Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 703/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses social security disability pension appeal for lack of clear violation of qualification assessment rules.

Numero d'incarto II UK 703/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a claimant against the Social Insurance Institution's denial of a disability pension. The claimant argued that lower courts failed to properly assess professional requalification possibilities and ignored specific statutory criteria for partial disability. The court rejected these claims, ruling that the appellant did not demonstrate a clear violation of material law or procedural rules as required for cassation admission.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych art. 12 ust. 3; ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych art. 13 ust. 1 pkt 2; Kodeks postępowania cywilnego art. 398 § 2: Skarga kasacyjna nie jest dopuszczalna, gdy wnioskodawca nie wykazuje oczywistej zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego lub procesowego.

Parole chiave

Generato dall'IA
social security disability pension partial disability assessment professional requalification cassation appeal dismissal clear violation standard Social Insurance Institution legal aid costs

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 12 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Zarzucono naruszenie: (-) art. 12 pkt 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przez ich błędną wykładnię, tj.
art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
pominięcie w rozstrzygnięciu kwalifikacji wnioskodawcy; (-) „art. 13 pkt § 1 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w zw.
art. 233 k.p.c.
zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c.
art. 398 § 2 k.p.c.
art. 223 ust. 1 ustawy o radcach prawnych
3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.Uwzględniając wniosek pełnomocnika skarżącego o zasądzenie kosztów niepłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, o kosztach tych rozstrzygnięto na podstawie art. 223 ust.
rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej
art. 233 k.p.c
zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
3989 § 1 k.p.c.Pełnomocnik skarżącego wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania opiera na twierdzeniu o jej oczywistej zasadności (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).
art. 233 § 1 k.p.c
zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok SN z 8 września 2015 r., I UK 431/14
wyrok SN z 6 kwietnia 2017 r., III UK 96/16
wyrok SN z 6 kwietnia 2017 r., III UK 96/16, LEX nr 2352149).
wyrok SN z 3 lipca 2012 r., II UK 321/11
wyrok SN z 3 lipca 2012 r., II UK 321/11, LEX nr 1265565).
I UK 431/14
Supreme Court dismissed pension claim, ruling teacher's disability does not preclude work as qualified insurance agent.
II UK 458/13
Supreme Court dismissed pension appeal for failure to prove continuous full-time work in special conditions.
II UK 82/08
postanowienie SN z 17 sierpnia 2008 r., II UK 82/08, LEX 785532).
II PK 220/11
Supreme Court quashes labor court ruling on severance damages due to employer's gross wage payment delay.
I UK 365/13
postanowienie SN z 23 stycznia 2014 r., I UK 365/13, LEX nr 1646124).Pełnomocnik skarżącego nie wykazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna.Wskazany we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, to jest art.
III UK 96/16
Supreme Court dismissed pension claim for a high-ranking engineer, ruling his severe hypertension and stress do not preclude mental work.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 703/16 POSTANOWIENIE Dnia 15 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z wniosku A.S. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W. ‎o rentę z tytułu niezdolności do pracy,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 listopada 2017 r.,‎skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt III AUa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w (…) na rzecz pełnomocnika z urzędu radcy prawnej S.L.G. 240 zł (dwieście czterdzieści) powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawcy w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z 19 maja 2016 r. oddalił apelację wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w W. z 13 października 2015 r. oddalającego odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W. z 1 lipca 2014 r. odmawiającej wnioskodawcy prawa do renty z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.Wyrok Sądu Apelacyjnego wnioskodawca, reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, zaskarżył w całości. Zarzucono naruszenie: (-) art. 12 pkt 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przez ich błędną wykładnię, tj. pominięcie w rozstrzygnięciu kwalifikacji wnioskodawcy; (-) „art. 13 pkt § 1 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w zw. z art. 233 k.p.c. przez nie przeanalizowanie przez sąd celowości ewentualnego przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.Zdaniem pełnomocnika skarżącego skarga kasacyjna zasługuje na przyjęcie do rozpoznania ze względu na jej oczywistą zasadność, ponieważ Sąd Apelacyjny w (…) jak i Sąd Okręgowy wydając zaskarżony wyrok dopuścił się rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego, „tj. 12 pkt 3 i 13 § 1 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach” oraz przepisów prawa procesowego, tj. art. 233 k.p.c. W ocenie pełnomocnika skarżącego Sądy obu instancji nie uwzględniły kwalifikacji wnioskodawcy, jak i celowości ewentualnego przekwalifikowania zawodowego, mając na uwadze rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.

