Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PSK 94/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal in labor dispute where employee's breach of duty did not cause employer's financial loss.

Numero d'incarto II PSK 94/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by a company against a lower court's award of damages to an employee for breach of duty. The lower court found the employee intentionally sought to take clients but ruled that no actual financial loss occurred because the client contracts expired simultaneously with the employee's notice period. The Supreme Court upheld this decision, stating that the second-instance court properly evaluated the evidence and did not need to supplement the proof, thereby rejecting the claim that the trial was incomplete.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 386 § 4 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court may only reject a cassation appeal if the lower court failed to address the essence of the case or neglected the material basis of the claim, but mere errors in evidence assessment or legal subsumption do not justify remanding the case.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal breach of duty damages causation of loss labor law liability evidence assessment standard procedura a più fasi motivi di cassazione actio duplex

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 386 § 4 k.p.c.
Kwalifikowany błąd Sądu Okręgowego miał polegać na tym, że nie uchylono wyroku Sądu Rejonowego i nie przekazano sprawy do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji (art. 386 § 4 k.p.c.; tak postanowienie Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2012 r., I CZ 168/12, OSNC z 2013 r., nr 5, poz.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.W myśl art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach procesu rozstrzygnięto na podstawie reguły z art. 98 § 1 k.p.c. i art.
Art. 99 k.p.c.
i art. 99 k.p.c. w związku z art.
Art. 3982 § 1 k.p.c.
w związku z art. 39821 k.p.c.
Art. 78 Konstytucji RP
1 i art. 78 Konstytucji RP, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Art. 176 ust. 1 Konstytucji RP
78 Konstytucji RP), jak również dwuinstancyjnego modelu postępowania sądowego, statuowanego w art. 176 ust. 1 Konstytucji RP (por.
art. 100 § 2 pkt 4 k.p
Oceniając szkodę stanowiącą normalną konsekwencję działania pozwanej, Sąd Rejonowy wskazał, że pracownica istotnie w sposób zawiniony naruszyła podstawowy obowiązek pracowniczy z art. 100 § 2 pkt 4 k.p.
art. 78 Konstytucji RP
1 i art. 78 Konstytucji RP, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 15 lipca 2020 r., II PZ 4/20
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 10 listopada 2016 r., IV CZ 63/16
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 29 stycznia 2020 r., V CSK 269/19
wyrok Trybunału Konstytucyjny z dnia 11 marca 2003 r., SK 8/02
postanowienie Trybunału Konstytucyjny z dnia 9 listopada 2010 r., Ts 49/10
postanowienie Trybunału Konstytucyjny z dnia 6 października 2015 r., Ts 52/14
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 21 maja 2014 r., II CSK 509/13
IV CSK 263/15
Supreme Court dismisses cassation appeal as clearly unfounded due to lack of obvious legal error in lower court ruling.
V CSK 269/19
Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue exists regarding second-instance fact-finding authority.
II CSK 674/17
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue requiring interpretation or procedural defect.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II PSK 94/23 POSTANOWIENIE Dnia 30 listopada 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Piotr Prusinowski w sprawie z powództwa B. sp. z o.o. z siedzibą w P.‎przeciwko E.B.‎o odszkodowanie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 30 listopada 2023 r.,‎skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku‎z dnia 10 marca 2023 r., sygn. akt VII Pa 118/22, I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. zasądza od pozwanej na rzecz powódki 1.350 zł (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Gdańsku, wyrokiem z dnia 10 marca 2023 r., w sprawie o odszkodowanie, uwzględnił apelację powoda – B. s.p. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Sądu Rejonowego w Gdyni z dnia 24 czerwca 2022 r. Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok zasądzając od pozwanej E.B. na rzecz powoda 41.544,00 zł tytułem odszkodowania. W pozostałym zakresie powództwo oddalił. Oddalił również apelację w pozostałym zakresie.Sąd Rejonowy ustalił, że pozwana – wieloletnia pracownica biura rachunkowego - zmierzając do rozpoczęcia własnej działalności gospodarczej, złożyła powódce oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem.

Powódka upatrywała naruszenia obowiązków pracowniczych w podjęciu, w trakcie trwania zatrudnienia, działalności konkurencyjnej i świadczeniu usług na rzecz klientów pracodawcy. Celowe zmierzanie do „przejęcia” tych klientów, świadczyło też, zdaniem powódki, o oczywistej winie pozwanej. Powódka wniosła o zasądzenie od pozwanej odszkodowania z tytułu utraconych korzyści. Sąd Rejonowy stwierdził, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby pozwana zmierzała do nieuczciwego przejęcia klienteli swojego pracodawcy - a przynajmniej powódka tego nie wykazała, zgodnie z obciążającym ją ciężarem dowodu.

