Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II UK 381/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of required legal reasoning in the admissibility request.

Numero d'incarto II UK 381/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal because the applicant's request to admit the case lacked the mandatory legal reasoning required by law. Although the applicant initially failed to provide a reasoned request for admission, they later submitted a supplementary document containing only a formal request without substantive arguments. The court ruled that this supplementary submission did not cure the defect because it failed to cite the specific legal grounds or explain why the lower court's decision violated the law. Consequently, the appeal was rejected as inadmissible due to the absence of the necessary professional legal argumentation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal request for admission must contain a reasoned legal argument linking the specific legal grounds to the case facts; a mere formal request without such reasoning fails to meet statutory requirements and renders the appeal inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility legal reasoning requirement request for admission defect Supreme Court procedure inadmissible appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3984 § 2 k.p.c.
wymagania skargi w osobnym przepisie (art. 3984 § 2 k.p.c.) wiąże się z ustawowo
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy – stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. – przyjmuje skargę
Art. 3986 § 3 k.p.c.
Najwyższy orzekł jak w sentencji, w myśl art. 3986 § 3 k.p.c.
Art. 98 k.p.c.
O kosztach orzeczono po myśli art. 98 k.p.c., uwzględniając taryfowe
Art. 116 § 1 Ordynacja podatkowa
zastosowanie - art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
art. 3989 § 1 k.p.c
Sąd Najwyższy – stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
wymagania skargi w osobnym przepisie (art. 3984 § 2 k.p.c.) wiąże się z ustawowo
art. 3986 § 1 k.p.c
procedurze określonej w art. 3986 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
utrwalonego orzecznictwa nie spełnia wymogów z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
art. 3986 § 3 k.p.c
Najwyższy orzekł jak w sentencji, w myśl art. 3986 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie z dnia 6 grudnia 2007 r., III UK 81/07
postanowienie z dnia 6 grudnia 2007 r., III UK 81/07, niepublikowane).
postanowienie z dnia 29 stycznia 2008 r., II UK 244/07
postanowienie z dnia 29 stycznia 2008 r., II UK 244/07,
postanowienie z dnia 15 lutego 2007 r., V CSK 485/06
postanowienie z dnia 8 lipca 2008 r., II UZ 22/08
postanowienie z dnia 24 września 2010 r., I PK 98/10
postanowienie z dnia 24 września 2010 r., I PK 98/10, niepublikowane), Sąd
III UK 81/07
postanowienie z dnia 6 grudnia 2007 r., III UK 81/07, niepublikowane).
II UK 244/07
postanowienie z dnia 29 stycznia 2008 r., II UK 244/07,
V CSK 485/06
Cassation appeal dismissed as inadmissible due to excessive claim value and insufficient justification under Polish Civil Procedure Code.
I PK 98/10
postanowienie z dnia 24 września 2010 r., I PK 98/10, niepublikowane), Sąd

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II UK 381/10

POSTANOWIENIE

Dnia 8 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z wniosku J. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w O.

z udziałem zainteresowanego : "B." Sp. z o.o. w W.

o przeniesienie odpowiedzialności za zobowiązania spółki z tytułu nieopłaconych

składek na ubezpieczenie społeczne,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 8 marca 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 12

sierpnia 2010 r.,

1. odrzuca skargę kasacyjną;

2. zasądza od wnioskodawcy na rzecz organu rentowego

kwotę 1.350 zł (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) tytułem zwrotu

kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2010 r., Sąd Apelacyjny oddalił apelację

wnioskodawcy J. K. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w O. z dnia 30 grudnia 2009 r., którym oddalono odwołanie

wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w O. z dnia

13 sierpnia 2008 r., uznającej jego odpowiedzialność za zobowiązania „B.” Spółki z

o.o. z siedzibą w W. z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne,

ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych powstałych, w czasie gdy był on prezesem zarządu spółki.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, pełnomocnik wnioskodawcy,

zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe

zastosowanie - art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja

podatkowa (jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), polegające na

przyjęciu że wnioskodawca nie wskazał majątku spółki, z którego można prowadzić

egzekucję, a nadto sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w

sprawie materiału przez przyjęcie, że wnioskodawca nie wykazał okoliczności

uwalniających go od odpowiedzialności, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego

wyroku jak i poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie

sprawy Sądowi orzekającemu do ponownego rozpoznania.

