Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CZ 117/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on admissibility grounds, ruling appeal value cannot exceed lower court's assessment.

Numero d'incarto III CZ 117/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the district court's decision rejecting their cassation complaint. The appellant argued the property value exceeded the 50,000 zł threshold for admissibility, but the court held the appeal value is limited to the amount specified in the lower court's appeal. Consequently, the court ruled that the cassation complaint was inadmissible because its value did not meet the statutory requirement.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 232 k.p.c.: The value of the subject matter of a cassation complaint cannot exceed the value of the subject matter of the dispute or the value of the subject matter of the appeal as specified by the appellant.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation admissibility value of subject matter appeal value limitation property dispute threshold civil procedure law ritiro della querela penale declinatoria di competenza differimento dell'esecuzione della pena

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3982 § 1 k.p.c.
oraz art. 3982 § 1 w związku z art.
art. 232 k.p.c.
3982 § 1 w związku z art. 232 k.p.c. (w zażaleniu omyłkowo oznaczony jako art.
art. 368 § 2 k.p.c.
25 k.p.c.), pozostaje aktualna w postępowaniu apelacyjnym (art. 368 § 2 k.p.c.) i kasacyjnym (art.
art. 3984 § 3 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c.
39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.[a.ł] ‎ (K.L.)
art. 3986 § 2 k.p.c
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c., odrzucił skargę kasacyjną pozwanego od wyroku tego Sądu z 14 listopada 2024 r.
art. 3271 § 1 k.p.c
Zarzucił naruszenie art. 3271 § 1 k.p.c., art.
art. 328 § 2 k.p.c
382 i art. 328 § 2 k.p.c., art.
art. 176 § 1 k.c
172 § 2 i art. 176 § 1 k.c.
art. 232 k.p.c
3982 § 1 w związku z art. 232 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CSK 468/20
Cassation appeal dismissed due to property value under 50,000 PLN threshold for real estate disputes.
IV CZ 48/03
postanowienia Sądu Najwyższego z 6 czerwca 2003 r., IV CZ 48/03; z 22 czerwca 2006 r., V CZ 40/06; z 28 stycznia 2020 r., V CSK 226/19).
V CZ 40/06
postanowienia Sądu Najwyższego z 6 czerwca 2003 r., IV CZ 48/03; z 22 czerwca 2006 r., V CZ 40/06; z 28 stycznia 2020 r., V CSK 226/19).
V CSK 226/19
Cassation appeal dismissed as property value under 50,000 PLN threshold for admissibility under Civil Procedure Code.
III CZ 296/23
Supreme Court allows appeal on appeal court's refusal to recalculate litigation value after plaintiff clarified non-monetary claim.
IV CZ 138/16
Supreme Court dismisses appeal on enforcement order due to low dispute value and lack of land demarcation. The court rejects the argument that a land demarcation should have been performed. The decision clarifies that the value of the dispute is determined by the plaintiff's claim, not the defendant's counterclaim. The court holds that a land demarcation is not required for the admissibility of a cassation appeal. The ruling emphasizes that the value of the dispute is determined by the plaintiff's claim, not the defendant's counterclaim. The court rejects the argument that a land demarcation should have been performed. The decision clarifies that the value of the dispute is determined by the plaintiff's claim, not the defendant's counterclaim. The court holds that a land demarcation is not required for the admissibility of a cassation appeal.
III CKN 43/97
Supreme Court dismisses appeal on adverse possession claim where defendants lacked good faith possession.
II CZ 147/01
IV CZ 92/19
Supreme Court allows cassation appeal in property delivery case where boundary determination was essential to the dispute.
III CZP 23/22
Supreme Court holds that a prior ruling denying easement creation does not bind a separate statute of limitations claim.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III CZ 117/25 POSTANOWIENIE 3 lipca 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Roman Trzaskowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 3 lipca 2025 r. w Warszawie‎zażalenia G.D.‎na postanowienie Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim‎z 6 marca 2025 r., II WSC 1/25,‎w sprawie z powództwa M.O.‎przeciwko G.D.‎o wydanie nieruchomości, oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 6 marca 2025 r. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c., odrzucił skargę kasacyjną pozwanego od wyroku tego Sądu z 14 listopada 2024 r. oddalającego jego apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z 4 października 2023 r. nakazującego wydanie przez pozwanego powodowi oznaczonego w sentencji przygranicznego pasa gruntu oraz usunięcie z oznaczonej nieruchomości wymienionych w sentencji ruchomości. Zdaniem Sądu Okręgowego o dopuszczalności skargi kasacyjnej pozwanego decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia, ta zaś jest niższa od 50 000 zł i odpowiada wartości przedmiotu zaskarżenia wskazanej przez pozwanego w apelacji, tj. 1 500 zł.