Oceniając szkodę stanowiącą normalną konsekwencję działania pozwanej, Sąd Rejonowy wskazał, że pracownica istotnie w sposób zawiniony naruszyła podstawowy obowiązek pracowniczy z art. 100 § 2 pkt 4 k.p. i działanie to należało jednoznacznie ocenić jako zawinione, jednak uznał, że nie wpłynęło ono na interesy majątkowe powodowej spółki, bowiem upływ okresu wypowiedzenia umów o świadczenie usług księgowo- rachunkowych, zawartych przez tych klientów ze spółką, zbiegł się z upływem okresu wypowiedzenia umowy o pracę pozwanej.

Co do szacowania potencjalnej szkody Sąd pierwszej instancji stwierdził, ze pozwana nie doprowadziła do realnego uszczerbku w majątku powodowej spółki. Sąd Rejonowy ocenił ponadto, że powódka w znacznej części nie zdołała wykazać, aby pozwana dopuściła się zawinionego naruszenia obowiązków pracowniczych w rozumieniu przepisu art. 114 k. p., zaś w tym zakresie, w którym powódce udało się wykazać, że pozwana takiego uchybienia dopuściła się, nie zdołała ona z kolei wykazać normalnego związku przyczynowego pomiędzy zakwestionowanym zachowaniem pracownika, a zidentyfikowaną szkodą, co w konsekwencji skutkowało oddaleniem powództwa.Sąd Okręgowy uwzględniając apelację inaczej ocenił część zebranego w sprawie materiału dowodowego w szczególności znaczenie osobistego informowania przez pozwaną klientów powódki o rozpoczęciu prowadzenia konkurencyjnej działalności oraz zaproponowanie korzystniejszej finansowo i zakresowo oferty dotychczasowym klientom powódki.

Zdaniem Sądu pozwana naruszyła podstawowe obowiązki pracownicze z art. 100 § 1 i 2 k. p. przy uwzględnieniu tego, że w ostatnim okresie była zatrudniona na stanowisku kierowniczym. W ocenie Sądu, nie można uznać, że pozwana bezpośrednio dążyła do wyrządzenia pracodawcy szkody, niemniej jednak z uwagi na swoją wiedzę, doświadczenie, pozycję w spółce z całą pewnością zdawała sobie sprawę i godziła się na to, że może swoim postępowaniem powodować uszczerbek w mieniu powódki. Wyrazem tego zdaniem Sądu były prawdopodobnie prośby do niektórych klientów, aby wstrzymali się z przejściem do jej działalności do nowego roku, to jest do zakończenia jej stosunku pracy.W ocenie Sądu Okręgowego, strona powodowa - wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji - wykazała wysokość szkody.

Stanowi ją łączna kwota utraconego przez powódkę przychodu z tytułu umów z klientami, którzy wypowiedzieli powódce umowy o świadczenie usług księgowych jeszcze w trakcie trwania zatrudnienia pozwanej, a następnie zostali przejęci do obsługi przez pozwaną - 41.544 zł i w tym zakresie roszczenie zostało uwzględnione.Pozwana zaskarżyła wyrok w części, jako podstawę wskazując naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 386 § 1 i § 4 k.p.c. w związku z art. 176 ust. 1 i art. 78 Konstytucji RP, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego: art. 122 w zw. z art. 114 w zw. z art. 100 § 1 i § 2 pkt 4 k.p. oraz art. 361 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. Nadto zarzucono naruszenie art. 122 w zw. z art. 114 ustawy k.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie, oraz art. 361 § 2 k.c. w zw. z art. 300 k.p.Zdaniem skarżącej skarga ze względu na jej oczywistą zasadność powinna zostać przyjęta do rozpoznania (art. 3989 §1 pkt 4 k.p.c.), ponieważ w aspekcie wysokości roszczenia dochodzonego przez powoda, sprawa została rozpoznana po raz pierwszy w postępowaniu apelacyjnym, w którym oceniono materiał dowodowy i poczyniono ustalenia faktyczne dotyczące tego wątku.

