Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UZ 1/06 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal when pension case involves only amount adjustment, not initial grant, under Polish Civil Procedure Code.

Numero d'incarto II UZ 1/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal regarding the amount of a pension. The appellant argued that the case concerned the right to a pension and should be admissible regardless of the value, but the court found the dispute was solely about adjusting the already-granted pension amount. Consequently, the court ruled that the matter falls under Article 3982 § 1 of the Civil Procedure Code, requiring a minimum value threshold of 10,000 PLN which was not met.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 22 k.p.c.: A cassation appeal regarding the adjustment of an already-granted pension amount is subject to the value threshold requirement, as it does not constitute a dispute over the initial grant of the pension right.

Parole chiave

Generato dall'IA
pension amount adjustment cassation appeal admissibility value threshold requirement already granted pension civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3982 § 1 k.p.c.
w związku z art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 22 k.p.c.
uwzględnieniem art. 22 k.p.c. i wykazanie różnicy pomiędzy dochodzoną, a
art. 3941 § 1 i § 3 k.p.c.
Najwyższy postanowił w myśl art. 3941 § 1 i § 3 w związku z art.
art. 39814 k.p.c.
3941 § 1 i § 3 w związku z art. 39814 k.p.c.
art. 3986 § 2 k.p.c
na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.
art. 22 k.p.c
uwzględnieniem art. 22 k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c
w związku z art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 39814 k.p.c
3941 § 1 i § 3 w związku z art. 39814 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 21 lipca 2003 r. II UZ 45/03
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 25 maja 2001 r. II UZ 30/01
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 23 marca 2001 r. II UKN 706/99

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UZ 1/06

POSTANOWIENIE

Dnia 11 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący)

SSN Zbigniew Hajn

SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania T. B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W. Centralnemu Biuru

Umów Międzynarodowych w W.

o wysokość emerytury,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 kwietnia 2006 r.,

zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 28 listopada 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 listopada 2005 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w W. na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. odrzucił skargę

kasacyjną T.B. od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w W. z dnia 15 czerwca 2005 r., mając za podstawę następując

ustalenia.

Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2005 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w W. oddalił apelację T.B. od wyroku Sądu Okręgowego

– Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 5 października 2004 r.,

oddalającego odwołanie wnioskodawcy od decyzji organu rentowego z dnia 20

sierpnia 1998 r. i 14 kwietnia 1999 r. W dniu 6 października 2005 r. pełnomocnik

ubezpieczonego (radca prawny) wniósł skargę kasacyjną.

Pismem z dnia 19

października 2005 r. Sąd Apelacyjny w W. wezwał pełnomocnika wnioskodawcy do

uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej przez wskazanie wartości

przedmiotu zaskarżenia oraz podanie sposobu wyliczenia wskazanej kwoty z

uwzględnieniem art. 22 k.p.c. i wykazanie różnicy pomiędzy dochodzoną, a

otrzymaną kwotą świadczenia. W piśmie procesowym z dnia 128 listopada 2005 r.

pełnomocnik określił, iż w niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia wnosi

24.815,12 zł. Wskazaną kwotę uzasadnił tym, iż różnica pomiędzy kwotą najniższej

emerytury, a wysokością świadczenia otrzymanego przez odwołującego wynosi

516,98 zł, co w skali roku wynosiłoby 6.203,78 zł ale kwotę tę należy pomnożyć

przez 4 lata, bo tyle toczy się postępowanie o przyznanie świadczenia

emerytalnego.

Sąd Apelacyjny podaną przez wnoszącego kasację wartość przedmiotu

zaskarżenia poddał weryfikacji według art. 22 k.p.c. w związku z art. 3982 § 1 k.p.c.

wychodząc ze stwierdzenia, że przedmiotem sporu w sprawie jest wysokość

emerytury, że jest to sprawa o prawo majątkowe, dotyczące wysokości świadczenia

emerytalnego. W takiej sytuacji dopuszczalność skargi kasacyjnej uzależniona jest

od wartości przedmiotu zaskarżenia, która musi wynosić przynajmniej 10.000 zł.

Zgodnie z art. 22 k.p.c. w sprawach o prawa do świadczeń powtarzających się

wartość przedmiotu sporu stanowi suma świadczeń za jeden rok, a jeżeli

świadczenia trwają krócej niż rok – za cały czas ich trwania. Tymczasem

pełnomocnik T.B. z naruszeniem powyższego przepisu, podał sumę dochodzonych

świadczeń za 4 lata.

