Supreme Court quashes criminal order due to judge's failure to sign verdict, citing absolute ground for appeal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the lower court's criminal order because the presiding judge failed to sign the verdict, a procedural defect deemed fatal. The General Prosecutor argued this omission violated Article 113 of the Code of Criminal Procedure, constituting an absolute ground for appeal under Article 439. The Court agreed, ruling that the unsigned document could not be validated and must be remanded for a new trial.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 113 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 6 in fine k.p.k.: The failure of a judge to sign a criminal order constitutes an absolute ground for appeal that cannot be cured, necessitating the quashing of the verdict and remand of the case.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KK 69/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 kwietnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki (przewodniczący)SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek (sprawozdawca)SSN Eugeniusz WildowiczProtokolant Klaudia Binienda w sprawie M. P. skazanego za czyn z art. 244 k.k. i in. po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 26 kwietnia 2023 r.,w trybie art. 535 § 5 k.p.k. kasacji Prokuratora Generalnego na niekorzyść od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Pruszkowie z dnia 3 stycznia 2023 r., sygn. akt II K 2050/22 uchyla zaskarżony wyrok nakazowy i sprawę przekazujeSądowi Rejonowemu w Pruszkowie do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Pruszkowie z dnia 3 stycznia 2023 r., sygn. akt II K 2050/22, M.P. został uznany za winnego czynu z art. 288 § 1 k.k., za który wymierzono mu karę 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym (pkt I) oraz czynu z art. 244 k.k., za który wymierzono mu karę 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym (pkt II).
Jako karę łączną wymierzono skazanemu M.P. karę 10 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym (pkt III). Wyrok nakazowy zawierał ponadto rozstrzygnięcia w przedmiocie obowiązku naprawienia szkody (pkt IV) i kosztów procesu (pkt V).Kasację od powyższego wyroku nakazowego, na niekorzyść skazanego, w trybie art. 521 § 1 k.p.k., wniósł Prokurator Generalny. Zaskarżył go w całości i zarzucił „rażące naruszenie przepisu prawa karnego procesowego – art. 113 k.p.k., polegające na niepodpisaniu wydanego w dniu 3 stycznia 2023 roku wyroku nakazowego przez orzekającego w sprawie sędziego, co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia przewidzianą w art. 439 § 1 pkt 6 in fine k.p.k.” Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Pruszkowie do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiło jej uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Analiza akt tej sprawy prowadzi do wniosku, że wyrok nakazowy nie został podpisany przez sędziego orzekającego (k. 79). Trafnie podnosi Prokurator Generalny w uzasadnieniu kasacji, że niezależnie od powodów z jakich nie doszło do złożenia przez sędziego podpisu pod wyrokiem, nie zmienia to faktu, że miało miejsce udostępnienie (upublicznienie) tego wyroku przez przesłanie stronom i pokrzywdzonemu jego odpisów z pouczeniem o trybie zaskarżenia, w sytuacji, gdy nie był on podpisany (doręczenia: k. 92, 93, 104-105).
Zaskarżony wyrok nakazowy został zatem wydany z naruszeniem art. 113 k.p.k., który to przepis jako norma o charakterze ogólnym znajduje również zastosowanie przy rozpoznawaniu sprawy w trybie nakazowym.Konsekwencją braku podpisu pod wyrokiem, tj. naruszenia art. 113 k.p.k., jest zaistnienie tzw. bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 6 in fine k.p.k. Uchybienie powyższe nie może być w żaden sposób konwalidowane, co prowadzi do wniosku o konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu sądowi (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 10 lutego 2021 roku, V KK 18/21; z dnia 28 stycznia 2018 roku, II KK 402/20).Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji wyroku.[SOP][as]