Private prosecutor's request to retry a non-appealable ruling on obvious lack of merit is dismissed as inadmissible.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the private prosecutor's request to retry a ruling that had already denied a retrial on obvious lack of merit. The prosecutor argued that judges appointed in 2020 lacked independence, but the court held that such arguments are irrelevant when the underlying retrial request is procedurally inadmissible. Consequently, the court refused to examine the merits of the independence claim because the procedural prerequisite for any further review was absent.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k.; A request to retry a ruling denying a retrial on obvious lack of merit is inadmissible, precluding any examination of substantive grounds such as judicial independence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
II KO 114/22 ZARZĄDZENIE Dnia 8 marca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk Na podstawie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k. odmówić przyjęcia wniosku oskarżycielki prywatnej B. L. z dnia 25 listopada 2022 r., sygnalizującego potrzebę wznowienia z urzędu postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 2 listopada 2022 r., sygn. akt II AKz 1004/22, utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 16 sierpnia 2022 r., sygn. akt II AKo 170/22, o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności, jako niedopuszczalnego z mocy ustawy.
UZASADNIENIE
W dniu 25 listopada 2022 r. oskarżycielka prywatna B. L. wystąpiła do Sądu Najwyższego z wnioskiem (sygnalizacją) o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 2 listopada 2022 r., sygn. akt II AKz 1004/22, utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 16 sierpnia 2022 r., sygn. akt II AKo 170/22, którym odmówiono przyjęcia jej wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności. Uzasadniając sygnalizację autorka wniosku wskazała, że w składzie Sądu Apelacyjnego rozpatrującego jej zażalenie na postanowienie tego Sądu wydane w oparciu o przepis art. 545 § 3 k.p.k. brali udział sędziowie K.
W, i P.S., którzy powołani zostali na urząd sędziego sądu apelacyjnego w 2020 r., a więc w procedurze prowadzonej z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. (Dz. U. 2018.3). Z kolei zdaniem wnioskującej, udział w składach Sądu Apelacyjnego w Warszawie sędziów P.R. i P.S. co do których Sąd Najwyższy stwierdził, że nie są sędziami niezależnymi i nie dają gwarancji bezstronnego procesu, powinien skutkować uchyleniem wydanych z ich udziałem orzeczeń jako nieważnych.Mając tak zakreślony przedmiot postępowania zauważyć na wstępie należy, że rozpoznanie każdego wniosku o wznowienie postępowania, w tym również zawierającego sygnalizację wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o czym sąd wznowieniowy orzeka z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.), musi poprzedzać badanie dopuszczalności takiego wniosku (sygnalizacji) – art. 545 § 1 k.p.k. w zw. ze stosowanymi odpowiednio przepisami art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 in fine k.p.k.
Wniosek o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie, będący w istocie sygnalizacją o jakiej mowa w art. 9 § 2 k.p.k., jest niedopuszczalny z mocy ustawy, a to, w oparciu o powołane wyżej przepisy art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 in fine k.p.k. – stosowane w postępowaniu wznowieniowym odpowiednio (art. 545 § 1 k.p.k.), musiało skutkować odmową jego przyjęcia. O ile bowiem wznowienie samego postępowania o wznowienie postępowania, pomimo istniejących w tym zakresie w orzecznictwie samego Sądu Najwyższego rozbieżności (por. z jednej strony postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 20 maja 2010 r., V KO 47/10; z dnia 8 lutego 2011 r., III KO 99/10; z dnia 9 lipca 2013 r., II KO 17/13; z drugiej postanowienia tego Sądu: z dnia 18 marca 2010 r., III KO 96/09 i z dnia 27 marca 2013 r., II KO 13/13), w ocenie tego składu jest dopuszczalne, o tyle za niedopuszczalne uznać należy procedowanie w kwestii wznowienia postępowania w odniesieniu do takiego postępowania wznowieniowego, które toczyło się w trybie art. 545 § 3 k.p.k.
Wynika to z oczywistego faktu, że w toku takiego postępowania nie bada się merytorycznego wniosku o wznowienie postępowania skoro wniosek taki uznaje się jako oczywiście bezzasadny, bez podejmowania czynności zmierzających do usunięcia braków formalnych pisma procesowego sporządzonego osobiście przez stronę (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2019 r., II KZ 50/19).Skoro więc przeprowadzenie postępowania o wznowienie postępowania i to niezależnie od tego czy pismo procesowe strony ma postać wniosku o wznowienie, czy też wyłącznie sygnalizacji wystąpienia w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej, nie jest w takim układzie procesowym możliwe, niemożliwe jest też czynienie jakichkolwiek rozważań co do wskazywanej przez wnioskodawczynię kwestii nienależytej obsady Sądu Apelacyjnego w Warszawie.
Takie merytoryczne odniesienie się do zasygnalizowanego problemu (który niewątpliwie – z uwagi na składy orzekające Sądu Apelacyjnego – mógłby być rozpatrywany jako uchybienie o jakim mowa w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.) wchodziłoby w grę wyłącznie wówczas, gdyby przeprowadzenie postępowania w oparciu o przepisy Rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego było w ogóle dopuszczalne, a tak w wypadku postępowań przeprowadzonych w trybie art. 545 § 3 k.p.k. – jak to wskazano wyżej – nie jest. W tej sytuacji zarządzono, jak na wstępie.