Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UK 106/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal regarding board liability for social security arrears due to procedural flaws.

Numero d'incarto III UK 106/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by former board members against a final judgment holding them liable for a company's social security arrears. The appellants argued that the appellate court violated procedural rules and substantive bankruptcy law, but the Supreme Court found no clear violation of the Civil Procedure Code or bankruptcy statutes. Consequently, the court upheld the lower court's decision that the board members failed to prove excusing circumstances under tax ordinance provisions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 233 § 1 k.p.c.; Art. 232 k.p.c.; Art. 11 ust. 1 upad. napr. law; Art. 116 § 1 Ord. pod.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 98 § 1 k.p.c.; Art. 99 k.p.c.; Art. 39821 k.p.c.: A cassation appeal based on alleged violations of evidence evaluation rules or procedural norms is inadmissible if the appeal fails to meet the strict requirements for clear violation of law under Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. and is barred by the exclusion of evidence evaluation disputes under Art. 3983 § 3 k.p.c.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal board member liability social security arrears clear violation of law evidence evaluation exclusion tax ordinance excusing circumstances bankruptcy law application impresa in difficoltà

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 233 § 1 k.p.c.
z podstaw skargi kasacyjnej zarzutów dotyczących oceny dowodów pozbawia skarżącego możliwości powoływania się na zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 § 1 k.p.c..
Art. 232 k.p.c.
233 § 1 k.p.c, art. 232 k.p.c., a także na naruszeniu prawa materialnego: art.
Art. 11 ust. 1 upad. napr. law
Sąd Apelacyjny podzielił pogląd Sądu Okręgowego, zgodnie z którym odwołujący się w żaden sposób nie wykazali okoliczności ekskulpacyjnych, wymienionych w art. 116 Ordynacji podatkowej.
Art. 116 § 1 Ord. pod.
Sąd Apelacyjny podzielił pogląd Sądu Okręgowego, zgodnie z którym odwołujący się w żaden sposób nie wykazali okoliczności ekskulpacyjnych, wymienionych w art. 116 Ordynacji podatkowej.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Przepis art. 3983 § 3 k.p.c. wprawdzie nie wskazuje expressis verbis konkretnych przepisów, których naruszenie, w związku z ustalaniem faktów i przeprowadzaniem oceny dowodów, nie może być przedmiotem zarzutów wypełniających drugą podstawę kasacyjną, nie ulega jednak wątpliwości, że obejmuje on art.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
W przyczynie kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie chodzi o wskazanie naruszenia prawa przez sąd meriti, choćby oczywistego, co dotyczy zwłaszcza uchybień w sferze prawa procesowego, lecz o to, aby wykazane uchybienia sądu skutkowały wydaniem oczywiście nieprawidłowego orzeczenia.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.W myśl art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach procesu rozstrzygnięto na podstawie reguły z art. 98 § 1 k.p.c. i art.
Art. 99 k.p.c.
i art. 99 k.p.c. w związku z art.
Art. 39821 k.p.c.
w związku z art. 39821 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2018 r., III UK 127/17
Wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta "oczywistość" winien znaleźć się w uzasadnieniu wniosku (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2018 r., III UK 127/17, LEX nr 2496323).
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2018 r., II UK 277/17
O tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona, nie może decydować argumentacja zawarta w uzasadnieniu jej podstaw (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2018 r., II UK 277/17, LEX nr 2490632).
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2015 r., I UK 212/14
233 k.p.c., bowiem właśnie ten przepis określa kryteria oceny wiarygodności i mocy dowodów (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2015 r., I UK 212/14, Legalis nr 1186765).
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2014 r., II UK 20/14
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2014 r., I PK 246/13
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2017 r., II CSK 531/16
Skarga kasacyjna może natomiast podważać orzeczenie sądu drugiej instancji oraz, w ograniczonym zakresie, sposób prowadzenia postępowania przed tym sądem (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2017 r., II CSK 531/16, LEX nr 2319657).
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2016 r., I CSK 772/15
IV CSK 263/15
Supreme Court dismisses cassation appeal as clearly unfounded due to lack of obvious legal error in lower court ruling.
I PK 227/02
Supreme Court dismissed cassation as clear legal error did not affect the final judgment outcome.
I UK 285/07
230; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743; z dnia 28 lutego 2012 r., I PK 157/11, LEX nr 1215115).
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UK 106/19 POSTANOWIENIE Dnia 11 marca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Prusinowski w sprawie z odwołania D. K. i I. Z. ‎od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W. ‎o odpowiedzialność członków zarządu za zaległości składkowe spółki,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 11 marca 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się I. Z. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 2 sierpnia 2018 r., sygn. akt III AUa (…), I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, II. zasądza od I. Z. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. 7.500 zł (siedem tysięcy pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2018 r. Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację D. K. i I. Z. od wyroku Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. o odpowiedzialność członków zarządu za zaległości składkowe spółki.Zdaniem Sądu Apelacyjnego, wbrew zarzutom podnoszonym w obu apelacjach Sąd pierwszej instancji wydał trafne rozstrzygnięcie, znajdujące uzasadnienie w całokształcie sprawy oraz treści obowiązujących przepisów. Bezsporne w sprawie było, iż odwołujący się I.

