Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 30/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on social security pension amount due to insufficient value of the subject matter.

Numero d'incarto II UZ 30/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the Social Security Institution's decision regarding pension amount. The appellant argued for a higher pension difference based on average industry wages, while the court applied the statutory algorithm using the appellant's specific hypothetical earnings. The court ruled that the calculated difference of over 6,000 zł did not meet the ten-thousand zloty threshold required for cassation admissibility under Article 3982 § 1 of the Code of Civil Procedure.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 15 ust. 6 ustawy o emeryturach i rentach z FUS; The value of the subject matter in pension disputes is determined by the difference between the awarded and claimed pension over one year, and must be calculated individually based on the specific insured's earnings history rather than average industry figures.

Parole chiave

Generato dall'IA
pension amount dispute value of subject matter cassation admissibility hypothetical earnings social security benefits Code of Civil Procedure individual calculation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3982 § 1 k.p.c.
względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 3982 § 1 k.p.c.).
art. 3986 § 2 k.p.c.
dlatego została odrzucona na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.
art. 39814 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c.
związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 15 ust. 6 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS
najkorzystniejszym wariancie wyliczenia (art. 15 ust.
art. 53 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS
15 i art. 53 ustawy z 17 emeryturach i rentach).
art. 3982 § 1 k.p.c
względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 3982 § 1 k.p.c.).
art. 3986 § 2 k.p.c
dlatego została odrzucona na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.
art. 22 k.p.c
podstawie art. 22 k.p.c. Stanowi ona różnicę między wysokością świadczenia
art. 3941 § 3 k.p.c
związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 30/10

POSTANOWIENIE

Dnia 10 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Korzeniowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Romualda Spyt

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z wniosku W. M.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o wysokość emerytury,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 listopada 2010 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 6 lipca 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę kasacyjną ze

względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 3982 § 1 k.p.c.).

Skarga kasacyjna zaskarżyła wyrok w części dotyczącej wysokości

emerytury i wartość przedmiotu zaskarżenia określiła na 20.400 zł, jako roczną

różnicę emerytury dochodzonej i przyznanej.

Po wezwaniu do przedstawienia sposobu wyliczenia wartości przedmiotu

zaskarżenia wskazano, iż wynosi ona 13.308 zł i stanowi roczną różnicę pomiędzy

żądaną emeryturą w wysokości 1.900 zł i przyznaną w kwocie 791 zł (1.109 zł x

12).

Takie wyliczenie kwestionował organ rentowy i podał, że nawet przy

złożeniu, iż wynagrodzenie skarżącego wynosiło 5.000 zł (w okresie zatrudnienia w

l. 1969-80), to wyliczona wysokość emerytury wynosiłaby 1.279,21 zł. W

konsekwencji wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła 5.784,72 zł [(1.279,21 zł otrzymywana 797,15 zł) x 12].

Sąd Apelacyjny badając wartość przedmiotu zaskarżenia nie zgodził się z

twierdzeniem skarżącego, że dochodzona emerytura wynosiłaby 1.900 zł. Skoro

skarżący twierdzi, że do wyliczenia podstawy wymiaru emerytury należy przyjąć

wynagrodzenie 5.411 zł w okresie od 6 maja 1969 r. do 31 sierpnia 1977 r., to przy

najkorzystniejszym wariancie wyliczenia (art. 15 ust. 6 ustawy z 17 grudnia 1998 r.

o emeryturach i rentach z FUS) podstawę wymiaru emerytury stanowiłaby kwota

2.478,08 zł (120,30% x 2.059,92 zł). Żądana emerytura wynosiłaby wówczas

1.326,60 zł - obliczona jako część socjalna (24% x 2.059,92zł) i stażowa [(310 x

1,3%):12 x 2.478,08]. Zatem wartość przedmiotu zaskarżenia to różnica pomiędzy

żądaną wysokością emerytury a pobieraną i wynosi 6.353,40 zł [(1.326,60 zł 797,15) x 12]. Skarga kasacyjna była niedopuszczalna ze względu na wartość

przedmiotu zaskarżenia niższą niż dziesięć tysięcy złotych (art. 398 2 § 1 k.p.c.) i

dlatego została odrzucona na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.

Zażalenie zakwestionowało wyliczenie wartości przedmiotu zaskarżenia

podając, że kwota żądanej emerytury w wysokości 1.900 zł została określona na

podstawie wyliczeń powoda biorąc pod uwagę średnią krajową emeryturę w

zawodzie, który skarżący wykonywał. O słuszności jego wyliczeń świadczy także

fakt, iż jego koledzy, którzy mieli identyczne jak powód stanowiska pracy otrzymują

emeryturę właśnie w kwocie około 1.900 zł miesięcznie. Skoro powód otrzymuje

emeryturę w kwocie 791 zł, to różnica pomiędzy emeryturą otrzymywaną a

dochodzoną wynosi 1.109 zł i wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 13.308 zł (x

12). Ponadto odrzucając skargę Sąd powołał się na wycinek materiału

dowodowego - wynagrodzenie od 6 maja 1969 r. do 31 sierpnia 1977 r. Inne

dowody wskazują na o wiele wyższe wynagrodzenie powoda. Hipotetyczne

wyliczenie emerytury bazujące na wycinku materiału dowodowego nie było

miarodajne dla wyliczenia wartość przedmiotu zaskarżenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawie nie było kwestionowane prawo do emerytury a jedynie jej

wysokość zależna od udowodnienia podstawy wymiaru emerytury. Zasadnie przyjął

Sąd Apelacyjny, że przedmiot sporu i w konsekwencji zaskarżenia dotyczył

wysokości emerytury (art. 3982 § 1 k.p.c.).

