Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 5/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on co-ownership termination as inadmissible due to value below statutory threshold.

Numero d'incarto III CZ 5/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the applicants' appeal against a district court order refusing to amend a previous decision regarding the termination of co-ownership. The applicants argued for a full retrial, but the court determined the appeal was inadmissible because the disputed value of 20,022.53 zł fell below the statutory minimum of 150,000 zł required for a cassation appeal in co-ownership disputes. Consequently, the appeal was dismissed under procedural rules limiting access to the Supreme Court based on the value of the specific interest at stake.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3941 § 2 k.p.c.; Art. 519 § 4 pkt 4 k.p.c.: An appeal to the Supreme Court is inadmissible in co-ownership termination cases where the value of the disputed interest is below 150,000 zł, regardless of whether the lower court's decision concerns the entire or only part of the subject matter.

Parole chiave

Generato dall'IA
co-ownership termination cassation appeal threshold value of interest inadmissible appeal Supreme Court jurisdiction procedural dismissal statutory minimum value

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3941 § 1 k.p.c.
3941 k.p.c.Należą do nich: postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 3941 § 1 k.p.c.), orzeczenia o uchyleniu wyroku sądu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania (art.
art. 3941 § 11 k.p.c.
3941 § 1 k.p.c.), orzeczenia o uchyleniu wyroku sądu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania (art. 3941 § 11 k.p.c.) oraz postanowienia sądu drugiej instancji kończące postępowania w sprawie (z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art.
art. 3941 § 2 k.p.c.
519 § 4 pkt 4 k.p.c., co przesądza o niedopuszczalności zażalenia, z uwagi na niespełnienie przesłanki z art. 3941 § 2 k.p.c.Z przytoczonych względów, zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie art.
art. 3986 § 2 k.p.c.
3941 § 2 k.p.c.Z przytoczonych względów, zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.
art. 3986 § 3 k.p.c.
3941 § 2 k.p.c.Z przytoczonych względów, zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c.
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. kc
art. 519 § 4 pkt 4 k.p.c.
Tak oznaczona wartość nie osiągnęła progu określonego w art. 519 § 4 pkt 4 k.p.c., co przesądza o niedopuszczalności zażalenia, z uwagi na niespełnienie przesłanki z art.
art. 351 § 1 k.p.c.
Wydane przez Sąd drugiej instancji w trybie art. 351 § 1 w zw.
art. 391 § 1 k.p.c.
z art. 391 § 1 k.p.c. postanowienie o odmowie uzupełnienia orzeczenia zapadłego w przedmiocie rozpoznania apelacji uczestniczki postępowania, jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie.
art. 3941 k.p.c
519 § 4 pkt 4 k.p.c., co przesądza o niedopuszczalności zażalenia, z uwagi na niespełnienie przesłanki z art. 3941 § 2 k.p.c.Z przytoczonych względów, zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CZ 29/12
Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to filing with wrong court and non-appealable ruling.
II UZ 90/14
Supreme Court dismisses appeal against second-instance court's refusal to correct a judgment error.
III PK 6/04
Supreme Court dismissed appeal against judgment and order denying amendment in labor dispute case.
IV CZ 16/15
Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the appealable value is under 150,000 zlotys.
I CZ 22/15
Supreme Court dismisses appeal on inheritance partition renewal claim due to insufficient value for cassation admissibility.
III CZ 13/15
Supreme Court dismisses appeal on divorce property division appeal value below statutory minimum threshold.
II CZ 25/02
I CZ 22/15, nie publ.; z dnia 13 marca 2015 r., III CZ 13/15, nie publ., z dnia 5 kwietnia 2002 r., II CZ 25/02, nie publ.; z dnia 24 października 2013 r., IV CSK 98/13, nie publ.; z dnia 16 listopada 2011 r., IV CSK 280/11; nie publ.; z dnia 24 listopada 2008 r., IV CZ 53/09, nie publ.; z dnia 15 grudnia 2006 r.
IV CSK 98/13
Supreme Court dismisses appeal in inheritance division case where disputed mortgage value falls below statutory threshold.
IV CSK 280/11
Supreme Court dismissed cassation appeal due to failure to identify the lower court decision and parties in the complaint.
IV CZ 53/09
I CZ 22/15, nie publ.; z dnia 13 marca 2015 r., III CZ 13/15, nie publ., z dnia 5 kwietnia 2002 r., II CZ 25/02, nie publ.; z dnia 24 października 2013 r., IV CSK 98/13, nie publ.; z dnia 16 listopada 2011 r., IV CSK 280/11; nie publ.; z dnia 24 listopada 2008 r., IV CZ 53/09, nie publ.; z dnia 15 grudnia 2006 r.
III CZ 88/06
Supreme Court dismisses appeal when cassation claim value is lower than statutory threshold. The court rejects the applicant's inflated valuation. The court determines the claim value is binding only for the first instance. The court holds that the Supreme Court may verify the claimed value independently. The court rules that the Supreme Court is not bound by the parties' valuation. The court concludes that the appeal was inadmissible due to insufficient value. The court emphasizes that the Supreme Court must verify the claim value. The court notes that the Supreme Court can ignore procedural value rules. The court states that the Supreme Court has independent authority. The court affirms that the Supreme Court is not bound by lower court valuations.
III CZ 98/02
Supreme Court dismissed appeal as value of disputed property was under 50,000 PLN threshold. Appeal rejected due to low value of specific co-ownership right. Constitutional complaint upheld as no right to appeal exists below threshold.
III CZP 39/68
60 i uchwała Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2002 r., III CZP 39/68, OSNCP 1969, nr 11, poz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CZ 5/16 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)‎SSN Monika Koba (sprawozdawca)‎SSA Janusz Kaspryszyn w sprawie z wniosku C. sp. z o.o. w K., M. N. i A. N.‎przy uczestnictwie […]‎o zniesienie współwłasności,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lutego 2016 r.,‎zażalenia wnioskodawców na postanowienie Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 23 września 2015 r., odrzuca zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 września 2015 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił wniosek M. N., A. i N. i C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. o uzupełnienie postanowienia tego Sądu z dnia 22 maja 2015 r., wydanego na skutek apelacji uczestniczki M. K. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 30 kwietnia 2014 r., dotyczącego zniesienia współwłasności nieruchomości.W motywach rozstrzygnięcia wskazał, iż nie znajduje podstaw do uzupełnienia postanowienia w sposób postulowany przez wnioskodawców, skoro zawiera ono rozstrzygnięcie o całości żądania, co wynika z punktu drugiego sentencji, w którym oddalono apelację w pozostałym zakresie, w powiązaniu z punktem XXII (po sprostowaniu XXIII) postanowienia Sądu Rejonowego oraz wyliczeń rachunkowych zamieszczonych w uzasadnieniu.W zażaleniu wnioskodawcy domagali się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.

