Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 267/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal on labor termination grounds due to lack of obvious merit and factual errors.

Numero d'incarto II PK 267/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the employer against the regional court's decision to reject the employee's claim for damages. The employer argued that the regional court incorrectly interpreted the law regarding the specificity of termination reasons and failed to consider contextual circumstances. The court rejected this, noting that the appeal lacked obvious merit because the lower courts correctly found the stated reasons vague and unproven based on the established facts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it lacks obvious merit, particularly when the appellate court's factual findings contradict the appellant's claims without sufficient evidence.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal labor contract termination specificity of termination reasons obvious merit requirement factual findings review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
W przeciwnym razie zachodziłby dysonans między etapem przedsądu i późniejszym rozpoznaniem podstaw kasacyjnych z ograniczeniami wynikającymi z art. 3983 § 3 k.p.c. i art.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy wiążą ustalenia stanu faktycznego, na których oparto zaskarżony wyrok (art. 39813 § 2 k.p.c.).
art. 30 § 4 k.p
Zarzucono naruszenie: (-) art. 30 § 4 k.p.
art. 45 § 1 k.p
poprzez jego błędną wykładnię i nieuwzględnienie, że przepis ten dopuszcza różne sposoby określenia przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę, a jej konkretność ocenia się z uwzględnieniem innych znanych pracownikowi okoliczności uściślających tę przyczynę; (-) art. 45 § 1 k.p.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 39813 § 2 k.p.c
Sąd Najwyższy wiążą ustalenia stanu faktycznego, na których oparto zaskarżony wyrok (art. 39813 § 2 k.p.c.).
art. 3983 § 3 k.p.c
W przeciwnym razie zachodziłby dysonans między etapem przedsądu i późniejszym rozpoznaniem podstaw kasacyjnych z ograniczeniami wynikającymi z art. 3983 § 3 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II UK 458/13
Supreme Court dismissed pension appeal for failure to prove continuous full-time work in special conditions.
II UK 45/07
postanowienie Sądu Najwyższego z 10 lipca 2007 r., II UK 45/07, LEX nr 898439).
I UK 285/07

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 267/16 POSTANOWIENIE Dnia 7 czerwca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z powództwa K. A. ‎przeciwko M. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W.‎o odszkodowanie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 czerwca 2017 r.,‎skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w W. ‎z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt XXI Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z 12 marca 2016 r. oddalił apelację pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w W. z 30 listopada 2015 r. zasądzającego od pozwanego na rzecz powoda kwotę 13 200 zł tytułem odszkodowania w związku z rozwiązaniem umowy o pracę za wypowiedzeniem.Wyrok Sądu Okręgowego w W. pozwana zaskarżyła w całości. Zarzucono naruszenie: (-) art. 30 § 4 k.p. poprzez jego błędną wykładnię i nieuwzględnienie, że przepis ten dopuszcza różne sposoby określenia przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę, a jej konkretność ocenia się z uwzględnieniem innych znanych pracownikowi okoliczności uściślających tę przyczynę; (-) art. 45 § 1 k.p. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że skarżąca przy wypowiedzeniu powodowi umowy o pracę naruszyła przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, a wskazane w oświadczeniu pracodawcy przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę były nieuzasadnione, podczas gdy wskazane w oświadczeniu pracodawcy przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę były konkretne i zrozumiałe dla powoda, tym samym uzasadniały wypowiedzenie umowy o pracę, nadto poprzez jego błędną wykładnię i nieuwzględnienie, że przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę nie musi mieć szczególnej wagi czy nadzwyczajnej doniosłości skoro wypowiedzenie jest zwykłym sposobem rozwiązania bezterminowego stosunku pracy.Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na to, że skarga kasacyjna w zakresie naruszenia przez Sąd drugiej instancji art. 45 § 1 k.p. i art. 30 § 4 k.p. jest oczywiście uzasadniona.

Argumentowała, że Sąd drugiej instancji dokonał błędnej wykładni art. 30 § 4 k.p. i nie uwzględnił, że konkretność wskazania przez pracodawcę przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę należy oceniać wraz z innymi znanymi pracownikami okolicznościami uściślającymi tę przyczynę i towarzyszącymi wypowiedzeniu umowy o pracę. Zdaniem skarżącej powód niewątpliwie w kontekście znanych mu okoliczności poprzedzających złożenie oświadczenia o wypowiedzeniu wiedział, jakie są przyczyny wypowiedzenia mu umowy o pracę. Skarżąca wskazała, że pismem z 4 lutego 2015 r. skierowanym do powoda przedstawiła szereg naruszeń dotyczących sporządzonych pism zadekretowanych na jego nazwisko, w tym pism oznaczonych inicjałami powoda.

Ponadto, że powód przyznał się do sporządzenia tych dokumentów i dokonał ich analizy, a następnie w piśmie z 4 lutego 2015 r. podjął się wyjaśnień ujawnionych przez skarżącą naruszeń. Skarżąca podkreśliła, że powód otrzymał oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę dopiero po tym jak zajął merytoryczne stanowisko i wypowiedział się co do zarzucanych mu uchybień. W związku z tym przyczynę wypowiedzenia w zakresie jej konkretności należy ocenić w powiązaniu z bezpośrednio wcześniej przedstawionymi powodowi zastrzeżeniami w piśmie z 4 lutego 2015 r. oraz notką wyjaśniającą z 4 lutego 2015 r.; a pominiecie przez Sąd drugiej instancji tych dokumentów przy ocenie konkretności wskazanej przyczyny wypowiedzenia doprowadziło do błędnej wykładni art. 30 § 4 k.p. Skarżąca argumentowała, że Sąd Okręgowy dokonał błędnej wykładni art. 45 § 1 k.p. i nie uwzględnił, że przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę nie musi mieć szczególnej wagi czy nadzwyczajnej doniosłości skoro wypowiedzenie jest zwykłym sposobem rozwiązania bezterminowego stosunku pracy.

