy w realiach niniejszej sprawy trudno uznać za uzasadniony, zważywszy na przebieg służby męża wnioskodawczyni”.Odnosząc się do drugiej okoliczności podniesionej we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zauważyć należy, że zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest problem nowy, który nie został do tej pory bezpośrednio rozwiązany w orzecznictwie Sądu Najwyższego i dla rozwikłania którego dotychczasowe orzecznictwo jest niewystarczające.

Jeżeli skarżący jako przesłankę uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to powinien zagadnienie to przedstawić przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, przytoczyć argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych, a także wykazać, że jest to zagadnienie, którego rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, lecz także dla praktyki sądowej (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2016 r., II CSK 382/15, Legalis nr 1508600; z dnia 21 czerwca 2016 r., V CSK 21/16, Legalis nr 1482401; z dnia 24 maja 2016 r., I CSK 666/15).

Innymi słowy istotne zagadnienie prawne powinno kotwiczyć się w regulacji prawnej, która powinna zostać przeanalizowana i opracowana, tak aby to wpierw sam skarżący mógł stwierdzić, że istotne zagadnienie prawne rzeczywiście występuje i dlatego powinien rozpoznać je Sąd Najwyższy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2015 r., III UK 206/13). Skarżący ma zatem obowiązek nie tylko sformułować samo zagadnienie, ale także - w uzasadnieniu wniosku - przedstawić odpowiednią jurydyczną argumentację wskazującą na dopuszczalność i celowość rozwiązania problemu prawnego w sposób preferowany przez skarżącego, a odmienny od sposobu rozstrzygnięcia tego problemu przy wykorzystaniu zapatrywań wyrażonych przez Sąd drugiej instancji (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2018 r., I UK 252/17, LEX nr 2533238).

W celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. nie wystarczy samo sformułowanie pytania do Sądu Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2018 r., II CSK 12/18, LEX nr 2499783). W rozpoznawanej sprawie skarżąca sformułowała trzy zagadnienia prawne bez powiązania ich z przepisami prawa, na gruncie których się one ujawniły. Nie doszło zatem do ziszczenia się warunków z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

O kosztach procesu rozstrzygnięto na podstawie reguły z art. 98 § 1 k.p.c. i art. 99 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.