Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 204/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of special grounds under Art. 3989 § 2 of the Civil Procedure Code.

Numero d'incarto III CSK 204/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the plaintiff's cassation appeal against the appellate court's decision to reject her request for legal representation. The plaintiff argued that the refusal to appoint counsel violated procedural fairness and warranted interpretation of the law, but the court found no evidence of legal uncertainty or conflicting case law. The court ruled that the refusal to appoint an attorney does not constitute a procedural defect unless the party demonstrates incompetence or ignorance of procedural rules, which was not established here.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1, 2 k.p.c.; Cassation appeals require special grounds of general importance; mere doubts about legal interpretation or indirect challenges to first-instance procedure do not suffice.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal grounds legal representation refusal procedural defect special grounds requirement legal interpretation doubt

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
We wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania wskazała przyczyny objęte art. 3989 § pkt 2 i 3 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
We wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania wskazała przyczyny objęte art. 3989 § pkt 2 i 3 k.p.c.
Art. 379 pkt 2 k.p.c.
Występowanie podstawy nieważności postępowania zawartej w art. 379 pkt 2 k.p.c. połączyła z odmową przyznania jej pełnomocnika z urzędu.
Art. 378 § 1 k.p.c.
Kwestia ta może podlegać badaniu i rozpoznaniu przez Sąd Najwyższy jedynie pośrednio, poprzez przytoczenie przez skarżącego w ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania, zarzutu naruszenia przez sąd drugiej instancji art. 378 § 1 lub art.
Art. 386 § 2 k.p.c.
378 § 1 lub art. 386 § 2 k.p.c. (por.
Art. 39813 § 1 k.p.c.
Nieważność postępowania Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu w granicach zaskarżenia, stosownie do art. 39813 § 1 k.p.c., w odniesieniu do postępowania przed sądem drugiej instancji.
art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c
w części dotyczącej pozwanego Skarbu Państwa i w tym zakresie odrzucił pozew oraz oddalił apelację powódki w pozostałym zakresie.Powódka zaskarżyła wyrok w części oddalającej jej apelację, powołując podstawę przewidzianą w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 117 § 5 k.p.c
Potrzeby wykładni przepisu prawnego budzącego poważne wątpliwości upatrywała w konieczności sprecyzowania przesłanek zezwalających na zastosowanie art. 117 § 5 k.p.c., które wskazują na niezbędność ustanowienia pełnomocnika oraz określenia granic swobodnego uznania sądu oceniającego wniosek strony.
art. 379 pkt 2 k.p.c
Występowanie podstawy nieważności postępowania zawartej w art. 379 pkt 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Stwierdzenie, czy zachodzą szczególne względy, przemawiające za rozpoznaniem skargi kasacyjnej w konkretnej sprawie, dokonywane jest przez badanie, czy skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał na istnienie chociaż jednej z przyczyn wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CZ 102/02
II CSK 84/07
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of reasoning citing specific procedural articles.
I UK 283/07
I CSK 111/08
I UK 325/11
Supreme Court dismisses pension appeal citing procedural defects and correct statutory interpretation of early retirement conditions.
III SK 39/11
Supreme Court dismisses appeal for lack of obvious legal error and awards costs to the competition authority.
II CSK 156/09
Supreme Court quashes appeal judgment for lack of factual findings on liability and procedural defects.
II PK 318/09
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2009r., CSK 80/09 z dnia 8 października 2009 r., II CSK 156/09, niepubl.; z dnia 2 lutego 2010 r., II PK 318/09, niepubl.; z dnia 1 września 2010 r., II UK 102/10, niepubl.).
II UK 102/10
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2009r., CSK 80/09 z dnia 8 października 2009 r., II CSK 156/09, niepubl.; z dnia 2 lutego 2010 r., II PK 318/09, niepubl.; z dnia 1 września 2010 r., II UK 102/10, niepubl.).
II UKN 418/98
Supreme Court dismissed appeal; refusal to appoint counsel does not violate right to defense or ECHR Art. 6.
I CKN 787/00
359, z dnia 5 lipca 2000 r., I CKN 787/00, niepubl.
I CSK 199/07
Cassation court dismisses appeal claiming denial of official counsel deprived plaintiff of defense rights.
I PK 3/13
Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds regarding late legal aid request and evidentiary errors.
IV CZ 106/08
Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility of cassation against a ruling rejecting a request for court-appointed counsel.
I UK 195/09
Social security court must consider evidence gathered by rent authority and cannot ignore it in proceedings.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 204/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z powództwa D. S. ‎przeciwko R. S. i Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Okręgowego w Krakowie‎o zapłatę i ochronę dóbr osobistych ,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 października 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie‎z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt I ACa 1018/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny w Krakowie uchylił wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 29 stycznia 2014 r. w części dotyczącej pozwanego Skarbu Państwa i w tym zakresie odrzucił pozew oraz oddalił apelację powódki w pozostałym zakresie.Powódka zaskarżyła wyrok w części oddalającej jej apelację, powołując podstawę przewidzianą w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. We wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania wskazała przyczyny objęte art. 3989 § pkt 2 i 3 k.p.c. Potrzeby wykładni przepisu prawnego budzącego poważne wątpliwości upatrywała w konieczności sprecyzowania przesłanek zezwalających na zastosowanie art. 117 § 5 k.p.c., które wskazują na niezbędność ustanowienia pełnomocnika oraz określenia granic swobodnego uznania sądu oceniającego wniosek strony.