Z. i D. K. pełnili funkcje członków zarządu w Zarządzie Miejskiego [...] Spółka z o.o. w W. w okresie objętym treścią zaskarżonych decyzji. Bezsporne było również, iż spółka ta nie regulowała składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz P., Fundusz G. i Fundusz E.. Istota sporu w sprawie sprowadzała się do ustalenia, czy wnioskodawcy pełniący funkcje członków zarządu w spółce powinni ponieść odpowiedzialność za zobowiązania tejże spółki z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. Sąd Apelacyjny podzielił pogląd Sądu Okręgowego, zgodnie z którym odwołujący się w żaden sposób nie wykazali okoliczności ekskulpacyjnych, wymienionych w art. 116 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu drugiej instancji, złożone w sprawie opinie biegłej spełniają wymogi fachowości, rzetelności i zgodności z zasadami logicznego myślenia oraz są przekonywające i zupełne. W wydanej opinii biegła uznała, że M. Spółka z o.o. w W. zaprzestała regulować wymagalne zobowiązania pieniężne już w pierwszym półroczu 2010 r. Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji co do niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki we właściwym czasie.Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu przepisów postępowania: art. 233 § 1 k.p.c, art. 232 k.p.c., a także na naruszeniu prawa materialnego: art. 11 ust. 1 prawa upadłościowego i naprawczego i art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej.Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na fakt, iż jest ona oczywiście uzasadniona wobec rażących naruszeń przez Sąd Apelacyjny w (…) przepisów postępowania, jakie legły u podstaw zaskarżonego wyroku, skutkujących niezgodnym z prawem oraz poczuciem sprawiedliwości rozstrzygnięciem, które to uchybienia w niewątpliwy sposób wpłynęły na wynik przedmiotowej sprawy, a nadto, z uwagi na fakt, iż w toku postępowania doszło do nieprzeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącego, przy jednoczesnym wywiązaniu się przez pozwanego z obowiązku dowodowego nałożonego nań przez brzmienie art. 232 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.W myśl art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Ujęta w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka ma miejsce wtedy, gdy zasadność podniesionych w niej zarzutów wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej.

Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji, o charakterze elementarnym polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał, względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2015 r., IV CSK 263/15, LEX nr 1940571).

Oczywiste jest przy tym tylko to, co można dostrzec bez potrzeby głębszej analizy, czy przeprowadzenia dłuższych badań lub dociekań. Zarzucane uchybienia muszą zatem mieć kwalifikowany charakter i być dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 12 grudnia 2000, V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52; z dnia z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156). W przyczynie kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie chodzi o wskazanie naruszenia prawa przez sąd meriti, choćby oczywistego, co dotyczy zwłaszcza uchybień w sferze prawa procesowego, lecz o to, aby wykazane uchybienia sądu skutkowały wydaniem oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004, nr 13, poz. 230; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743; z dnia 28 lutego 2012 r., I PK 157/11, LEX nr 1215115).

