Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with law due to lack of material law violation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the plaintiffs' appeal against a final judgment regarding personal rights infringement. The plaintiffs argued that the lower court violated procedural rules by failing to examine the plaintiff's testimony, which they claimed prevented compensation. The court ruled that such a procedural error does not constitute a violation of substantive law unless it is exceptionally severe.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 241, 242, 381, 386 k.p.c.: A final judgment is inconsistent with the law only if it contradicts substantive law, and procedural violations justify this finding only in exceptionally rare cases.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 23/16 POSTANOWIENIE Dnia 19 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa D. S. i Stowarzyszenia [x] "Z." w K. przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie (….)o zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 października 2016 r.,na skutek skargi powodów o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 21 sierpnia 2014 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, oddala wniosek pełnomocnika strony powodowej o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej stronie powodowej z urzędu oraz odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania między stronami.
UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 21 sierpnia Sąd Okręgowy w K. w sprawie o zadośćuczynienie z powodu naruszenia dóbr osobistych oddalił apelację powodów od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 23 października 2013 r.Powodowie wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wskazując na art. 241, 242, 381 i 386 k.p.c. z którymi wyrok jest niezgodny. Uprawdopodobniając wyrządzenie szkody powodowie wskazali na nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania powódki D.S., co pozbawiło stronę powodową możliwości uzyskania zadośćuczynienia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Niezgodność z prawem prawomocnego orzeczenia w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. oznacza jego niezgodność z prawem materialnym (przedmiotowym), czyli przepisem prawa pozytywnego (obowiązującego), z którym koliduje zawarte w orzeczeniu rozstrzygnięcie co do istoty sprawy.
Wyrok, w którym orzeczono o zasadności roszczenia o zapłatę zadośćuczynienia, nie może być zatem sprzeczny (niezgodny) z art. 241, 242, 381 i 386 k.p.c.Zresztą tylko w szczególnie wyjątkowych wypadkach naruszenie przepisu prawa procesowego może uzasadniać niezgodność orzeczenia z prawem w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2014 r., III CNP 36/13, nie publ., z dnia 17 czerwca 2015 r., III CNP 4/15, nie publ. oraz z dnia 8 grudnia 2015 r., III CNP 23/15, nie publ.).Z tych względów nie wykazano okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania.Wniosek o przyjęcie skargi jako oczywiście bezzasadny, daleki od wymagań stawianych przez ustawę, nie uzasadnia przyznania kosztów „pomocy” prawnej udzielonej z urzędu (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2011 r., II CSK 699/10, OSNC-ZD 2011, nr C, poz. 72 lub z dnia 2 grudnia 2011 r., III CZ 69/11, OSNC-ZD 2013, nr A, poz. 12).Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).jw