Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of required legal reasoning in the admissibility request.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal because the applicant's request to admit the case lacked the mandatory legal reasoning required by law. Although the applicant initially failed to provide a reasoned request for admission, they later submitted a supplementary document containing only a formal request without substantive arguments. The court ruled that this supplementary submission did not cure the defect because it failed to cite the specific legal grounds or explain why the lower court's decision violated the law. Consequently, the appeal was rejected as inadmissible due to the absence of the necessary professional legal argumentation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal request for admission must contain a reasoned legal argument linking the specific legal grounds to the case facts; a mere formal request without such reasoning fails to meet statutory requirements and renders the appeal inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II UK 381/10
POSTANOWIENIE
Dnia 8 marca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kuźniar
w sprawie z wniosku J. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w O.
z udziałem zainteresowanego : "B." Sp. z o.o. w W.
o przeniesienie odpowiedzialności za zobowiązania spółki z tytułu nieopłaconych
składek na ubezpieczenie społeczne,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 8 marca 2011 r.,
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 12
sierpnia 2010 r.,
1. odrzuca skargę kasacyjną;
2. zasądza od wnioskodawcy na rzecz organu rentowego
kwotę 1.350 zł (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) tytułem zwrotu
kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2010 r., Sąd Apelacyjny oddalił apelację
wnioskodawcy J. K. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w O. z dnia 30 grudnia 2009 r., którym oddalono odwołanie
wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w O. z dnia
13 sierpnia 2008 r., uznającej jego odpowiedzialność za zobowiązania „B.” Spółki z
o.o. z siedzibą w W. z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne,
ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń
Pracowniczych powstałych, w czasie gdy był on prezesem zarządu spółki.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, pełnomocnik wnioskodawcy,
zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe
zastosowanie - art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja
podatkowa (jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), polegające na
przyjęciu że wnioskodawca nie wskazał majątku spółki, z którego można prowadzić
egzekucję, a nadto sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w
sprawie materiału przez przyjęcie, że wnioskodawca nie wykazał okoliczności
uwalniających go od odpowiedzialności, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego
wyroku jak i poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie
sprawy Sądowi orzekającemu do ponownego rozpoznania.
Wykonując wezwanie Sądu z dnia 16 listopada 2010 r. do uzupełnienia
braków formalnych skargi kasacyjnej, pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o
przyjęcie skargi kasacyjnej gdyż „nastąpiło istotne naruszenie przepisów prawa
materialnego - art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja
podatkowa przez przyjęcie, że powód nie wskazał majątku „B.” Spółki z o.o. z
siedzibą w W. z którego można prowadzić egzekucję podczas kiedy zostały
wskazane nieruchomości, których właścicielem jest Spółka”.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, pełnomocnik organu rentowego wniósł o
odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie w razie
nieuwzględnienia tego wniosku - o oddalenie skargi kasacyjnej wraz z orzeczeniem
o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Sąd Najwyższy – stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. – przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących
rozbieżność
w
orzecznictwie
sądów,
zachodzi
nieważność
postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniosek o
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie stanowi niezbędny,
należący do konstrukcyjnej istoty, element skargi kasacyjnej. Określenie tego
wymagania skargi w osobnym przepisie (art. 3984 § 2 k.p.c.) wiąże się z ustawowo
określonymi konsekwencjami wniesienia skargi bez wniosku o przyjęcie skargi i
jego uzasadnienia. W tym wypadku inaczej niż w odniesieniu do innych wymagań,
których brak powoduje od razu odrzucenie skargi (por. art. 398 6 § 2 k.p.c.) – skarga
kasacyjna niespełniająca wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c. może być uzupełniona w
procedurze określonej w art. 3986 § 1 k.p.c. Skarga kasacyjna wnioskodawcy
niespełniała wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c. i w związku z tym podlegała trybowi
jej uzupełnienia. Na skutek postanowienia Sądu Apelacyjnego w tym przedmiocie z
dnia z dnia 16 listopada 2010 r. sąd drugiej instancji wezwał pełnomocnika
wnioskodawcy do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi. Na skutek
powyższego wezwania pełnomocnik wnioskodawcy złożył w dniu 1 grudnia 2010 r.
pismo, w którym sformułował wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,
uzasadniony tym, że zostało naruszone prawo materialne, a mianowicie art. 116 §
1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa.
W ocenie Sądu Najwyższego, powyższe uzupełnienie skargi nie usunęło jej
braku, gdyż zawiera ono co prawda wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, ale
nie zawiera wymaganego a niezbędnego uzasadnienia tego wniosku. W
przytoczonym uzasadnieniu nie odwołano się bowiem do żadnej z przesłanek
przedsądu, a orzecznictwo Sądu Najwyższego przyjmuje, że argumentacja
uzasadniająca wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania musi
nawiązywać do wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek tzw. przedsądu,
oraz zawierać profesjonalny wywód prawny ze wskazaniem, które z nich występują
w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego w tym przedmiocie (por.
postanowienie z dnia 6 grudnia 2007 r., III UK 81/07, niepublikowane). Według
utrwalonego orzecznictwa nie spełnia wymogów z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
ponowne przytoczenie przepisów, powołanych w podstawach skargi, bez
wyjaśnienia, na czym polegają związane z ich wykładnią poważne wątpliwości,
bądź jaki powstały na ich tle problem prawny wymaga zaangażowania Sądu
Najwyższego (por. postanowienie z dnia 29 stycznia 2008 r., II UK 244/07,
niepublikowane), czy też ograniczenie się w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania do lapidarnego stwierdzenia, że zaskarżony
wyrok narusza w sposób oczywisty wskazane w skardze przepisy prawa
procesowego i materialnego (por. postanowienia z dnia 15 lutego 2007 r., V CSK
485/06 niepublikowane, z dnia 8 lipca 2008 r., II UZ 22/08, niepublikowane).
Ponieważ odrzuceniu podlega skarga kasacyjna, której brak uzasadnienia
wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania został zrealizowany tylko pozornie (por.
postanowienie z dnia 24 września 2010 r., I PK 98/10, niepublikowane), Sąd
Najwyższy orzekł jak w sentencji, w myśl art. 3986 § 3 k.p.c.
O kosztach orzeczono po myśli art. 98 k.p.c., uwzględniając taryfowe
wynagrodzenie pełnomocnika określone w § 6 pkt 6 w związku z § 12 ust. 4 pkt 2
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności radców prawnych (...) – Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.