W piśmie procesowym z dnia 26 października 2015 r. wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczyli na kwotę 20.022,53 zł (k. 2271).Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie, jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu.W obowiązującym stanie prawnym, wyczerpujący katalog orzeczeń, od których przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego został zawarty w art. 3941 k.p.c.Należą do nich: postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 3941 § 1 k.p.c.), orzeczenia o uchyleniu wyroku sądu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania (art. 3941 § 11 k.p.c.) oraz postanowienia sądu drugiej instancji kończące postępowania w sprawie (z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 3981 k.p.c. i postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji), ale jedynie w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna (art. 3941 § 2 k.p.c.).Wobec objęcia zaskarżeniem postanowienia o odmowie uzupełnienia orzeczenia sądu drugiej instancji, dopuszczalność zażalenia jest uzależniona od zakwalifikowania analizowanego postanowienia jako kończącego postępowanie w sprawie, w której przysługuje skarga kasacyjna.Za postanowienia kończące postępowanie w sprawie na gruncie art. 3941 § 2 k.p.c., uznaje się te orzeczenia, które kończąc postępowanie zainicjowane przez powoda czy wnioskodawcę rozstrzygają o całości przedmiotu oddanego pod osąd albo postanowienia stwierdzające wystąpienie okoliczności powodującej niedopuszczalność kontynuowania postępowania zmierzającego do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, jeśli w chwili ich wydania sąd jest zwolniony z obowiązku dalszego rozpoznawania sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 1996 r., I CKN 7/96, OSNC 1997, nr 3, poz. 31; z dnia 21 czerwca 2012 r., III CZ 29/12, nie publ.; z dnia 26 marca 2015 r., II UZ 90/14, nie publ. oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2004 r., III PK 6/04, OSNP 2005, nr 2, poz. 20).