Ponadto na dopuszczalność wniesienia skargi kasacyjnej nie wpływa zgłoszenie przez pozwanego w toku postępowania o wydanie nieruchomości zarzutu zasiedzenia własności tej nieruchomości.W zażaleniu na powyższe postanowienie pozwany zaskarżył je w całości i wniósł o jego uchylenie, a także przekazanie sprawy do rozpoznania przez Sąd Najwyższy z uwzględnieniem pełnego materiału dowodowego oraz zasadności zarzutu zasiedzenia. Zarzucił naruszenie art. 3271 § 1 k.p.c., art. 382 i art. 328 § 2 k.p.c., art. 172 § 2 i art. 176 § 1 k.c. oraz art. 3982 § 1 w związku z art. 232 k.p.c. (w zażaleniu omyłkowo oznaczony jako art. 232 k.p.c.).Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Przedmiotem postępowania w niniejszym postępowaniu zażaleniowym, zainicjowanym zażaleniem pozwanego na postanowienie w przedmiocie odrzucenia jego skargi kasacyjnej, jest weryfikacja prawidłowości postanowienia Sądu Okręgowego z 6 marca 2025 r.

Zakres dokonywanej przez Sąd Najwyższy kontroli nie obejmuje natomiast wyroku Sądu Okręgowego z 14 listopada 2024 r., którym oddalono jego apelację, stąd też postawione w zażaleniu zarzuty skierowane przeciwko temu rozstrzygnięciu jako niedopuszczalne, nie mogły podlegać rozpoznaniu w toku zainicjowanego postępowania zażaleniowego. Jedynym postawionym przez skarżącego zarzutem, który skierowany został przeciwko postanowieniu z 6 marca 2025 r., jest zarzut naruszenia art. 3982 § 1 w związku z art. 232 k.p.c. Zdaniem skarżącego wartość przedmiotu zaskarżenia została błędnie określona na 1 500 zł, co nie odpowiada rzeczywistej wartości nieruchomości ani interesowi prawnemu pozwanego, gdyż nieruchomość objęta żądaniem wydania ma wartość znacząco przewyższającą próg 50 000 zł, a nawet 100 000, co uzasadnia dopuszczalność wniesienia skargi kasacyjnej.

Ponadto skarżący podniósł, że Sąd Najwyższy w postanowieniu z 29 stycznia 2021 r. (II CSK 468/20) jednoznacznie stwierdził, że wartość przedmiotu sporu powinna uwzględniać rzeczywistą wartość nieruchomości, a nie jedynie wartość czynszu za trzy miesiące.Wbrew stanowisku skarżącego określenie wartości przedmiotu sporu i wartości przedmiotu zaskarżenia stosownie do art. 232 k.p.c. jest niezależne od faktycznej wartości całej nieruchomości (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 lutego 2009 r., V CZ 3/09, niepubl.), a pogląd przeciwny prezentowany w zażaleniu nie znajduje oparcia w powołanym przez skarżącego orzeczeniu.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono również, że oznaczonej przez stronę wartości przedmiotu sporu w sprawie o wydanie nieruchomości nie zmienia zgłoszenie zarzutu zasiedzenia własności tej nieruchomości (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 4 marca 2015 r., IV CZ 107/14, niepubl.). Co do zasady bowiem na wartość przedmiotu sporu nie wpływa sposób obrony pozwanego, a o wartości tej decyduje jedynie rodzaj roszczenia majątkowego dochodzonego przez powoda od pozwanego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 6 listopada 2002 r., III CZ 96/01, niepubl.).

