Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II NSK 19/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on energy penalty, ruling delivery of restriction plan is a prerequisite for liability.

Numero d'incarto II NSK 19/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a fine imposed for non-compliance with energy supply restrictions. The appellant argued that the lack of specific delivery proof did not invalidate the penalty, citing conflicting lower court interpretations. The court rejected this, holding that without evidence of delivering the restriction plan, the company cannot be deemed to have violated the obligation to comply.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 56 ust. 1 pkt 3a p.e.: The Supreme Court will not accept a cassation appeal unless the appellant demonstrates that the legal issue is new or that existing case law creates serious divergences requiring a specific interpretation to resolve the dispute.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility energy supply restrictions administrative penalty liability delivery of restriction plan burden of proof delivery legislazione in materia di energia approvvigionamento energetico sottrazione di energia

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Skarżący wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania, powołał się na potrzebę wykładni przepisów prawa wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) tj.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.
Art. 56 ust. 1 pkt 3a p.e.
Drugi pogląd akcentuje konieczność wykazania faktu doręczenia planu ograniczeń dla wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 56 ust. 1 pkt 3a p.e.W odpowiedzi na skargę z 7 czerwca 2022 r.
Art. 56 ust. 2 p.e.
Drugi pogląd akcentuje konieczność wykazania faktu doręczenia planu ograniczeń dla wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 56 ust.
Art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 14 ust. 2 pkt 3 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz.U. 2015, poz. 615 ze zm.). [as][s.h.]
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 14 ust.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Skarżący wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania, powołał się na potrzebę wykładni przepisów prawa wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) tj.
art. 3989 § 1 k.p.c
Skarga kasacyjna nie spełniała ustawowych przesłanek koniecznych dla przyjęcia jej do rozpoznania.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II NSK 19/23 POSTANOWIENIE Dnia 2 sierpnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Dobrowolski w sprawie z powództwa S. sp.j. w P. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki o wymierzenie kary pieniężnej, na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 sierpnia 2023 r. w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt VII AGa 689/20, 1.odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2.zasądza od pozwanego na rzecz powodowej spółki kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 3.s.h.

UZASADNIENIE

Pismem z 23 marca 2022 r. pozwany Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (dalej: „Prezes URE”) wniósł do Sądu Najwyższego skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 listopada 2021 r., VII AGa 689/20. Skarżący wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania, powołał się na potrzebę wykładni przepisów prawa wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) tj. art. 56 ust. 1 pkt 3a i art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (tekst jedn. Dz.U. 2020, poz. 1385 ze zm.; dalej:

„p.e.”) w zw. z § 8 ust. 1 i 2, § 9, § 10 i § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 lipca 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wprowadzania ograniczeń w sprzedaży paliw stałych oraz w dostarczaniu i poborze energii elektrycznej lub ciepła (tekst jedn. Dz.U. 2007, nr 133, poz. 924, dalej: „rozp.”). W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazał, że zagadnienie skuteczności doręczenia planu wprowadzonych ograniczeń w dostarczaniu i poborze energii elektrycznej, w tym również doręczenia w formie listu zwykłego, stanowi przedmiot dotychczasowych rozbieżności w orzecznictwie Sądu Apelacyjnego w Warszawie.

Zgodnie z pierwszym poglądem skuteczne jest doręczenie planu ograniczeń, pomimo braku dowodu jego doręczenia odbiorcy, ponieważ umowy dyspozytorskie i sprzedażowe nie wymagają innej, szczególnej formy. Drugi pogląd akcentuje konieczność wykazania faktu doręczenia planu ograniczeń dla wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 56 ust. 1 pkt 3a p.e.W odpowiedzi na skargę z 7 czerwca 2022 r. powód wniósł o oddalenie w całości jako niezasadnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie spełniała ustawowych przesłanek koniecznych dla przyjęcia jej do rozpoznania.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli (1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, (2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, (3) zachodzi nieważność postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Zarówno względy ustrojowe, jak i procesowe jedynie wówczas uzasadniają przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej, gdy pozwala to zrealizować jej funkcje publicznoprawne.

Sąd Najwyższy nie jest zatem trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, lecz skargę kasacyjną jako nadzwyczajny środek zaskarżenia. Ograniczenie dostępności i dopuszczalności kasacji nie jest przez to sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00). Z tych też względów, skarga kasacyjna nie jest dostępna w każdej sprawie (zob. postanowienia Sadu Najwyższego: z 9 kwietnia 2019 r.

