Legislator Giurisprudenza & Legislazione
I CSK 733/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of legal interest and failure to prove interpretative divergence.

Numero d'incarto I CSK 733/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the defendant's cassation appeal against a civil judgment regarding damages arising from a criminal conviction. The appellant argued that the civil court should have made further findings on the criminal act's characteristics and evidence rules under Article 11 of the Civil Procedure Code. The court ruled that the appellant lacked a legal interest in challenging the lower court's decision and failed to demonstrate significant interpretative divergences requiring Supreme Court intervention.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 1 k.p.c.; Art. 98 § 1, 3 k.p.c. in conjunction with Art. 99 k.p.c.; A cassation appeal is inadmissible if the appellant lacks a legal interest in the challenge or fails to prove that the lower court's decision creates a serious need for Supreme Court interpretation of the law.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility legal interest requirement interpretative divergence civil procedure code criminal conviction binding effect ritiro delle conclusioni civili procedura di rivendicazione nel pignoramento ricorso straordinario per nullità

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 398 § 1 k.p.c.
Brak interesu prawnego w zaskarżeniu powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art.
Art. 98 § 1 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz zgodnie z art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
Art. 98 § 3 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz zgodnie z art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
Art. 99 k.p.c.
art. 99 k.p.c. oraz § 10 ust.
§ 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
art. 11 k.p.c
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał, że w sprawie istnieje potrzeba wykładni art. 11 k.p.c., która wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów dotyczące zakresu, w jakim sąd cywilny związany jest prawomocnym wyrokiem karym skazującym.
art. 3986 § 3 k.p.c
Brak interesu prawnego w zaskarżeniu powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
3986 § 3 k.p.c.Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Natomiast powołanie się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c
3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CZP 88/13
Civil appeal admissibility requires gravamen unless public interest mandates substantive review.
II CZ 102/02
postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07 i z 8 lipca 2008 r., I CSK 111/08).Sformułowane przez skarżącego zagadnienia prawne nie czynią zadość tym wymaganiom.
II CSK 84/07
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of reasoning citing specific procedural articles.
I CSK 111/08
postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07 i z 8 lipca 2008 r., I CSK 111/08).Sformułowane przez skarżącego zagadnienia prawne nie czynią zadość tym wymaganiom.
I PR 116/65
wyroki Sądu Najwyższego: z 4 maja 1965 r., I PR 116/65; z 6 marca 1974 r., II CR 46/74; z 8 stycznia 2004 r., I CK 137/03; z 26 marca 2003 r., II CK 91/02).
II CR 46/74
wyroki Sądu Najwyższego: z 4 maja 1965 r., I PR 116/65; z 6 marca 1974 r., II CR 46/74; z 8 stycznia 2004 r., I CK 137/03; z 26 marca 2003 r., II CK 91/02).
I CK 137/03
wyroki Sądu Najwyższego: z 4 maja 1965 r., I PR 116/65; z 6 marca 1974 r., II CR 46/74; z 8 stycznia 2004 r., I CK 137/03; z 26 marca 2003 r., II CK 91/02).
II CK 91/02
wyroki Sądu Najwyższego: z 4 maja 1965 r., I PR 116/65; z 6 marca 1974 r., II CR 46/74; z 8 stycznia 2004 r., I CK 137/03; z 26 marca 2003 r., II CK 91/02).
II PR 423/66
II PR 155/67
II CR 308/69
I PRN 1/82
III CKN 238/97
I PK 289/13
Supreme Court dismisses cassation complaints on procedural grounds, finding no legal issue to resolve.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt I CSK 733/21 POSTANOWIENIE Dnia 21 grudnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marcin Łochowski w sprawie z powództwa J. C.‎przeciwko W. S.A. w W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 grudnia 2021 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt XXVII Ca (...), 1. odrzuca skargę kasacyjną w części dotyczącej‎ uwzględnienia apelacji, tj. punktu pierwszego‎ zaskarżonego wyroku;

2. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ‎ w pozostałej części;

