Supreme Court dismisses cassation appeal where employee failed to prove overtime work despite employer's record-keeping failure.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an employee against a lower court's rejection of her claim for overtime pay. Although the employer failed to maintain time records, the court held that the employee bore the burden of proving she actually worked overtime hours using alternative evidence. The court determined that the employee did not successfully establish the occurrence of overtime work, meaning the employer's evidentiary obligation to rebut the claim had not yet been triggered.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3, 232 k.p.c.; Art. 6 k.c.: The burden of proof for overtime work remains with the employee, who must prove the fact of working overtime using any available means; the employer's failure to keep records does not automatically shift the burden of proving the non-occurrence of overtime to the employee.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III PK 202/18 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z powództwa J.P. przeciwko J.Ś.o wynagrodzenie, dodatek za pracę w godzinach nadliczbowych,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 13 listopada 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 6 czerwca 2018 r., sygn. akt VI Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 6 czerwca 2018 r., VI Pa (…) Sąd Okręgowy w S. oddalił apelację J.P. (powódka) wniesiona od wyroku Sądu Rejonowego w S. z 31 sierpnia 2017 r., IX P (…), oddalającego powództwo o zasądzenie od J.Ś. (pozwany) kwoty 17.579,89 zł tytułem wynagrodzenia i dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych.Skargę kasacyjna od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego wniosła powódka, zaskarżając go w całości. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance jej oczywistej zasadności, której powódka upatruje w naruszeniu przez Sąd Okręgowy prawa materialnego, a mianowicie art. 1511 k.p. przez jego niezastosowania, a także art. 94 pkt 9a oraz art. 149 k.p. i art. 6 k.c. w związku z art. 300 k.p. przez błędne przyjęcie, że to na powódce spoczywał ciężar udowodnienia faktycznego czasu pracy.
W ocenie powódki Sąd drugiej instancji naruszał także prawo procesowe, a mianowicie art. 322 k.p.c. przez jego niezastosowanie i oddalenie powództwa w całości, przy jednoczesnym ustaleniu, że zasada została udowodniona, a jedynie brak jest dostatecznych dowodów na wysokość żądania i to wobec zaniechania ewidencjonowania rzeczywistego czasu pracy przez pozwanego.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem merytorycznego rozpoznania.Kwestia rozkładu ciężaru dowodu w kontekście braku ewidencji czasu pracy była już wielokrotnie przedmiotem rozważań Sąd Najwyższy w związku z roszczeniami pracowników o zapłatę wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych. Sąd Najwyższy stoi na stanowisku, że w sprawie z powództwa pracownika o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych obowiązuje ogólna reguła, zgodnie z którą powód powinien udowodnić swoje twierdzenia uzasadniające żądanie (art. 3 i 232 k.p.c. oraz art. 6 k.c.), z tą jedynie modyfikacją, że niewywiązanie się przez pracodawcę z obowiązku prowadzenia ewidencji czasu pracy powoduje dla niego niekorzystne skutki, gdy pracownik udowodni swe twierdzenia przy pomocy innych środków dowodowych niż dokumentacja dotycząca czasu pracy (wyroki Sądu Najwyższego: z 27 kwietnia 2009 r., I PK 213/08, OSNP 2010 nr 23-24, poz. 289; z 19 grudnia 2013 r., II PK 70/13, LEX nr 1424850).
Pracownik może powoływać wszelkie dowody na wykazanie zasadności swego roszczenia, w tym posiadające mniejszą moc dowodową niż dokumenty dotyczące czasu pracy, a więc na przykład dowody osobowe, z których prima facie (z wykorzystaniem domniemań faktycznych - art. 231 k.p.c.) może wynikać liczba przepracowanych godzin nadliczbowych (wyroki Sądu Najwyższego: z 5 maja 1999 r., I PKN 665/98, OSNAPiUS 2000 nr 14, poz. 535; z 14 maja 1999 r., I PKN 62/99, OSNAPiUS 2000 nr 15, poz. 579; z 4 października 2000 r., I PKN 71/00, OSNAPiUS 2002 nr 10, poz. 23; z 5 lutego 2002 r., I PKN 845/00, OSNP 2004 nr 3, poz. 46; z 9 lipca 2009 r., II PK 34/09, LEX nr 527067; z 7 czerwca 2011 r., II PK 317/10, LEX nr 1095826; z 18 kwietnia 2012 r., II PK 197/11, LEX nr 1216857).
Wyżej wskazane stanowisko nie świadczy o odwróceniu ciężaru dowodu, lecz o możliwości wykazywania przez pracownika faktu świadczenia pracy w godzinach nadliczbowych i jej rozmiaru za pomocą wszelkich środków dowodowych przewidzianych w Kodeksie postępowania cywilnego, co z kolei powoduje konieczność podjęcia przez pracodawcę inicjatywy dowodowej w celu podważenia przedstawianych dowodów. Wyrażonej w art. 6 k.c. reguły rozkładu ciężaru dowodu nie można bowiem rozumieć w ten sposób, że zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, obowiązek dowodzenia wszelkich faktów o zasadniczym dla rozstrzygnięcia sporu znaczeniu spoczywa na stronie powodowej.
Jeżeli powód wykazał wystąpienie faktów przemawiających za słusznością dochodzonego roszczenia, wówczas to pozwanego obarcza ciężar udowodnienia ekscepcji i okoliczności uzasadniających jego zdaniem oddalenie powództwa (wyroki Sądu Najwyższego: z 12 maja 2011 r., I PK 228/10, LEX nr 896458; z 10 czerwca 2013 r., II PK 304/12, LEX nr 1341274; z 20 kwietnia 1982 r., I CR 79/82, LEX nr 8416).W obliczu powyższych rozważań nie można przyjąć, że powódka dowiodła oczywistej zasadności skargi kasacyjnej z uwagi na naruszenia przez Sąd drugiej instancji prawa materialnego, skoro z ustaleń postępowania sądowego i dokonanej przez sądy oceny dowodów wynikało, że powódka nie wykazała, by pracowała w godzinach nadliczbowych, co zostało szczegółowo omówione w wyrokach Sądów pierwszej i drugiej instancji.
W tych okolicznościach nie było podstaw do zastosowania w przedmiotowym postępowaniu art. 322 k.p.c.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.as