W zażaleniu pełnomocnik odwołującego się będący radcą prawnym wniósł o

uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w W.. Stwierdzając w uzasadnieniu zażalenia,

że rozpatrywana sprawa dotyczy ustalenia wysokości emerytury, odwołującego się

wskazano równocześnie na to, że: „zgodnie z poglądem przyjętym w orzecznictwie

i doktrynie, w sprawie o przyznanie emerytury skarga kasacyjna przysługuje

niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia, choćby nawet skarżono jedynie

wysokość przyznanego świadczenia. W takiej sytuacji, wysokość dochodzonego

roszczenia, w ocenie wnoszącego zażalenie, nie jest przesłanką formalną, której

niespełnienie powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Według przedstawionych wyżej, podstaw zaskarżonego postanowienia

rozpatrywana sprawa nie jest sprawą o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub

renty ani też sprawą o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, nie należy

zatem do kategorii spraw w których – zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c. – skarga

kasacyjna przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia. W

postępowaniu

zażaleniowym

rozpatrzeniu

podlegały

zarzuty

przedstawione

wyłącznie przeciwko powyższemu stanowisku zaskarżonego postanowienia.. Nie

zostało natomiast zakwestionowane i nie budzi żadnych wątpliwości stanowisko

dotyczące bezpodstawności – wbrew art. 22 k.p.c. – zsumowania przez skarżącego

dochodzonego przez niego prawa do świadczeń emerytalnych za 4 lata, zamiast za

jeden rok. Skoro więc jest oczywiste, że

wartość przedmiotu zaskarżenia w

sprawie jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych, to dopuszczalność skargi

kasacyjnej – stosownie do art. 3982

§ 1 k.p.c. – zależała wyłącznie od

rozstrzygnięcia – wynikającego z zażalenia zagadnienia – czy

możliwe jest

zaliczenie niniejszej sprawy do tej kategorii spraw, w których skarga kasacyjna

przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia.

Sąd Najwyższy podziela w tym zakresie stanowisko zaskarżonego

postanowienia. Argumentacja stanowiska odmiennego, nie jest

przekonująca.

Przy ocenie przedmiotu sprawy, w rozumieniu art. 398 2 § 1 k.p.c. decyduje

przedmiot postępowania sądowego, określony zakresem odwołania od decyzji

organu rentowego do sądu. Tymczasem wnoszący zażalenie potwierdza ustalenie

zaskarżonego postanowienia, że rozpatrywana sprawa – na etapie postępowania

sądowego wynikającego z odwołania od określonych decyzji organu rentowego „dotyczy ustalenia wysokości emerytury odwołującego się”. Oznacza to, że samo

prawo do emerytury ubezpieczonego zostało ustalone w postępowaniu przed

organem rentowym i w tym

zakresie nie ma sporu przeniesionego na drogę

postępowania sądowego. Pozostał spór o „wysokość

emerytury” – o

należne

ubezpieczonemu prawo do świadczeń emerytalnych w określonej wysokości –

zaniżonej według przedstawionego wyliczenia o 516,98 zł miesięcznie.

Jeżeli zatem przedmiotem sporu sądowego, od jego początku wynikającego

z odwołania złożonego do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, była wyłącznie

„wysokość emerytury odwołującego się”, to brak jest podstawy do kwalifikacji tej

sprawy w kategorii sprawy o przyznanie emerytury. W postępowaniu sądowym nie

szło bowiem o przyznanie emerytury – ta bowiem została przyznana przez organ

rentowy – ale o wymiar należnej emerytury.

Powyższa interpretacja sprawy o przyznanie emerytury w rozumieniu art.

3982 § 1 k.p.c. znajduje oparcie w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por,.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2003 r. II UZ 45/03, OSNP 2004

nr 11, poz. 200, z dnia 25 maja 2001 r. II UZ 30/01, OSNP 2003 nr 6, poz. 161, z

dnia 23 marca 2001 r. II UKN 706/99, OSNP 2002 nr 24, poz. 609).

Z powyższych przyczyn uznając bezzasadność rozpatrzonego zażalenia Sąd

Najwyższy postanowił w myśl art. 3941 § 1 i § 3 w związku z art. 39814 k.p.c.