3. zasądza od Towarzystwa Ubezpieczeń i Reasekuracji‎ „W.” S.A. w W. na rzecz J. C. kwotę‎ 1800 (tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów‎ postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w W. z 10 marca 2021 r., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał, że w sprawie istnieje potrzeba wykładni art. 11 k.p.c., która wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów dotyczące zakresu, w jakim sąd cywilny związany jest prawomocnym wyrokiem karym skazującym. Ponadto zdaniem skarżącego w sprawie występują istotne zagadnienia prawne:1) Czy sąd cywilny na podstawie art. 11 k.p.c. może poczynić dalej idące ustalenia w zakresie znamion popełnionego czynu zabronionego, jego kwalifikacji prawnej, a także ustaleń co do związku przyczynowego występującego pomiędzy zachowaniem osoby skazanej, a zdarzeniem będącym czynem zabronionym, niż dokonane w sentencji prawomocnego wyroku skazującego sądu karnego, czy też związany jest w tym zakresie sentencją wyroku sądu karnego?2) Czy sąd cywilny, stosując art. 11 k.p.c. i czyniąc odmienne ustalenia w zakresie znamion czynu zabronionego, jego kwalifikacji prawnej, a także ustaleń co do związku przyczynowego występującego pomiędzy zachowaniem osoby skazanej a zdarzeniem będącym czynem zabronionym, niż dokonane w sentencji prawomocnego wyroku skazującego sądu karnego, jest zobowiązany do przeprowadzenia postepowania dowodowego z zachowaniem reguł przewidzianych w prawie karnym materialnym i procesowym, czy też powinien stosować wyłącznie przepisy postępowania cywilnego? W odpowiedzi na skargę powódka wniosła o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, względnie jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna w części, w jakiej dotyczy pkt 1 zaskarżonego orzeczenia podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Jedną z przesłanek dopuszczalności środka zaskarżenia jest interes prawny w zaskarżeniu. Dla jego powstania konieczne jest istnienie stanu pokrzywdzenia orzeczeniem (gravamen), który występuje, gdy zaskarżone orzeczenie narusza interesy skarżącego (uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 15 maja 2014 r., III CZP 88/13). Pozwany nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu wyroku Sądu Okręgowego w części, w jakiej Sąd ten uwzględnił apelację pozwanego. Brak interesu prawnego w zaskarżeniu powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa.

Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania w sprawie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; z 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05; z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07; z 10 maja 2019 r., I CSK 627/18). Natomiast powołanie się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania przepisu prawa, którego wykładnia budzi wątpliwości, określenia zakresu koniecznej wykładni, wykazania, że wątpliwości interpretacyjne mają poważny charakter i wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy, a jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń, dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z różnej wykładni przepisu (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07 i z 8 lipca 2008 r., I CSK 111/08).Sformułowane przez skarżącego zagadnienia prawne nie czynią zadość tym wymaganiom.

Przede wszystkim nie są to zagadnienia nowe. W dotychczasowym orzecznictwie Sąd Najwyższy wyjaśnił już m.in., że w świetle art. 11 k.p.c. związanie sądu cywilnego skazującym wyrokiem karnym wyraża się w tym, że w skład podstawy faktycznej rozstrzygnięcia sądu cywilnego wchodzi czyn przypisany w sentencji karnego wyroku skazującego i sąd cywilny jest pozbawiony możliwości dokonywania odmiennych ustaleń w tym zakresie (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z 4 maja 1965 r., I PR 116/65; z 6 marca 1974 r., II CR 46/74; z 8 stycznia 2004 r., I CK 137/03; z 26 marca 2003 r., II CK 91/02).

W postępowaniu cywilnym możliwe jest jednak dokonanie dodatkowych ustaleń, istotnych z punktu widzenia przesłanek odpowiedzialności cywilnej sprawcy szkody, w tym także dotyczących okoliczności wyeliminowanych przez sąd karny z opisu zarzucanego czynu zabronionego. Sąd w sprawie cywilnej może samodzielnie badać, czy oskarżony w postępowaniu karnym, dopuścił się czynu nieprzypisanego mu przez sąd karny z powodu braku dowodów winy. Nawet prawomocny wyrok uniewinniający nie wiąże sądu cywilnego, bowiem pojęcie winy w prawie karnym nie jest identyczne z pojęciem winy w prawie cywilnym (wyroki Sądu Najwyższego: z 21 października 1966 r., II PR 423/66; z 30 grudnia 1966 r.; z 11 grudnia 1967 r., II PR 155/67; z 18 września 1969 r., II CR 308/69; z 4 lutego 1982 r., I PRN 1/82; z 15 października 1997 r., III CKN 238/97; z 6 marca 2014 r., I PK 289/13).

Skarżący nie przedstawił przekonującej argumentacji, która przemawiałaby za koniecznością ponownej wypowiedzi Sądu Najwyższego podniesionych wyżej kwestiach.Skarżący nie wykazał też, że w sprawie występuje potrzeba wykładni art. 11 k.p.c. Powołanie się przez skarżącego na zaledwie kilka orzeczeń sądów powszechnych, biorąc pod uwagę jednolite stanowisko Sądu Najwyższego w zakresie wykładni tego przepisu nie wskazuje na zaistnienie przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz zgodnie z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. art. 99 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.

Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.) obciążył pozwanego kosztami postępowania kasacyjnego.