Odwołując się do tezy wyroku Sądu Najwyższego z 8 września 2015 r., I UK 431/14, pełnomocnik skarżącego wskazał na ratio legis przesłanki oceny zdolności do wykonywania pracy „zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji”. Podkreślił, że ubezpieczony może być uznany za częściowo niezdolnego do pracy, gdy zachował zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy (np. pracy wymagającej niższych albo niewymagającej w ogóle jakichkolwiek kwalifikacji), lecz jednocześnie utracił w znacznym stopniu zdolność do pracy, do której posiada kwalifikacje.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego, sądy obu instancji nie uwzględniły celowości ewentualnego przekwalifikowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli skarżący wskaże i wykaże występowanie w sprawie co najmniej jednej z ustawowych przesłanek przesądu wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c.Pełnomocnik skarżącego wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania opiera na twierdzeniu o jej oczywistej zasadności (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Ta szczególna podstawa przedsądu wymaga od skarżącego samodzielnego (odrębnego) od podstaw kasacyjnych wskazania i wykazania naruszenia konkretnego przepisu prawa (procesowego lub materialnego), które jest oczywiste i bez wątpliwości prowadzi do stwierdzenia, że objęty skargą wyrok jest wadliwy i dlatego skarga powinna zostać przyjęta do rozpoznania (por. postanowienie SN z 4 lutego 2014 r., II UK 458/13, LEX nr 1644551).

Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej skarżący powinien zatem w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący w czym wyraża się ta „oczywistość” i przedstawić argumenty na poparcie tego twierdzenia (por. postanowienie SN z 17 sierpnia 2008 r., II UK 82/08, LEX 785532). Należy jednocześnie podkreślić, że o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej nie można mówić, gdy skarżący dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołuje się na uchybienia sądu drugiej instancji o charakterze proceduralnym, które w ogóle nie podlegają kontroli kasacyjnej, co dotyczy m.in. zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy, działając jako sąd kasacyjny, jest bowiem związany ustalonym w sprawie stanem faktycznym, co wyklucza badanie czy sąd odwoławczy przekroczył granice swobodnej oceny dowodów (por. art. 3983 § 3 k.p.c. oraz art. 39813 § 2 k.p.c., a także przykładowo wyrok SN z 10 maja 2012 r., II PK 220/11, LEX nr 1211159 i powołane tam orzecznictwo).

Naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w ogóle nie może stanowić podstawy kasacyjnej, a więc tym bardziej nie może stanowić argumentu przemawiającego za potrzebą rozpoznania skargi kasacyjnej (por. postanowienie SN z 23 stycznia 2014 r., I UK 365/13, LEX nr 1646124).Pełnomocnik skarżącego nie wykazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna.Wskazany we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, to jest art. 233 k.p.c., nie może uzasadniać przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Jeżeli natomiast chodzi o zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego „12 pkt 3 i 13 § 1 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach”, to przyjmując, że pełnomocnikowi chodziło o naruszenie art. 12 ust. 3 oraz art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, nie wykazał on kwalifikowanego naruszenia tych przepisów.

Wniosek ten wynika z porównania przyjętej w orzecznictwie Sądu Najwyższego wykładni ww. przepisów ustawy o emerytach i rentach z FUS i uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że pojęcie częściowej niezdolności do pracy sprowadza się do oceny rodzaju i charakteru pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, poziomem wykształcenia, wiekiem i predyspozycjami psychofizycznymi, lecz niekoniecznie dotychczas wykonywanej (por. wyrok SN z 6 kwietnia 2017 r., III UK 96/16, LEX nr 2352149).

Wskazuje się, że brak możliwości wykonywania pracy dotychczasowej nie jest wystarczający do stwierdzenia częściowej niezdolności do pracy w sytuacji, gdy jest możliwe podjęcie innej pracy w swoim zawodzie, bez przekwalifikowania lub przy pozytywnym rokowaniu co do możliwości przekwalifikowania zawodowego (por. wyrok SN z 3 lipca 2012 r., II UK 321/11, LEX nr 1265565). Z kolei podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku stanowi ustalenie, że wnioskodawca ma wykształcenie podstawowe, nie ma wyuczonego zawodu, dotychczas wykonywał prace fizyczne, głównie w melioracji, a także oparte na opinii biegłego ustalenie, że dla wnioskodawcy przeciwskazane są ciężkie prace fizyczne w narażeniu na urazy, zimno i wilgoć.

Przy takich ustaleniach Sąd Apelacyjny ocenił, podzielając pogląd Sądu Okręgowego, że stan zdrowia wnioskodawcy nie powoduje istotnego naruszenia sprawności organizmu i nie wpływa na jego zdolność zatrudnieniową, uwzględnił przy tym posiadane przez wnioskodawcę kwalifikacje pracownika fizycznego o podstawowym wykształceniu. Mając na względzie powyższe, twierdzenie pełnomocnika skarżącego o rażącym naruszeniu prawa materialnego sprowadza się do polemiki z oceną materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Apelacyjny w zaskarżonym wyroku, co nie uzasadnia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na jej oczywistą zasadność.Z tym powodów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.Uwzględniając wniosek pełnomocnika skarżącego o zasądzenie kosztów niepłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, o kosztach tych rozstrzygnięto na podstawie art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2017 r., poz. 1870 ze zm.), § 16 ust. 4 pkt 1 w zw. z § 15 ust. 2 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1805 ze zm.) oraz art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 k.p.c.as