Mając na względzie, iż analizowana kategoria orzeczeń powinna być wyodrębniona ze względu na ich przedmiot i skutki procesowe które wywołują, a nie zakres w jakim dochodzi do zakończenia postępowania, nie ma przeszkód by dotyczyły one części przedmiotu oddanego pod osąd. Przyjąć, zatem należy, iż postanowienie kończące postępowanie w sprawie nie musi dotyczyć całości postępowania, ale również jego części, jeżeli w tym zakresie nie pozwala ono na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Wydane przez Sąd drugiej instancji w trybie art. 351 § 1 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. postanowienie o odmowie uzupełnienia orzeczenia zapadłego w przedmiocie rozpoznania apelacji uczestniczki postępowania, jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie.

Definitywnie rozstrzyga, bowiem o tym, że apelacja M. K., została już wcześniej, co do kwoty 20.022,53 zł częściowo uwzględniona, co oznacza, iż nie będzie już przedmiotem rozpoznania.Stosownie do treści art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c., w sprawach o zniesienie współwłasności skarga kasacyjna nie przysługuje, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych. Utrwalony jest pogląd, że w sprawach działowych, do których należą sprawy o zniesienie współwłasności, wartość przedmiotu zaskarżenia, pozostaje w ścisłej zależności od wyniku postępowania i wyznacza ją nie wartość przedmiotu działu, ale wartość konkretnego interesu skarżącego, którego dotyczy lub może dotyczyć zaskarżenie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2015 r., IV CZ 16/15, nie publ., z dnia 18 marca 2015 r.

I CZ 22/15, nie publ.; z dnia 13 marca 2015 r., III CZ 13/15, nie publ., z dnia 5 kwietnia 2002 r., II CZ 25/02, nie publ.; z dnia 24 października 2013 r., IV CSK 98/13, nie publ.; z dnia 16 listopada 2011 r., IV CSK 280/11; nie publ.; z dnia 24 listopada 2008 r., IV CZ 53/09, nie publ.; z dnia 15 grudnia 2006 r. III CZ 88/06, nie publ.; z dnia 6 listopada 2002 r., III CZ 98/02, OSNC 2004, nr 1, poz. 11; z dnia 21 stycznia 2003 r., III CZ 153/02, OSNC 2004, nr 4, poz. 60 i uchwała Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2002 r., III CZP 39/68, OSNCP 1969, nr 11, poz. 183).

W realiach niniejszej sprawy wartość interesu wnioskodawców zamyka się w kwocie 20 022,53 zł, wynikającej z różnicy kwoty 33 278,51 zł zasądzonej przez Sąd I instancji od uczestniczki M. K. solidarnie na rzecz wnioskodawców z tytułu wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy oraz obniżenia wartości tego wynagrodzenia do kwoty 13 255,98 zł przez Sąd drugiej instancji (k. 1889 i k. 2140). Potwierdzają to skarżący, wskazując wartość przedmiotu zaskarżenia, wyznaczającą zakres kwestionowania postanowienia w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia na kwotę 20 022,53 zł.

Tak oznaczona wartość nie osiągnęła progu określonego w art. 519 § 4 pkt 4 k.p.c., co przesądza o niedopuszczalności zażalenia, z uwagi na niespełnienie przesłanki z art. 3941 § 2 k.p.c.Z przytoczonych względów, zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 2 i 3 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. kc