Wykonując wezwanie Sądu z dnia 16 listopada 2010 r. do uzupełnienia

braków formalnych skargi kasacyjnej, pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o

przyjęcie skargi kasacyjnej gdyż „nastąpiło istotne naruszenie przepisów prawa

materialnego - art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja

podatkowa przez przyjęcie, że powód nie wskazał majątku „B.” Spółki z o.o. z

siedzibą w W. z którego można prowadzić egzekucję podczas kiedy zostały

wskazane nieruchomości, których właścicielem jest Spółka”.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, pełnomocnik organu rentowego wniósł o

odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie w razie

nieuwzględnienia tego wniosku - o oddalenie skargi kasacyjnej wraz z orzeczeniem

o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Sąd Najwyższy – stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. – przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżność

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniosek o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie stanowi niezbędny,

należący do konstrukcyjnej istoty, element skargi kasacyjnej. Określenie tego

wymagania skargi w osobnym przepisie (art. 3984 § 2 k.p.c.) wiąże się z ustawowo

określonymi konsekwencjami wniesienia skargi bez wniosku o przyjęcie skargi i

jego uzasadnienia. W tym wypadku inaczej niż w odniesieniu do innych wymagań,

których brak powoduje od razu odrzucenie skargi (por. art. 398 6 § 2 k.p.c.) – skarga

kasacyjna niespełniająca wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c. może być uzupełniona w

procedurze określonej w art. 3986 § 1 k.p.c. Skarga kasacyjna wnioskodawcy

niespełniała wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c. i w związku z tym podlegała trybowi

jej uzupełnienia. Na skutek postanowienia Sądu Apelacyjnego w tym przedmiocie z

dnia z dnia 16 listopada 2010 r. sąd drugiej instancji wezwał pełnomocnika

wnioskodawcy do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi. Na skutek

powyższego wezwania pełnomocnik wnioskodawcy złożył w dniu 1 grudnia 2010 r.

pismo, w którym sformułował wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,

uzasadniony tym, że zostało naruszone prawo materialne, a mianowicie art. 116 §

1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa.

W ocenie Sądu Najwyższego, powyższe uzupełnienie skargi nie usunęło jej

braku, gdyż zawiera ono co prawda wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, ale

nie zawiera wymaganego a niezbędnego uzasadnienia tego wniosku. W

przytoczonym uzasadnieniu nie odwołano się bowiem do żadnej z przesłanek

przedsądu, a orzecznictwo Sądu Najwyższego przyjmuje, że argumentacja

uzasadniająca wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania musi

nawiązywać do wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek tzw. przedsądu,

oraz zawierać profesjonalny wywód prawny ze wskazaniem, które z nich występują

w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego w tym przedmiocie (por.

postanowienie z dnia 6 grudnia 2007 r., III UK 81/07, niepublikowane). Według

utrwalonego orzecznictwa nie spełnia wymogów z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

ponowne przytoczenie przepisów, powołanych w podstawach skargi, bez

wyjaśnienia, na czym polegają związane z ich wykładnią poważne wątpliwości,

bądź jaki powstały na ich tle problem prawny wymaga zaangażowania Sądu

Najwyższego (por. postanowienie z dnia 29 stycznia 2008 r., II UK 244/07,

niepublikowane), czy też ograniczenie się w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania do lapidarnego stwierdzenia, że zaskarżony

wyrok narusza w sposób oczywisty wskazane w skardze przepisy prawa

procesowego i materialnego (por. postanowienia z dnia 15 lutego 2007 r., V CSK

485/06 niepublikowane, z dnia 8 lipca 2008 r., II UZ 22/08, niepublikowane).

Ponieważ odrzuceniu podlega skarga kasacyjna, której brak uzasadnienia

wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania został zrealizowany tylko pozornie (por.

postanowienie z dnia 24 września 2010 r., I PK 98/10, niepublikowane), Sąd

Najwyższy orzekł jak w sentencji, w myśl art. 3986 § 3 k.p.c.

O kosztach orzeczono po myśli art. 98 k.p.c., uwzględniając taryfowe

wynagrodzenie pełnomocnika określone w § 6 pkt 6 w związku z § 12 ust. 4 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych (...) – Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.