Supreme Court dismissed divorce appeal claiming procedural violation due to lack of material law citation and unproven damage.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's complaint against a final divorce judgment, ruling that the appeal failed to meet statutory requirements. The appellant alleged procedural violations but failed to cite specific family law provisions as mandated by the Civil Procedure Code. Furthermore, the court found the claim of damages unsubstantiated due to the lack of a clear causal link and the improper invocation of long-past alimony claims.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 3, 4 k.p.c.: A complaint for violation of law in divorce cases must cite substantive family law provisions and prove actual damage with a clear causal connection to the judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CNP 4/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa J. P. przeciwko A. P. o rozwód,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 czerwca 2015 r.,na skutek skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowiez dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I ACa 967/12, odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Pozwany wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 24 października 2012 r. wydanego w sprawie o rozwód, wskazując na naruszenie prawa procesowego (art. 378 § 1, art. 382, art. 233 § 1, art. 227, art. 228, art. 232, art. 210 § 1 w związku z art. 217 § 1 k.p.c.) oraz podnosząc sprzeczność zaskarżonego wyroku z tymi przepisami.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga przewidziana w art. 4241 k.p.c. jest specjalnym procesowym środkiem prawnym, którego celem jest stwierdzenie, że prawomocne orzeczenie sądu drugiej instancji (wyjątkowo – pierwszej instancji) jest niezgodne z prawem.
Chodzi o niezgodność orzeczenia z prawem przedmiotowym, tj. z przepisem prawa pozytywnego, z którym koliduje zawarte w orzeczeniu rozstrzygnięcie co do istoty. Jest oczywiste, że orzeczenie orzekające rozwód nie może być co do zasady sprzeczne – z wyjątkiem dotyczącym naruszenia art. 321 § 1 k.p.c. – z przepisami prawa procesowego, a zwłaszcza z wymienionymi przez skarżącego w skardze; w rozpoznawanym przypadku sprzeczność ta mogłaby ewentualnie dotyczyć prawa materialnego, a zwłaszcza przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, będących podstawą orzekania rozwodu i rozstrzygania roszczeń z tym związanych.
Takich przepisów skarżący jednak, wbrew wymaganiu art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., nie wskazał. Skarżący nie uprawdopodobnił także realnie poniesionej szkody; nie wskazał cywilistycznego i faktycznego mechanizmu jej powstania oraz nie opisał jej następczego związku z wydaniem zaskarżonego orzeczenia. Odwoływanie się do alimentów za okres 20 lat wstecz, bo na to może wskazywać ich określenie jako „niezapłaconych”, bez uwzględnienia aspektu przedawnienia i innych konstrukcyjnych elementów powstania i przejawów szkody (art. 361 k.c.), dodatkowo przemawia za niespełnieniem wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).