W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał istnienia tak rozumianej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W pierwszej kolejności zauważyć należy, że skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wskazał jakichkolwiek argumentów prawnych, świadczących o tym, że zarzucane uchybienia mają jego zdaniem kwalifikowany charakter. Tymczasem w orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowane jest stanowisko, że w wypadku, gdy strona skarżąca twierdzi, że jej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 maja 2018 r., I CSK 36/18, LEX nr 2508116; z dnia 29 maja 2018 r., I CSK 42/18, LEX nr 2508120).

Wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta "oczywistość" winien znaleźć się w uzasadnieniu wniosku (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2018 r., III UK 127/17, LEX nr 2496323). O tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona, nie może decydować argumentacja zawarta w uzasadnieniu jej podstaw (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2018 r., II UK 277/17, LEX nr 2490632). W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie został wykorzystany dorobek orzecznictwa i doktryny w zakresie warunków prawnych, jakie muszą zostać spełnione, aby można stwierdzić spełnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przepisu tego nie wystarczy tylko powołać, lecz trzeba mieć na uwadze, że dąży się do wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądowego przez zastosowanie nadzwyczajnego środka zaskarżenia.Nadto wyłączenie w art. 3983 § 3 k.p.c. z podstaw skargi kasacyjnej zarzutów dotyczących oceny dowodów pozbawia skarżącego możliwości powoływania się na zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 § 1 k.p.c..

Przepis art. 3983 § 3 k.p.c. wprawdzie nie wskazuje expressis verbis konkretnych przepisów, których naruszenie, w związku z ustalaniem faktów i przeprowadzaniem oceny dowodów, nie może być przedmiotem zarzutów wypełniających drugą podstawę kasacyjną, nie ulega jednak wątpliwości, że obejmuje on art. 233 k.p.c., bowiem właśnie ten przepis określa kryteria oceny wiarygodności i mocy dowodów (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2015 r., I UK 212/14, Legalis nr 1186765). Skoro w myśl art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów, nie mogą one zatem przemawiać również za oczywistą zasadnością skargi.

W przeciwnym razie zachodziłby dysonans między etapem przedsądu a późniejszym rozpoznaniem podstaw kasacyjnych z ograniczeniem wynikającym z tego przepisu, a także wobec związania ustaleniami stanu faktycznego, na którym oparto zaskarżony wyrok (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2014 r., II UK 20/14, Legalis nr 1385231 i z dnia 6 lutego 2014 r., I PK 246/13, Legalis nr 1169331).Również drugi przepis wskazany w skardze kasacyjnej (art. 232 k.p.c.) nie mógł zostać naruszony przez Sąd Apelacyjny, a tym samym przemawiać za oczywistością skargi kasacyjnej.

Przepis ten w zdaniu pierwszym adresowany jest nie do sądu, a do stron procesu, natomiast w zdaniu drugim zawiera normę kompetencyjną dla sądu pierwszej instancji. Skarga kasacyjna może natomiast podważać orzeczenie sądu drugiej instancji oraz, w ograniczonym zakresie, sposób prowadzenia postępowania przed tym sądem (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2017 r., II CSK 531/16, LEX nr 2319657). W postępowaniu drugo-instancyjnym mógłby on być stosowany tylko odpowiednio, to jest w związku z art. 391 § 1 k.p.c., a przepis ten nie został powołany w skardze (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2016 r., I CSK 772/15, LEX nr 2237283).Wobec tego rodzaju wadliwości przy konstruowaniu procesowych podstaw skargi kasacyjnej trudno uznać, że przepisy prawa materialnego zostały w oczywisty sposób naruszone.Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

O kosztach procesu rozstrzygnięto na podstawie reguły z art. 98 § 1 k.p.c. i art. 99 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.