Zgodnie z zasadą dyspozycyjności to pozwany zadecydował nie tylko o rodzaju obronnych zarzutów, ale i sposobie ich podniesienia, mianowicie, czy tylko w formie zarzutu, czy zainicjowaniu odrębnej sprawy w postępowaniu nieprocesowym, której rozstrzygnięcie miałoby znaczenie prejudycjalne dla wszczętego postępowania (zob. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z 20 stycznia 2022 r., III CZP 23/22, Biul. SN 2022 nr 1). Przedmiotem wiążącego rozstrzygnięcia w sprawie nie było roszczenie pozwanego objęte obronnym zarzutem zasiedzenia, mimo że - co oczywiste - w sposób przesłankowy kwestia zasiedzenia podlegała ocenie przez sąd.

Wskazywana przez skarżącego wartość nieruchomości również z tego względu nie mogła warunkować wartości przedmiotu sporu i zaskarżenia.Co przy tym istotne w sprawie, w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, że poza przypadkami rozszerzenia powództwa albo zasądzenia ponad żądanie wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej nie może przekraczać wartości przedmiotu sporu ani wartości przedmiotu zaskarżenia w apelacji (zob. np. niepubl. postanowienia Sądu Najwyższego z 6 czerwca 2003 r., IV CZ 48/03; z 22 czerwca 2006 r., V CZ 40/06; z 28 stycznia 2020 r., V CSK 226/19).

Pozwany przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy nie domagał się sprawdzenia wartości przedmiotu sporu, co więcej, w apelacji, w której zaskarżył wyrok z 4 października 2023 r. w całości, wartość tę oznaczył na kwotę 1 500 zł. Wskazana w pozwie wartość przedmiotu sporu, która nie została sprawdzona i zmodyfikowana przez sąd z urzędu przed doręczeniem pozwu albo na zarzut pozwanego podniesiony przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy (art. 25 k.p.c.), pozostaje aktualna w postępowaniu apelacyjnym (art. 368 § 2 k.p.c.) i kasacyjnym (art. 368 § 2 w zw. z art. 3984 § 3 i art. 39821 k.p.c.) (zob. np. niepubl. postanowienie Sądu Najwyższego z 30 stycznia 2024 r., III CZ 296/23).

W okolicznościach przedmiotowej sprawy wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej nie może w konsekwencji przewyższać wartości przedmiotu zaskarżenia wskazanej przez samego pozwanego w apelacji. Skarżący nie podważa w zażaleniu stanowiska Sądu Okregowego, że sprawę, w której wydano zaskarżony skargą kasacyjną wyrok, należy kwalifikować jako sprawę o prawa majątkowe w rozumieniu art. 3982 § 1 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażono tymczasem pogląd, że dopuszczalna jest skarga kasacyjna od wyroku orzekającego o roszczeniu windykacyjnym i negatoryjnym, niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia, jeżeli w wyroku tym sąd przeprowadził rozgraniczenie na podstawie art. 36 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej p.g.k.), chyba że orzeczenie o rozgraniczeniu nie zostało zaskarżone.

Orzeczenie o rozgraniczeniu stanowi w takim wypadku samodzielną część wyroku orzekającego o roszczeniu windykacyjnym, jednak integralnie powiązaną z jego pozostałą częścią, w związku z czym o dopuszczalności skargi kasacyjnej przesądza art. 5191 § 1 k.p.c., w świetle którego postanowienia o rozgraniczeniu wydane w postępowaniu nieprocesowym są objęte skargą kasacyjną (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 6 kwietnia 2017 r., IV CZ 138/16, niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z 30 kwietnia 1997 r., III CKN 43/97, niepubl. ).

W okolicznościach niniejszej sprawy wyrok z 4 października 2023 r. nie obejmuje rozstrzygnięcia o rozgraniczeniu na podstawie art. 36 p.g.k. Nawet jednak przychylając się do poglądów, które dokonane przez sąd ustalenia odnoszące się do przebiegu granicy nakazują utożsamiać z rozstrzygnięciem w tym przedmiocie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 5 lutego 2002 r., II CZ 147/01, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z 13 listopada 2019 r., IV CZ 92/19, niepubl.) należy uwzględnić, że skarżący nie kwestionował w apelacji ani nie podważa również w skardze kasacyjnej przebiegu granicy ustalonej przez sąd, a jedynie zasadność uwzględnienia powództwa z racji zasiedzenia oznaczonych części nieruchomości.

Z tych względów, na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.[a.ł] ‎ (K.L.)