Kwalifikowany błąd Sądu Okręgowego miał polegać na tym, że nie uchylono wyroku Sądu Rejonowego i nie przekazano sprawy do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji (art. 386 § 4 k.p.c.; tak postanowienie Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2012 r., I CZ 168/12, OSNC z 2013 r., nr 5, poz. 68). Wydanie orzeczenia reformatoryjnego zdaniem skarżącej oznacza nierespektowanie uprawnień stron wynikających z konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności postępowania sądowego wyrażonej w art. 176 ust. 1 Konstytucji RP, a także pozbawienia strony pozwanej prawa zaskarżenia orzeczenia wydanego w pierwszej instancji wynikającego z art. 78 Konstytucji RP.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Brak jest podstaw uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.W myśl art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie jest oczywiście uzasadniona. Ujęta w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka ma miejsce wtedy, gdy zasadność podniesionych w niej zarzutów wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej.

Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji, o charakterze elementarnym, polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał, względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2015 r., IV CSK 263/15, LEX nr 1940571).

W rozpoznawanej sprawie żadna taka okoliczność nie miała miejsca.Odnosząc się do przywołanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej postanowienia I CZ 168/12 należy wskazać, że w rozstrzyganej wówczas sprawie zaistniała potrzeba zgromadzenia materiału dowodowego w celu ustalenia wysokości należnego wynagrodzenia za ustanowienie służebności – co skutkowało koniecznością dokonania ponownego rozpoznania sprawy przez sąd pierwszej instancji. W sprawie rozpoznawanej zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy zgromadził wystarczający materiał dowodowy również w zakresie oceny wartości szkody, choć ocenił, że powódka nie zdołała wykazać normalnego związku przyczynowego pomiędzy zakwestionowanym zachowaniem pracownika, a zidentyfikowaną szkodą.

Sąd Okręgowy inaczej oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie potrzebował uzupełniać zgromadzonego materiału – również w zakresie ustalenia wysokości szkody. Wobec tego twierdzenie skarżącej o konieczności uzupełnienia zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego należy raczej postrzegać jako polemikę z dokonaną w sprawie oceną dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.).Należy przy tym przypomnieć, że sąd drugiej instancji nabywa uprawnienia kasatoryjne wyłącznie wówczas, gdy w sprawie nie przeprowadzono postępowania dowodowego albo przeprowadzono dowody na okoliczności nieistotne w sprawie (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 2020 r., II PZ 4/20, (OSNP 2021 nr 4, poz. 40).

Sąd Najwyższy wielokrotnie potwierdzał (zob. np. postanowienie z dnia 10 listopada 2016 r., IV CZ 63/16, LEX nr 2152402), że o nierozpoznaniu istoty sprawy w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c. można mówić jedynie wtedy, gdy sąd nie odniósł się do tego, co było przedmiotem sprawy bądź zaniechał zbadania materialnej podstawy żądania, uznając bezzasadnie, że nie jest to konieczne z uwagi na istnienie przesłanek materialnoprawnych lub procesowych unicestwiających roszczenie – co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Wszelkie inne wady rozstrzygnięcia dotyczące naruszeń prawa materialnego, bądź procesowego (poza nieważnością postępowania i nieprzeprowadzeniem postępowania dowodowego w całości) nie uzasadniają uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Chociaż braki w postępowaniu dowodowym i uchybienia popełnione w procesie subsumpcji powinny być w systemie apelacji pełnej załatwiane bezpośrednio w postępowaniu apelacyjnym, to w niniejszej sprawie takowych nie stwierdzono.O oczywistej zasadności skargi nie świadczą również przytoczone w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania przepisy konstytucyjne. Należy bowiem potwierdzić trafność poglądu wyrażonego w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2020 r., V CSK 269/19 (LEX nr 3014910), zgodnie z którym prowadzenie postępowania dowodowego w drugiej instancji i dokonanie na jego podstawie samodzielnych ustaleń, nie prowadzi do naruszenia konstytucyjnego prawa do zaskarżenia orzeczeń wydanych w pierwszej instancji (art. 78 Konstytucji RP), jak również dwuinstancyjnego modelu postępowania sądowego, statuowanego w art. 176 ust. 1 Konstytucji RP (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2003 r., SK 8/02, OTK-A 2003, Nr 3, poz. 20 i postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 listopada 2010 r., Ts 49/10, OTK-B 2011, Nr 1, poz. 90 i z dnia 6 października 2015 r., Ts 52/14, OTK-B 2015, nr 5, poz. 446; postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 października 2017 r., I CZ 90/17, niepubl.; z dnia 20 lutego 2018 r., II UZ 114/17, niepubl.; z dnia 6 kwietnia 2018 r., II CSK 674/17, niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2014 r., II CSK 509/13, niepubl.).Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach procesu rozstrzygnięto na podstawie reguły z art. 98 § 1 k.p.c. i art. 99 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. [ms]