Cassation appeal dismissed due to property value under 50,000 PLN threshold for real estate disputes.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the plaintiff against the lower court's rejection of her claim for property delivery. The plaintiff argued for the enforcement of an easement right, but the court found the appeal inadmissible because the disputed property value was only 1,000 PLN. Since the value fell below the statutory 50,000 PLN threshold required for cassation in property disputes, the appeal was rejected without further examination.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3982 ust. 1 k.p.c.; Art. 3982 § 2 k.p.c.: A cassation appeal in a property dispute is inadmissible if the value of the subject matter is less than 50,000 PLN.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II CSK 468/20 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Grela w sprawie z powództwa A. M. przeciwko A. C. i A. C. o wydanie nieruchomości,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 stycznia 2021 r.,na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 20 grudnia 2019 r., sygn. akt I Ca (…), 1. odrzuca skargę kasacyjną;
2. nie obciąża powódki kosztami postępowania kasacyjnego;
3. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w K. na rzecz radcy prawnego P. Z. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, obejmującą należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Powódka A.M. wniosła o nakazanie pozwanym A. i A. C., aby wydali jej do korzystania jedną izbę mieszkalną (pokój, przylegający do pomieszczeń córki powódki – K. M.), zgodnie z treścią służebności ustanowionej aktem notarialnym z 5 lutego 1993 r., którego stroną byli ich poprzednicy prawni, oraz zakazanie pozwanym czynienia jakichkolwiek przeszkód w korzystaniu z drogi dojazdowej oraz podwórka.Wyrokiem z 25 czerwca 2019 r. Sąd Rejonowy w K. oddalił powództwo.Wyrokiem z 20 grudnia 2019 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację powódki.
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w K. wniosła powódka.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego dopuszczalność jest de lege lata ograniczona przy pomocy kryterium przedmiotowego i kryterium wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 3982, art. 5191, art. 7674 § 2, art. 11426 § 2 k.p.c.).W pozwie powódka określiła wartość przedmiotu sporu na kwotę 2.000 zł. Bezspornym jest także, iż również w apelacji wartość przedmiotu zaskarżenia określono kwotą 2.000 zł, a więc odpowiadającą niezakwestionowanej wartości przedmiotu sporu.
Powódka uzupełniając braki skargi kasacyjnej wskazała kwotę 1000 zł, określając ją jako wartość przedmiotu zaskarżenia. Powództwo o wydanie nieruchomości jest sprawą o prawa majątkowe, w rozumieniu art. 3982 § 1 k.p.c. Skarga kasacyjna jest dopuszczalna w tych sprawach, tylko wtedy, gdy wartość przedmiotu zaskarżenia jest nie niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 30 czerwca 1997 r., II CZ 70/97). W niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia została określona na 1000 zł.
Tak określona wartość przedmiotu zaskarżenia powoduje, że skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie nie jest dopuszczalna.Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. orzekł jak na wstępie.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.O kosztach pełnomocnika z urzędu powódki orzeczono na podstawie § 8 pkt 2 w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 3 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tekst jednolity Dz.
U. z 2019 r., poz. 68 ze zm.), z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2020 r. (SK 66/19, Dz.U. z 2020 r., poz. 769), a więc przy zastosowaniu § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). jw