Sprawa, w której organ rentowy przyznał emeryturę a ubezpieczony

kwestionuje jedynie jej wysokość, nie jest sprawą o przyznanie emerytury w

rozumieniu art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z

17 lutego 2009 r., I UZ 36/08, OSNP 2010 nr 19-20, poz. 250).

W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że jeżeli przedmiotem sporu

sądowego nie jest prawo do emerytury lecz tylko jej wysokość, to o zaskarżeniu

skargą kasacyjną decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia obliczona na

podstawie art. 22 k.p.c. Stanowi ona różnicę między wysokością świadczenia

wypłacanego przez organ rentowy i wysokością świadczenia żądanego przez

ubezpieczonego w skali jednego roku (postanowienia Sądu Najwyższego: z 6

listopada 2008 r., II UZ 48/06; z 11 kwietnia 2006 r., II UZ 1/06; z 13 stycznia 2006

r., I UZ 47/05, OSNP 2007 nr 3-4, poz. 56; z 10 kwietnia 2002 r., II UZ 31/02, LEX

nr 54791; z 28 listopada 2001 r., II UZ 80/01, OSNP 2003 nr 18, poz. 449; z 13

marca 2001 r., II UZ 15/01, OSNP 2003 nr 2, poz. 49; z 13 marca 2001 r., II UZ

13/01, OSNP 2003 nr 2, poz. 47).

Na obecnym etapie spór dotyczył więc wartości przedmiotu zaskarżenia jako

przesłanki dopuszczalności skargi kasacyjnej (art. 3982 § 1 k.p.c. zdanie pierwsze).

Sąd Apelacyjny zweryfikował tę wartość i walor jego ustalenia wynika z tego,

że metodycznie wykorzystał tu algorytm określony w ustawie z 17 grudnia 1998 r. o

emeryturach i rentach z FUS dla ustalenia wysokości emerytury (art. 15 i 53).

Składowymi są podstawa wymiaru (hipotetyczna), okresy ubezpieczenia i kwota

bazowa. Wynik, czyli różnica pomiędzy emeryturą dochodzoną a niespornie

przysługującą, nie przekracza 10 tys. zł.

Słabością natomiast zażalenia jest to, że nie podważa wyliczenia

przedstawionego przez Sąd a tezę o wyższej wartości przedmiotu zaskarżenia

opiera na emeryturach innych pracowników zatrudnianych w tym samym okresie co

skarżący.

Rzecz jednak w tym, że emerytura jest indywidualnym świadczeniem,

zależnym od wskazanych składowych, co oznacza, że ustalenie wartości

przedmiotu zaskarżenia musi być zindywidualizowane i konkretne, a nie

przedstawiane na podstawie świadczeń innych ubezpieczonych. Po wtóre do

algorytmu wyliczenia żądanej emerytury Sąd przyjął wynagrodzenie podawane w

skardze (5.411 zł). Traci też na znaczeniu zarzut, że Sąd nie uwzględnił innych

dowodów na wysokość wynagrodzenia powoda. Zażalenie nie podważa samej

metody ustalenia wysokości emerytury, określonej zresztą w ustawie. Pomija

jednak, że w ten sam sposób wcześniej pozwany wyliczył wartość przedmiotu

zaskarżenia, choć przyjął niższe hipotetyczne wynagrodzenie 4.500-5.000 zł (pismo

procesowe pozwanego z 10 maja 2010 r.). Analiza tych wyliczeń nie pozwala

zgodzić się z zarzutem, że pominęły wynagrodzenie z lat z wykazanymi zarobkami.

Wyliczenie oparto na zarobkach hipotecznych i wykazanych. Punktem wyjścia do

algorytmu był wskaźnik wysokości podstawy wymiaru i ten Sąd Apelacyjny ustalił

jako większy (120,30%) niż ustalony przez pozwanego (113,45%) w wyliczeniu

hipotecznej emerytury z 20 lat (pismo procesowe pozwanego z 10 maja 2010 r.).

Pozostałe elementy składowe wyliczenia emerytury według ustawowego algorytmu

nie mogły być sporne (art. 15 i art. 53 ustawy z 17 emeryturach i rentach).

Pokazuje, to że wyliczenie i z drugiej strony kwestionowanie ustalenia wartości

przedmiotu zaskarżenia w sprawach o wysokość emerytury powinno być zawsze

zindywidualizowane i konkretne. Innymi słowy zarzuty zażalenia nie podważyły

wyliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia, która zdecydowała o odrzuceniu

skargi kasacyjnej.

Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 398 14 k.p.c. w

związku z art. 3941 § 3 k.p.c.