Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 394/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses pension bridge claim where bus driver service was not public transport due to limited access.

Numero d'incarto II UK 394/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a bus driver seeking a bridge pension. The court held that the driver's service did not qualify as public transport because the bus served only a limited circle of employees rather than the general public. Consequently, the applicant failed to meet the fifteen-year requirement for special working conditions under the Bridge Pension Act.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4 pkt 14 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym; Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.: Public transport requires universal accessibility; limited service to specific employees does not constitute public transport for pension purposes.

Parole chiave

Generato dall'IA
bridge pension eligibility public transport definition universal accessibility requirement limited employee service cassation appeal dismissal special working conditions transport law interpretation trasporto collettivo

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4 pkt 14 of the Act on Public Collective Transport
Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 14 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r.
Art. 4 of the Act on Bridge Pensions
Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 14 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r.
Art. 3989 § 1 pkt 2 of the Code of Civil Procedure
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 of the Code of Civil Procedure
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 382 k.p.c
art. 233 k.p.c
w związku z art. 233 k.p.c.
art. 328 § 2 k.p.c
i art. 328 § 2 k.p.c., przez niedokonanie wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego przy określeniu pojęcia „transport publiczny” w odniesieniu do skarżącego, wożącego pracowników regularnie po drogach publicznych w pełnym wymiarze czasu pracy;
art. 233 § 1 k.p.c
w związku z art. 233 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
3989 § 1 k.p.c.Skarżący wnosząc o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej odwołał się do potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 394/18 POSTANOWIENIE Dnia 3 marca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Frańczak w sprawie z wniosku S. B. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.‎o emeryturę pomostową,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 3 marca 2020 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w (…) wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2018 r., po rozpoznaniu apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B., zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 27 grudnia 2017 r. i oddalił odwołanie wnioskodawcy S. B. od decyzji organu rentowego z dnia 4 września 2017 r., odmawiającej wnioskodawcy prawa do emerytury pomostowej oraz odstąpił od obciążenia wnioskodawcy kosztami zastępstwa procesowego.Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia Sądu pierwszej instancji, że wnioskodawca w okresie od dnia 9 marca 1992 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. pracował w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierowcy autobusu, rozwożącego pracowników pracodawcy K.

S.A. do i z pracy, ale nie zgodził się z oceną, jakoby okres ten można było zaliczyć do pracy w szczególnych warunkach, wymienionej pod poz. 8 załącznika nr 2 do ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (obecnie jednolity tekst: Dz.U. z 2018 r., poz. 1924, dalej jako ustawa pomostowa), jako „prace kierowców autobusów, trolejbusów oraz motorniczych tramwajów w transporcie publicznym”. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 14 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (obecnie jednolity tekst:

Dz.U. z 2019 r., poz. 2475 ze zm.) „transport publiczny” to powszechnie dostępny, regularny przewóz osób wykonywany w określonych odstępach czasu i po określonej linii komunikacyjnej, liniach komunikacyjnych lub sieci komunikacyjnej. Kluczowym jest więc kryterium powszechnej dostępności tego transportu dla ogółu. Skoro wnioskodawca kierował autobusem, z którego korzystał ograniczony krąg osób (pracownicy K. S.A.), to przewóz tym autobusem nie był powszechnie dostępny. A zatem w spornym okresie wnioskodawca nie realizował transportu publicznego.

Z tego względu okres ten nie podlega zaliczeniu do pracy w szczególnych warunkach, przez co wnioskodawca nie legitymuje się wymaganym w art. 4 ustawy pomostowej 15-letnim okresem takiej pracy i nie spełnia przesłanek do przyznania emerytury pomostowej.Wnioskodawca w całości zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem kosztów postępowania wywołanych skargą kasacyjną, w tym kosztów zastępstwa procesowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, przez przyznanie skarżącemu prawa do emerytury pomostowej od dnia 3 sierpnia 2017 r.Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach z art. 3983 § 1 i 2 k.p.c., zarzucając naruszenie:

1) art. 49 w związku z art. 4 pkt 2-6 i art. 3 ust. 1 i 3 ustawy pomostowej w związku z poz. 8 załącznika nr 2 do tej ustawy, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące nieudowodnieniem przez skarżącego wymaganego 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach, podczas gdy przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym legitymuje się on wymaganym okresem takiej pracy;

2) art. 4 pkt 14 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, przez błędne zastosowanie i przyjęcie, że pojęcia „publiczny transport” i „publiczny transport zbiorowy” są tożsame, a także przyjęcie, iż skoro transport nie był powszechnie dostępny, to nie był transportem publicznym;

3) art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (obecnie jednolity tekst: Dz.U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.), przez brak zastosowania i przyjęcie, że pracodawca skarżącego świadczył usługi przewozu wyłącznie na potrzeby własne;

4) art. 382 k.p.c. w związku z art. 233 k.p.c. i art. 328 § 2 k.p.c., przez niedokonanie wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego przy określeniu pojęcia „transport publiczny” w odniesieniu do skarżącego, wożącego pracowników regularnie po drogach publicznych w pełnym wymiarze czasu pracy;