I NSK 73/19; z 30 czerwca 2021 r., I NSK 5/21; z 23 lutego 2022, I NSK 29/21).Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury, potrzeba wykładni przepisów prawa budzących wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) oznacza sytuację, w której w sprawie występuje kwestia o niejasnym charakterze, będąca źródłem istotnych wątpliwości lub różnic zdań w orzecznictwie, mająca znaczenie dla oceny dochodzonego roszczenia (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 26 czerwca 2015 r., III CSK 77/15, z 20 listopada 2015 r., III CSK 269/15; z 24 kwietnia 2018 r., II CSK 743/17; z 9 marca 2018 r., I CSK 685/17; z 12 grudnia 2018 r., V CSK 292/18; z 1 grudnia 2020 r., III PK 190/19).

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej na tej przesłance wymaga więc wykazania, że niejednolita wykładnia określonego przepisu prawa, będącego źródłem poważnych wątpliwości interpretacyjnych, wywołuje rozbieżność w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08; z 12 grudnia 2018 r., V CSK 292/18.). Konieczne jest wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 13 grudnia 2007 r., sygn. akt I PK 233/07; z 15 grudnia 2020 r., III PK 223/19).

Powołanie się na omawianą przesłankę wymaga również wykazania, że chodzi o wykładnię przepisów prawa, których treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni, podania na czym polegają wątpliwości związane z jego rozumieniem oraz przedstawienia argumentacji świadczącej, że wątpliwości te mają rzeczywisty i poważny charakter, nie należą do zwykłych wątpliwości, które wiążą się z procesem stosowania prawa. W przypadku, gdy w ramach stosowania tych przepisów powstały już w orzecznictwie sądów określone rozbieżności, skarżący powinien je przedstawić, jak też uzasadnić, że dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07; z 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07; z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08; z 20 maja 2016 r., V CSK 692/15; z 25 czerwca 2020 r., III UK 473/19).

Ponadto, ze względu na publicznoprawne funkcje skargi kasacyjnej, skarżący powinien wykazać celowość dokonania wykładni konkretnego przepisu przez Sąd Najwyższy ze względu na potrzeby praktyki sądowej (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2012 r., III SK 29/12; z 20 listopada 2015 r., III CSK 269/15; z 12 grudnia 2018 r., III UK 57/18; 17 czerwca 2020 r., II PK 121/19 z 25 czerwca 2020 r., III UK 473/19).Sformułowane zagadnienie nie jest nowe i zostało już rozstrzygnięte w orzecznictwie. Sąd Najwyższy w wyroku z 25 maja 2022 r., I NSKP 6/22, wyjaśnił, że odbiorcy energii przysługuje prawo do informacji w zakresie obowiązującego go planu wprowadzania ograniczeń w dostarczaniu i poborze energii elektrycznej.

Niedopuszczalne jest więc przerzucanie odpowiedzialności za brak należytej realizacji obowiązku wprowadzania ograniczeń w przypadku, gdy Prezes Urzędu Regulacji Energetyki nie jest w stanie wykazać, że plan ograniczeń został skutecznie doręczony powodowi.Powyższe rozważania konsumują także drugi z wywiedzionych w skardze kasacyjnej zarzutów, tj. naruszenie art. 56 ust. 2 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 3a p.e. – przez ich niezastosowanie wobec powoda mimo tego, że powód swym zachowaniem wypełnił hipotezę normy sankcjonowanej z art. 56 ust. 1 pkt 3a p.e., tj. nie dostosował się do ograniczeń w poborze i dostarczaniu energii elektrycznej wprowadzonych przez Operatora Systemu Przesyłowego.

W warunkach niniejszej sprawy, przy braku dowiedzenia, że powodowej Spółce doręczono plan wprowadzenia ograniczeń w dostarczaniu i poborze energii elektrycznej, nie można stwierdzić, że ziściły się przesłanki poniesienia przez nią odpowiedzialności administracyjnej (finansowej). Innymi słowy, nie można stwierdzić, że powodowa spółka naruszyła obowiązek zastosowania się do ograniczeń w dostarczaniu i poborze energii. Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 14 ust. 2 pkt 3 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz.U. 2015, poz. 615 ze zm.). [as][s.h.]