Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of admissibility due to absence of clear legal error.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a lower court's rejection of a claim for easement by prescription. The appellant argued that administrative permits created a presumption of good faith necessary for the prescription period to run, citing legal inconsistencies in case law. The court found the appeal inadmissible because the appellant failed to demonstrate a clear, obvious legal error warranting immediate review under the specific admissibility criteria.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1, 2, 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it demonstrates a clear, obvious legal error; mere disagreement with the lower court's reasoning or failure to cite specific conflicting precedents does not satisfy the admissibility requirements.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 27/21 POSTANOWIENIE Dnia 25 maja 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Grela w sprawie z wniosku P. S.A. w K. przy uczestnictwie A. C. , H. C. i Skarbu Państwa - Starosty Powiatu K. o zasiedzenie służebności przesyłu,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 maja 2021 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 24 lipca 2020 r., sygn. akt II Ca (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od wnioskodawcy na rzecz każdego z uczestników: H. C. i A. C. kwoty po 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wnioskodawca P. S.A. z siedzibą w K. domagał się stwierdzenia, iż najpóźniej z dniem 26 listopada 2010 roku nabył przez zasiedzenie służebność gruntową o treści odpowiadającej służebności przesyłu na nieruchomości gruntowej składającej się z działki nr 59 oraz działki nr 60, stanowiących współwłasność H. C. oraz A.C. oraz działki nr 112 stanowiącej własność A.C.Postanowieniem z 30 stycznia 2020 r. Sąd Rejonowy w B. oddalił wniosek. Postanowieniem z 24 lipca 2020 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację wnioskodawcy.
W skardze kasacyjnej wnioskodawca jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, wskazał na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.W ocenie wnioskodawcy w sprawie występują istotne zagadnienia prawne wymagające wykładni przepisów prawa (art. 292 k.c. w związku z art. 172 § 1 k.c. i art. 176 § 1 k.c. oraz art. 7 k.c. - w związku z art. 231 k.p.c.), wobec zaistnienia fragmentarycznie rozbieżności w orzecznictwie sądów a w pozostałym zakresie - braku jasnej oceny prawnej stanu faktycznego i rozważenia dopuszczalnego wnioskowania prawniczego, sprowadzające się do udzielenia odpowiedzi na pytanie: czy w przypadku uzyskania przez inwestora (przedsiębiorcę przesyłowego) decyzji administracyjnej udzielającej pozwolenia na budowę urządzeń energetycznych, z czego powinna wynikać silna podstawa do domniemania, że jeśli organ administracji wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, to oznacza, że inwestor posiadał zgodę (tytuł prawny) na wybudowanie urządzeń przesyłowych na nieruchomości, to czy można w sposób uprawniony dalej wnioskować, że przedsiębiorca w sposób usprawiedliwiony okolicznościami mógł założyć dalsze trwanie urządzeń w czasie na nieruchomości - czyli pozostawał w dobrej wierze mającej znaczenie dla terminu zasiedzenia służebności w odniesieniu do urządzeń przesyłowych?Ewentualnie skarżący wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), z uwagi na brak obalenia domniemania dobrej wiary wnioskodawcy dla przyjęcia jej istnienia w momencie objęcia nieruchomości w posiadanie i rozpoczęcia biegu zasiedzenia służebności w odniesieniu do urządzeń przesyłowych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki skargi kasacyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18, niepubl.).
Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa.
Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania w sprawie (por. niepublikowane postanowienia Sądu Najwyższego: z 28 listopada 2003 r., II CK 324/03, z 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, z 26 września 2005 r., II PK 98/05, z 10 maja 2019 r., I CSK 627/18).Powołanie się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania przepisu prawa, którego wykładnia budzi wątpliwości, określenia zakresu koniecznej wykładni, wykazania, że wątpliwości interpretacyjne mają poważny charakter i wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy, a jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń, dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z różnej wykładni przepisu (por. m. in. niepublikowane postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 października 2002 r.
II CZ 102/02, z 28 marca 2007r. II CSK 84/07, z 11 stycznia 2008 r. I UK 283/07 i z 8 lipca 2008 r. I CSK 111/08).Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., gdy w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy. Konieczne było zatem wykazanie, że Sąd drugiej instancji w sposób oczywisty naruszył przepis jasny i jednoznaczny, którego wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 8 marca 2002 r.
I PKN 34/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100, z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07, niepubl.).Szczegółowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, że powyższe przesłanki nie zostały wykazane. W skardze kasacyjnej nie powołano argumentów, które mogłyby świadczyć, że w sprawie spełniona została któraś z przesłanek przyjęcia sprawy do rozpoznania. Przedstawione problemy prawne zostały już rozstrzygnięte w orzecznictwie Sądu Najwyższego, a część z nich w ogóle nie została sformułowana w prawidłowy sposób, co uniemożliwia odniesienie się do nich.
We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący podnosi, z jednoczesnym powołaniem się na art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne wymagające wykładni przepisów prawa (art. 292 k.c. w zw. z art. 172 § 1 k.c. i art. 176 § 1 k.c. oraz art. 7 k.c. - w zw. z art. 231 k.p.c.). Powołanie przez skarżącego, obok pkt 1 z art. 3989 § 1 k.p.c., także pkt 2 występującego w tym samym artykule nie jest zrozumiałe, skoro nie towarzyszy temu żadne uzasadnienie, a pkt 1 i 2 dotyczą różnych przyczyn składania wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.Podobnie należy ocenić powołanie się przez skarżącego, jak to formułuje - ewentualnie, na fakt, że skarga jest oczywiście uzasadniona.
Wywody zawarte w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, sprowadzają się do polemiki z zaskarżonym orzeczeniem, nie zaś wykazania, że przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia popełniono uchybienia w zakresie stosowania prawa, które miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom. Wymaganej w ramach badania przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. argumentacji nie stanowi samo postawienie zarzutu oczywistego naruszenia, a sformułowanie takiego zarzutu nie prowadzi jeszcze do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności, które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. jw