Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III USK 256/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses bridge pension claim for bus driver work not meeting public transport definition.

Numero d'incarto III USK 256/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a bus driver seeking a bridge pension. The court determined that his work transporting employees did not constitute public transport because it lacked public accessibility and fixed stops. Consequently, the claim was rejected as it did not meet the statutory definition required for the pension benefit.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4 pkt 14 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym; Art. 8 ust. 1 pkt 8 zał. nr 2 do ustawy o emeryturach pomostowych: Work involving the transport of specific groups of people without public accessibility or fixed stops does not qualify as public transport for bridge pension purposes.

Parole chiave

Generato dall'IA
bridge pension entitlement public transport definition cassation appeal dismissal employee transport service public accessibility requirement fixed stop location Sąd Najwyższy ruling trasporto collettivo

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4 pkt 14 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym
1696), bowiem decydujące znaczenie ma ustalenie, czy dana praca mieści się w definicji pracy w transporcie publicznym (art. 4 pkt 14 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (jednolity tekst: Dz.U.
Art. 8 ust. 1 pkt 8 załącznika nr 2 do ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych
Art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
1696), bowiem decydujące znaczenie ma ustalenie, czy dana praca mieści się w definicji pracy w transporcie publicznym (art. 4 pkt 14 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r.
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Z perspektywy tej przesłanki (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) zaskarżony wyrok nie opiera się na alogicznych ciągach interpretacyjnych, wręcz przeciwnie zmierza w kierunku systemowego spojrzenia na występujące w sprawie pojęcia prawne, co tylko zasługuje na aprobatę.Z tych względów orzeczono z mocy art.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Z perspektywy tej przesłanki (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) zaskarżony wyrok nie opiera się na alogicznych ciągach interpretacyjnych, wręcz przeciwnie zmierza w kierunku systemowego spojrzenia na występujące w sprawie pojęcia prawne, co tylko zasługuje na aprobatę.Z tych względów orzeczono z mocy art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) zaskarżony wyrok nie opiera się na alogicznych ciągach interpretacyjnych, wręcz przeciwnie zmierza w kierunku systemowego spojrzenia na występujące w sprawie pojęcia prawne, co tylko zasługuje na aprobatę.Z tych względów orzeczono z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. i art.
Art. 98 § 1 w związku z art. 39821 k.p.c.
i art. 98 § 1 w związku z art. 39821 k.p.c. [SOP]r.g.
art. 3989 § 1 k.p.c
Z perspektywy tej przesłanki (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) zaskarżony wyrok nie opiera się na alogicznych ciągach interpretacyjnych, wręcz przeciwnie zmierza w kierunku systemowego spojrzenia na występujące w sprawie pojęcia prawne, co tylko zasługuje na aprobatę.Z tych względów orzeczono z mocy art.
art. 3984 § 2 k.p.c
Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Z perspektywy tej przesłanki (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) zaskarżony wyrok nie opiera się na alogicznych ciągach interpretacyjnych, wręcz przeciwnie zmierza w kierunku systemowego spojrzenia na występujące w sprawie pojęcia prawne, co tylko zasługuje na aprobatę.Z tych względów orzeczono z mocy art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III USK 256/24 POSTANOWIENIE Dnia 15 stycznia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek w sprawie z odwołania E. L.‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Legnicy‎o emeryturę pomostową,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 15 stycznia 2025 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu‎z dnia 28 grudnia 2023 r., sygn. akt III AUa 869/22, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od odwołującego się na rzecz pozwanego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. ł.n

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, wyrokiem z 28 grudnia 2023 r., oddalił apelację E. L. od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy z 9 maja 2022 r., oddalającego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w Legnicy z 13 stycznia 2022 r.W sprawie zostało ustalone, że wnioskodawca po 31 grudnia 2008 r., pracował w firmie U. sp. z o.o. w L. i O. na stanowisku kierowcy autobusu przez około trzy godziny w ciągu dnia roboczego. Ubezpieczony zawoził pracowników firmy autobusem na budowy i odwoził ich po pracy do domów. Ten okres pracy, w ocenie orzekających sądów, nie jest okresem pracy o szczególnym charakterze, o jakim mowa w załączniku nr 2 (pkt 8) ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (obecnie jednolity tekst:

Dz.U. z 2024 r., poz. 1696), bowiem decydujące znaczenie ma ustalenie, czy dana praca mieści się w definicji pracy w transporcie publicznym (art. 4 pkt 14 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (jednolity tekst: Dz.U. z 2023 r., poz. 2778). Sąd drugiej instancji wskazał, że ubezpieczony przewoził pracowników firmy z ich domów do miejsca zatrudnienia, wobec czego nie można stwierdzić, że był to transport powszechnie dostępny, skoro korzystała z niego tylko określona grupa mieszkańców. O ile te przewozy odbywały się w regularnych odstępach czasu, o tyle czas ten był uzależniony od harmonogramu pracy obowiązującego w firmie.

Istotne jest przy to, że nie było powszechnie znanych miejsc zatrzymywania się autobusu, bowiem wyznaczone przystanki zależne były od miejsc zamieszkania przewożonej grupy osób (pracowników). W ocenie Sądu Apelacyjnego, taki przewóz odpowiadał definicji przewozu regularnego specjalnego, gdyż dotyczył określonej grupy osób z wyłączeniem innych osób. Podbudowaniem tego stanowiska jest brak wyznaczonych przystanków, których lokalizacja byłaby poddana do publicznej wiadomości, a także brak powszechnie dostępnego rozkładu jazdy takiego autobusu.