Występowanie podstawy nieważności postępowania zawartej w art. 379 pkt 2 k.p.c. połączyła z odmową przyznania jej pełnomocnika z urzędu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Rozpoznanie skargi kasacyjnej, będącej kwalifikowanym, nadzwyczajnym środkiem odwoławczym musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, związanymi z ochroną interesu powszechnego. Indywidualny interes skarżącego podlega uwzględnieniu, o ile jest zgodny z interesem powszechnym. Skarga nie stanowi środka zmierzającego do kwestionowania niesatysfakcjonującego skarżącego orzeczenia sądu drugiej instancji.

Stwierdzenie, czy zachodzą szczególne względy, przemawiające za rozpoznaniem skargi kasacyjnej w konkretnej sprawie, dokonywane jest przez badanie, czy skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał na istnienie chociaż jednej z przyczyn wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. Odwołanie się do przyczyny istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć, jak też, że dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, niepubl.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07; z dnia 8 lipca 2008, I CSK 111/08; z dnia 19 stycznia 2012 r., I UK 325/11; z dnia 4 kwietnia 2012 r., III SK 39/11; z dnia 26 kwietnia 2012 r., III SK 43/11, niepublikowane).

Muszą to być rozbieżności wykładni przepisu prawa, a nie rozbieżności w jego stosowaniu. Skarga uczestniczki nie spełnia wymagań przewidzianych dla powoływanej przyczyny. Przepis art. 117 § 5 k.p.c. był przedmiotem orzeczeń Sądu Najwyższego, w których dokonywana była wykładnia przesłanki uznania udziału adwokata lub radcy prawnego za potrzebny (por. wyroki: z dnia 20 sierpnia 2009 r., II CSK 64/09; z dnia 19 lutego 2009 r., II CSK 64/09; postanowienie z dnia 6 grudnia 2012 r., II CZ 125/12; z dnia 18 grudnia 2014 r., II CZ 75/13, nieopublikowane).

Skarżąca nie powołała żadnych orzeczeń i nie odniosła się do wysuniętych w nich argumentów. Nie ma podstaw do przyjęcia, że zachodzi potrzeba zmiany dotychczasowej linii orzecznictwa, czy też, że doszło do rozbieżności stanowisk Sądu Najwyższego. Kwestie poruszone w uzasadnieniu tej przyczyny stanowią w istocie wątpliwości związane ze stosowaniem tego przepisu w okolicznościach sprawy, co nie jest objęte zakresem tej przyczyny. Granice dyskrecjonalnej oceny sądu wyznaczają okoliczności konkretnej sprawy i przepis ustawy.

W postępowaniu kasacyjnym zarzut nieważności postępowania może dotyczyć bezpośrednio tylko postępowania przed sądem drugiej instancji. Nie ma możliwości bezpośredniego badania w tym postępowaniu naruszenia przepisów postępowania przez sąd pierwszej instancji, w tym prowadzących do nieważności postępowania. Kwestia ta może podlegać badaniu i rozpoznaniu przez Sąd Najwyższy jedynie pośrednio, poprzez przytoczenie przez skarżącego w ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania, zarzutu naruszenia przez sąd drugiej instancji art. 378 § 1 lub art. 386 § 2 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2009r., CSK 80/09 z dnia 8 października 2009 r., II CSK 156/09, niepubl.; z dnia 2 lutego 2010 r., II PK 318/09, niepubl.; z dnia 1 września 2010 r., II UK 102/10, niepubl.).

Nieważność postępowania Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu w granicach zaskarżenia, stosownie do art. 39813 § 1 k.p.c., w odniesieniu do postępowania przed sądem drugiej instancji. Zgodnie z poglądem przyjmowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego, odmowa uwzględnienia przez sąd wniosku strony o ustanowienie dla niej adwokata lub radcy prawnego nie może być oceniana, jako powodująca nieważność postępowania z powodu pozbawienia strony możności obrony swych praw (zob. wyroki SN: z dnia 16 lutego 1999 r., II UKN 418/98, OSNP 2000, Nr 9, poz. 359, z dnia 5 lipca 2000 r., I CKN 787/00, niepubl. i z dnia 12 września 2007 r., I CSK 199/07, niepubl.; z dnia 28 maja 2013 r., I PK 3/13 oraz postanowienie SN z 14 stycznia 2009 r., IV CZ 106/08, niepubl.).

Tylko w wyjątkowych sytuacjach mogłoby być kwalifikowane jako powodujące pozbawienie strony możności obrony jej praw. Dotyczy to jednak tylko przypadków, gdy strona swoim zachowaniem wykazuje nieznajomość reguł postępowania lub nieporadność, prowadzącą do tego, że przy faktycznym lub prawnym skomplikowaniu sprawy nie jest w stanie wykorzystać prawnych możliwości prawidłowego jej prowadzenia (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2009 r., I UK 195/09, OSNP 2011 nr 13-14, poz. 190 oraz z dnia 12 maja 2010 r., I UK 19/10, LEX nr 603408).

W uzasadnieniu wniosku brak okoliczności, które wskazywałyby na to, że skarżąca nie podjęła czynności mających na celu rozpoznanie sprawy, nie rozumiała ich znaczenia, czy też, że wykazywała nieporadność w odniesieniu do korzystania z uprawnień procesowych albo że przeszkodę w tym względzie stanowił przedmiot sprawy. Nie ma podstaw do założenia, że w razie skierowania roszczenia przeciwko sędziemu, skład sądu rozstrzygającego może być skłonny, „w subiektywnie pojmowanym interesie Wymiaru Sprawiedliwości i powagi sądownictwa do bagatelizowania zachowań wykraczających poza przyjętą konwencję”, jeżeli nie wskazują na nią podniesione zastrzeżenia.Z tych względów Sąd najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.