5) art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 328 § 2 k.p.c., przez pominięcie istotnej części materiału dowodowego w uzasadnieniu wyroku, tj. wydanych na rzecz pracodawcy skarżącego kopii zaświadczeń na przewozy drogowe krajowe na potrzeby własne osób, w wyniku czego Sąd Apelacyjny błędnie ustalił, że czynności wykonywane przez skarżącego nie należały do kategorii transportu publicznego w rozumieniu ustawy pomostowej.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniono potrzebą wykładni przepisów wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów apelacyjnych (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), a to poz. 8 załącznika nr 2 do ustawy pomostowej w zakresie rozumienia użytego w nim pojęcia „w transporcie publicznym”, co sprowadza się do potrzeby rozwiania wątpliwości, czy do okresów pracy w szczególnych warunkach w rozumieniu ustawy pomostowej można zaliczyć pracę kierowcy autobusu, który regularnie po drogach publicznych woził pracowników zakładu zarówno do, jak i z pracy, a więc brał udział w ruchu drogowym na takich samych warunkach jak kierowcy regularnych linii autobusowych (zabierał pasażerów z przystanków, poruszał się po drogach publicznych, dochowywał szczególnej ostrożności i uwagi, był narażony na takie same szkodliwe warunki).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o jakich stanowi art. 3989 § 1 k.p.c.Skarżący wnosząc o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej odwołał się do potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Nie wykazał jednak, aby w sprawie występowała powołana przez niego przesłanka przedsądu.Skuteczne powołanie przesłanki objętej art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga bowiem wykazania, że chodzi o wykładnię przepisów prawa, których treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni, podania na czym polegają wątpliwości związane z jego rozumieniem oraz przedstawienia argumentacji świadczącej, że wątpliwości te mają rzeczywisty i poważny charakter, nie należą do zwykłych wątpliwości, które wiążą się z procesem stosowania prawa.

W przypadku, gdy w ramach stosowania tych przepisów powstały już w orzecznictwie sądów określone rozbieżności, skarżący powinien je przedstawić, jak też uzasadnić, że dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy (zob.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, LEX nr 424365 czy z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, LEX nr 315351). Skarżącego obciążał zatem obowiązek przedstawienia odrębnej i pogłębionej argumentacji prawnej wskazującej na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, zawierającej szczegółowy opis tego, na czym polegają poważne wątpliwości interpretacyjne odnośnie do poz. 8 załącznika nr 2 do ustawy pomostowej (por. postanowienie Sądu Najwyższego: z dnia 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09, LEX nr 570112; z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/06, LEX nr 950814).

Ponadto nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawa, ani nie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy wyraził już swój pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmianę tego stanowiska.Wymogu wynikającego z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie spełnia twierdzenie skarżącego o istnieniu rozbieżności w orzecznictwie, oparte o wyroki sądów powszechnych, z których wyrok Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 26 października 2016 r., III AUA (…) (LEX nr 2174859), jest zbieżny ze stanowiskiem Sądu drugiej instancji orzekającego w niniejszej sprawie, jak i przyjętą linią orzeczniczą Sądu Najwyższego, a pogląd wyrażony w wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 25 listopada 2016 r., III AUA (…) (LEX nr 2196248), został zakwestionowany przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 grudnia 2018 r., II UK 386/17 (LEX nr 2591129).

Stąd przedstawiona w skardze kwestia, wywołująca rzekomo rozbieżności w orzecznictwie była już przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego (zob. np. wyroki z dnia 13 marca 2012 r., II UK 164/11, OSNP 2013 nr 5-6, poz. 185 czy z dnia 11 grudnia 2018 r., II UK 386/17, LEX nr 2591129), który przyjmuje, że dla oceny czy pracownik wykonywał prace kierowcy w transporcie publicznym wymienione pod poz. 8 załącznika nr 2 do ustawy pomostowej decydujące znaczenie ma ustalenie, czy prace te wykonywał zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 14 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym.Sąd Najwyższy powołał się tu na definicję „transportu publicznego” zawartą w art. 4 pkt 14 ustawy o transporcie zbiorowym, według której jest to powszechnie dostępny regularny przewóz osób wykonywany w określonych odstępach czasu i po określonej linii komunikacyjnej, liniach komunikacyjnych lub sieci komunikacyjnej.

W tej sytuacji nie jest wystarczające ustalenie czy przewóz osób autobusem odbywa się po drogach publicznych, ale przede wszystkim czy nie ma do niego szczególnych ograniczeń dostępności. Z tego względu pomocniczo można odwołać się do zapisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, która publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w tej ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz.U. z 2017 r., poz. 1983) wiąże z definicją przewozu regularnego (art. 4 pkt 7 ustawy).

W doktrynie i orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że cechą charakterystyczną przewozu regularnego jest jego publiczny charakter, a ponadto cykliczność, regularność (przewóz wykonywany jest w stałych, określonych odstępach czasu) oraz oznaczenie trasy przewozu (przewóz odbywa się po ustalonej trasie, zaś wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się na z góry wyznaczonych przystankach; zob. R. Strachowska, Ustawa o transporcie drogowym. Komentarz. Wydanie III. LEX/el 2012). Przewoźnik wykonujący ogólnie dostępny przewóz osób jest zatem obowiązany między innymi podać do publicznej wiadomości rozkład jazdy środków transportowych przez zamieszczenie informacji na przystankach wymienionych w rozkładzie jazdy.Skoro przedstawione w skardze kasacyjnej wątpliwości zostały rozstrzygnięte w powołanych powyżej wyrokach Sądu Najwyższego, to nie było podstaw do przyjęcia, że zachodzą przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.