W tej sytuacji praca odwołującego się nie mogła być uznana za pracę wymienioną w pkt 8 zał. Nr 2 do ustawy o emeryturach pomostowych.Skargę kasacyjną wywiódł pełnomocnik wnioskodawcy, zaskarżając wyrok Sądu Apelacyjnego w całości. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, to jest: czy użyty zwrot „prace kierowców autobusu (...) w transporcie publicznym” należy rozumieć wyłącznie w rozumieniu art. 4 pkt 14 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym przy pomocniczym zastosowaniu art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, czy też pojęcie to ma znaczenie szersze, aniżeli wynikające wyłącznie z legalnych definicji zawartych w w/w ustawach, które definiują wszak jedynie transport publiczny zbiorowy, albowiem określenia „zbiorowy” nie zawiera przepis zawarty w załączniku 2, poz. 8 do ustawy o emeryturach pomostowych.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że dotychczasowe orzecznictwo Sądu Najwyższego nie analizowało tejże kwestii sensu largo, a jedynie w kontekście ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym oraz ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, która to analiza nie może zostać uznana za pełną, (wyrok Sądu Najwyższego z 11 grudnia 2018 r., II UK 386/17). Dalej pełnomocnik wnioskodawcy, powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, wskazał, że wydany przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrok otwiera kolejny problem prawny, a mianowicie konieczna jest właściwa interpretacja pojęcia „transportu publicznego” na gruncie załącznika nr 2 (poz.

8) do ustawy o emeryturach pomostowych.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o wydanie postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikuje się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności wskazuje na występowanie w sprawie zagadnienia prawnego.

Zdaniem skarżącego w orzecznictwie Sądu Najwyższego brak pełnej analizy „pojęcia transportu publicznego”.Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) polega na sformułowaniu tego zagadnienia, wskazaniu przepisu, na tle którego ono powstało i przedstawieniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej oraz innych podobnych spraw.W ocenie Sądu Najwyższego, wbrew twierdzeniom skarżącego problem prawny, który formułuje on we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Samo zagadnienie i odpowiedź na nie była już rozważana przez Sąd Najwyższy.

Sąd Najwyższy przyjął, (na co zwrócił uwagę Sąd Apelacyjny w swoich rozważaniach), że dla oceny czy pracownik wykonywał prace kierowcy w transporcie publicznym wymienione pod poz. 8 załącznika nr 2 do ustawy o emeryturach pomostowych decydujące znaczenie ma ustalenie, czy prace te wykonywał zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 14 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Sąd Najwyższy powołał się tu na definicję „transportu publicznego” zawartą w art. 4 pkt 14 tej ustawy, według której jest to powszechnie dostępny regularny przewóz osób wykonywany w określonych odstępach czasu i po określonej linii komunikacyjnej, liniach komunikacyjnych lub sieci komunikacyjnej.

W tej sytuacji nie jest wystarczające ustalenie, czy przewóz osób autobusem odbywa się po drogach publicznych, ale przede wszystkim czy nie ma do niego szczególnych ograniczeń dostępności. Z tego względu pomocniczo można odwołać się do zapisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, która publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w tej ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz.U. z 2017 r., poz. 1983) wiąże z definicją przewozu regularnego (art. 4 pkt 7 ustawy).

W doktrynie i orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że cechą charakterystyczną przewozu regularnego jest jego publiczny charakter, a ponadto cykliczność, regularność (przewóz wykonywany jest w stałych, określonych odstępach czasu) oraz oznaczenie trasy przewozu (przewóz odbywa się po ustalonej trasie, zaś wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się na z góry wyznaczonych przystankach; zob. R. Strachowska: Ustawa o transporcie drogowym. Komentarz. Wydanie III. LEX/el 2012). Przewoźnik wykonujący ogólnie dostępny przewóz osób jest zatem obowiązany między innymi podać do publicznej wiadomości rozkład jazdy środków transportowych przez zamieszczenie informacji na przystankach wymienionych w rozkładzie jazdy (zob. wyrok Sadu Najwyższego z 11 grudnia 2018 r., II UK 386/17, LEX nr 2591129 i postanowienie Sądu Najwyższego z 3 marca 2020 r., II UK 394/18, LEX nr 3169224).Skarga kasacyjna nie jest również oczywiście uzasadniona, bowiem zaskarżone orzeczenie nie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, bo z nim mamy do czynienia wówczas, gdy naruszenie prawa jest widoczne od razu, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej albo pozostaje w opozycji do powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa, co zresztą skarżący powinien wykazać.Tymczasem skarżący taci z pola widzenia, że to co oczywiste nie może prowadzić do potrzeby wykładni prawa (czy też istotnego zagadnienia prawnego).

Z perspektywy tej przesłanki (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) zaskarżony wyrok nie opiera się na alogicznych ciągach interpretacyjnych, wręcz przeciwnie zmierza w kierunku systemowego spojrzenia na występujące w sprawie pojęcia prawne, co tylko zasługuje na aprobatę.Z tych względów orzeczono z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. i art. 98 § 1 w związku z art. 39821 k.p.c. [SOP]r.g. ‎