W ocenie skarżącej nienależyte wykonywanie obowiązków pracowniczych przez powoda – w ustalonym stanie faktycznym – uprawniało pracodawcę do rozwiązania z nim stosunku pracy z zachowaniem okresu wypowiedzenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości prawne lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3), lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).Skarżąca wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparła wyłącznie na przesłance oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.Odwołując się do rozumienia tej przesłanki przesądu w orzecznictwie Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) wtedy, gdy bez pogłębionej analizy zastosowanych przez sąd przepisów prawa i bez wnikania w szczegóły postępowania dowodowego dla oceny naruszenia przepisów prawa, można stwierdzić zasadność przytoczonych podstaw kasacyjnych; oczywista zasadność skargi kasacyjnej zwykle wynika z oczywistego, widocznego prima facie naruszenia przepisów prawa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 lipca 2007 r., II UK 45/07, LEX nr 898439).

Oznacza to, że skarżąca, powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, powinna wykazać, że przesłanka ta rzeczywiście zachodzi – to znaczy wskazać w czym w jej ocenie wyraża się „oczywistość” zasadności skargi oraz podać argumenty wykazujące, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona. Jednocześnie należy podkreślić, że o ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy wykazanie usprawiedliwionej podstawy, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania, skarżąca powinna wykazać kwalifikowaną postać tego naruszenia polegającą na jego oczywistości (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274).

Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi bowiem wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743).Mając na względzie z jednej strony argumentację przedstawioną we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, z drugiej - podstawę skargi kasacyjnej sprowadzającą się wyłącznie do zarzutów naruszenia prawa materialnego, koniecznym jest podkreślenie, że na etapie przedsądu, przy ocenie przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Sąd Najwyższy wiążą ustalenia stanu faktycznego, na których oparto zaskarżony wyrok (art. 39813 § 2 k.p.c.).

W przeciwnym razie zachodziłby dysonans między etapem przedsądu i późniejszym rozpoznaniem podstaw kasacyjnych z ograniczeniami wynikającymi z art. 3983 § 3 k.p.c. i art. 39813 § 2 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 4 lutego 2014 r., II UK 458/13, LEX nr 1644551).W ocenie Sądu Najwyższego skarżąca nie wykazała oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w przedstawionym wyżej rozumieniu.Zarzuty skarżącej sprowadzają się do zakwestionowaniem oceny Sądu drugiej instancji w przedmiocie konkretności przyczyny wypowiedzenia oraz zasadności wypowiedzenia, co uwzględniając ograniczenia wynikające z art. 3983 § 3 k.p.c. i art. 39813 § 2 k.p.c. nie może uzasadniać przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na jej oczywistą zasadność.

Wniosek taki wynika z porównania podstawy faktycznej zaskarżonego wyroku z twierdzeniami skarżącej. Sąd pierwszej instancji ustalił, a ustalenia te Sąd drugiej instancji przyjął za własne, że jako przyczyny rozwiązania stosunku pracy powoda wskazano:

1) naruszenie przez pracownika obowiązujących u pracodawcy wewnętrznych regulacji w zakresie podpisywania i składania w imieniu Spółki oświadczeń wobec podmiotów trzecich, w tym regulacji wynikających z Regulaminu Organizacyjnego Spółki, poprzez udzielanie organom ścigania informacji bez wiedzy i zgody przełożonego, nie będąc do tego upoważnionym i nie posiadając stosownych pełnomocnictw od Spółki;

2) naruszenie obowiązków pracowniczych w zakresie zabezpieczenia na zlecenie organów ścigania zapisów z monitoringu z autobusów, przygotowywania i udzielania odpowiedzi na kierowane do Spółki pytania w zakresie organów ścigania poprzez ich przygotowywanie z naruszeniem obowiązujących w Dziale Bezpieczeństwa procedur i zakreślonych przez przełożonego terminów;

3) postawa pracownika w stosunku do pracodawcy w związku ze stwierdzonymi wyżej naruszeniami obowiązków pracowniczych, w tym przekazywanie pracodawcy nieprawdziwych, wprowadzających w błąd informacji w ramach wyjaśnień dotyczących stwierdzonych uchybień, co skutkuje utratą zaufania do pracownika niezbędną do dalszej realizacji powierzonych pracownikowi zadań. Sąd Okręgowy stwierdził, że pozwana nie udowodniła, że przyczyna, jaką podała w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy o pracę jest prawdziwa, konkretna i uzasadnia wypowiedzenie umowy o pracę.

Za słuszną uznał ocenę Sądu pierwszej instancji, że dwie pierwsze przyczyny wypowiedzenia są niekonkretne, ponieważ pracodawca nie sprecyzował, jakie wewnętrzne regulacje i procedury powód naruszył, kiedy, w jaki sposób. Z kolei odnośnie przyczyny wskazanej w pkt. 3, zdaniem Sądu, była ona nieprawdziwa, skoro ustalono, że zdarzały się sytuacje, że osoba przygotowująca daną sprawę nie zawsze wysyłała dane pisma do Komendy.Mając na względzie dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, skarga kasacyjna nie jest oczywiście uzasadniona.Z tych powodów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.