Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 180/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal on contract law interpretation issues lacking general legal significance.

Numero d'incarto III CSK 180/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the defendant's cassation appeal against a judgment awarding construction services compensation. The defendant argued for a specific interpretation of the Civil Code regarding engineer authority and contract modifications, citing potential inconsistencies in judicial practice. The court rejected these claims because the disputed provision had already been extensively interpreted by the Supreme Court, meaning the appeal did not meet the threshold of requiring a new, general legal interpretation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.: A cassation appeal based on the need for legal interpretation is admissible only if the provision raises serious doubts or causes inconsistencies in case law that have not yet been resolved by the Supreme Court.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility legal interpretation necessity contract law interpretation engineer authority scope contract modification notice

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
3983 § 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania wskazała przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Potrzebę wykładni art.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
3983 § 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania wskazała przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Potrzebę wykładni art.
art. 3989 § 2 k.p.c.
W postępowaniu przed Sądem drugiej instancji nie doszło do nieważności postępowania, której podstawy Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu w granicach zaskarżenia.Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
art. 98 § 1 k.p.c.
Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego stanowi konsekwencję zastosowania zasady przewidzianej w art. 98 § 1 w związku z art.
art. 391 § 1 k.p.c.
98 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art.
art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 6 w związku z § 12 ust.
§ 6 pkt 6 w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 3983 § 1 k.p.c
tytułem pozostałej części wynagrodzenia za wykonane przez niego roboty budowlane.Strona pozwana w skardze kasacyjnej powołała obie podstawy przewidziane w art. 3983 § 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania wskazała przyczynę objętą art.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
3983 § 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania wskazała przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Potrzebę wykładni art.
art. 6471 § 2 k.c
3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Potrzebę wykładni art. 6471 § 2 k.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 180/15 POSTANOWIENIE Dnia 29 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z powództwa H. R.‎przeciwko Bankowi […] w D.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 września 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie‎z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt I ACa 1571/14, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 1800 zł (jeden tysiąc osiemset) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny w Krakowie oddalił apelację strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 10 września 2014 r., którym zasądzono na rzecz powoda kwotę 75 238,47 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 11 maja 2012 r. tytułem pozostałej części wynagrodzenia za wykonane przez niego roboty budowlane.Strona pozwana w skardze kasacyjnej powołała obie podstawy przewidziane w art. 3983 § 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania wskazała przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Potrzebę wykładni art. 6471 § 2 k.c. połączyła z koniecznością wyjaśnienia, czy inżynier kontraktu jest uprawniony do składania oświadczeń wiedzy w imieniu wykonawcy, którego przyjęcie przez inwestora może wskazywać na jego zgodę na wykonywanie robot przez podwykonawcę.

Ponadto wypowiedzi Sądu Najwyższego wymaga kwestia, czy zmiana umowy wykonawcy z podwykonawcą, która ma wpływ na odpowiedzialność inwestora powinna być także mu przedstawiona w trybie art. 6471 § 2 k.c. i czy wystarczające było wskazanie przez wykonawcę jedynie osoby podwykonawcy i ogólnego zakresu zleconych mu robót., a jeśli nie, to jakie informacje powinny być zawarte w zawiadomieniu skierowanym do inwestora.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest kwalifikowanym środkiem prawnym, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a leżącymi w interesie powszechnym.

Rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno służyć ochronie obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania oraz zapewnieniu jednolitości orzecznictwa sądowego w takich sprawach, w których możliwe jest dokonanie zasadniczej wykładni przepisu prawa, mającej walor generalny i abstrakcyjny. Stwierdzenie, czy zachodzą szczególne względy, przemawiające za rozpoznaniem skargi kasacyjnej w konkretnej sprawie, dokonywane jest przez badanie, czy skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał na istnienie chociaż jednej z przyczyn wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. Odwołanie się do przyczyny istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć, jak też, że dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, niepubl.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07; z dnia 8 lipca 2008, I CSK 111/08; z dnia 19 stycznia 2012 r., I UK 325/11; z dnia 4 kwietnia 2012 r., III SK 39/11; z dnia 26 kwietnia 2012 r., III SK 43/11, niepublikowane).

Chodzi zatem o wyjaśnienie na czym polegają wątpliwości związane z rozumieniem tego przepisu oraz przedstawienie, że mają one poważny i rzeczywisty charakter, a nie są zwykłymi wątpliwościami, które wyłaniają się w każdym procesie stosowania prawa. Jeśli na tle stosowania tych przepisów powstały już rozbieżności w orzecznictwie na skarżącym spoczywa obowiązek ich przedstawienia. Na spełnienie tych wymagań nie wskazuje wniosek skarżącej. Podany przez nią przepis prawa był przedmiotem wielokrotnych wypowiedzi Sądu Najwyższego i niektóre z nich zostały przytoczone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Nie ma podstaw do przyjęcia, że zastrzeżenia pozwanej wykraczają poza te związane ze stosowaniem prawa w okolicznościach sprawy, której skarga dotyczy. Nie stanowi elementu omawianej przyczyny przedsądu dążenie do poddania kontroli zaskarżonego orzeczenia, w sytuacji gdy nie można wyprowadzić z przedstawionych argumentów wniosku o dowolności orzekania. W postępowaniu przed Sądem drugiej instancji nie doszło do nieważności postępowania, której podstawy Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu w granicach zaskarżenia.Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego stanowi konsekwencję zastosowania zasady przewidzianej w art. 98 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 6 w związku z § 12 ust. 4pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 490).