Legislator Giurisprudenza & Legislazione
I CSK 1494/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for correction of press release due to lack of public law grounds and factual errors.

Numero d'incarto I CSK 1494/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by K. L. against the editor-in-chief regarding a mandatory correction of a press release. The appellant argued for a reinterpretation of press law provisions and procedural rules but failed to demonstrate significant legal inconsistencies or cite relevant precedents. The court rejected the claim because the appeal lacked necessary public law justifications, relied on repealed statutes, and attempted to re-evaluate factual evidence outside the Supreme Court's cassation jurisdiction.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or demonstrates a need for interpretation of laws causing serious doubts or divergencies in case law, and the appellant must explicitly substantiate these public law grounds.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility press law interpretation public law grounds requirement repealed statute invalidity factual evidence scope

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
39813 § 2 k.p.c.) ocena Sądu Apelacyjnego, zgodnie z którą sporne fragmenty żądanego sprostowania nie spełniały wymagania rzeczowości, nie mogła być uznana za nieprawidłową w stopniu ewidentnym i widocznym już na pierwszy rzut oka, czego wymaga art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Art. 31 ust. 1 pr. pras.
powołał się na potrzebę wykładni art. 31 ust.
Art. 217 § 2 k.p.c.
Co się tyczy wykładni art. 217 § 2 k.p.c. w związku z art.
Art. 385 k.p.c.
217 § 2 w związku z art. 385 k.p.c., a także na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Ustalenie treści materiału prasowego lokuje się co do zasady w płaszczyźnie postępowania dowodowego, a tym samym pozostaje poza zakresem kognicji Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym (art. 3983 § 3 k.p.c.).
Art. 39813 § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
39813 § 2 k.p.c.) ocena Sądu Apelacyjnego, zgodnie z którą sporne fragmenty żądanego sprostowania nie spełniały wymagania rzeczowości, nie mogła być uznana za nieprawidłową w stopniu ewidentnym i widocznym już na pierwszy rzut oka, czego wymaga art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. (por.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
39813 § 2 k.p.c.) ocena Sądu Apelacyjnego, zgodnie z którą sporne fragmenty żądanego sprostowania nie spełniały wymagania rzeczowości, nie mogła być uznana za nieprawidłową w stopniu ewidentnym i widocznym już na pierwszy rzut oka, czego wymaga art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 98 § 1 k.p.c.
3989 § 2 i art. 98 § 1 w związku z art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
39821 i art. 391 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.[as]
Art. 381 k.p.c.
Na przepis ten nie powołał się również Sąd Apelacyjny, a podstawę prawną pominięcia spóźnionych faktów lub dowodów w postępowaniu apelacyjnym stanowi w pierwszej kolejności art. 381 k.p.c. Skarżący nie wykazał zatem, z jakich względów dokonanie wykładni nieobowiązującego art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt I CSK 1494/22 POSTANOWIENIE Dnia 9 września 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk w sprawie z powództwa K. L.‎przeciwko Redaktorowi Naczelnemu programu […]‎o nakazanie opublikowania sprostowania,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 września 2022 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 25 maja 2021 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt 00/100) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.

W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych). W uzupełnionym wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący K. L. powołał się na potrzebę wykładni art. 31 ust. 1 pr. pras. jako przepisu wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów w zakresie pojęć „odnoszący się do faktów” oraz „rzeczowy” w aspekcie informacji wskazywanych w formie sugestii lub wynikających pośrednio z treści materiału prasowego podlegającego sprostowaniu.

Wskazał również na potrzebę wykładni art. 217 § 2 w związku z art. 385 k.p.c., a także na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej. Powołanie się na potrzebę wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08 i z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07).Wywody wniosku nie czyniły zadość wskazanym wymaganiom.

Ze skargi nie wynikało, na czym polegają wątpliwości co do interpretacji art. 31 ust. 1 pr. pras. we wskazanym w skardze zakresie i z czego wynika ich poważny charakter, wykraczający stopniem skomplikowania poza zwykłe trudności występujące w procesie sądowego stosowania prawa, jak również, z jakich przyczyn rozwiązanie tych wątpliwości nie jest możliwe przy wykorzystaniu dotychczasowego bogatego orzecznictwa na tle art. 31 pr. pras. i poglądów nauki. Mimo że skarżący powołał się na rozbieżności w orzecznictwie, we wniosku nie wyjaśniono, czego konkretnie rozbieżności te dotyczą; nie przywołano także żadnych orzeczeń Sądu Najwyższego lub sądów powszechnych, które obrazowałyby rzeczywistą niejednolitość wykładni powołanego przepisu w sygnalizowanym w skardze aspekcie.

Co się tyczy wykładni art. 217 § 2 k.p.c. w związku z art. 385 k.p.c. należało zauważyć, że art. 217 § 2 k.p.c. został uchylony ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1469) i nie miał zastosowania w sprawie, w której wydano zaskarżone orzeczenie. Na przepis ten nie powołał się również Sąd Apelacyjny, a podstawę prawną pominięcia spóźnionych faktów lub dowodów w postępowaniu apelacyjnym stanowi w pierwszej kolejności art. 381 k.p.c. Skarżący nie wykazał zatem, z jakich względów dokonanie wykładni nieobowiązującego art. 217 § 2 k.p.c. mogłoby mieć wpływ na wynik postępowania kasacyjnego.

Z wniosku nie wynikało również, by skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona. Skarżący łączył tę tezę z twierdzeniem, że Sąd Apelacyjny zaprzeczył stanowisku Sądu Najwyższego, według którego sprostowanie może obejmować także fakty niewskazane wprost w materiale prasowym, które można wywieść na podstawie racjonalnej oceny z całokształtu tego materiału (zob. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2019 r., I CSK 416/18 i z dnia 23 października 2020 r., I CSK 694/18). Sąd Apelacyjny nie zanegował jednak tego poglądu, powołując się nań wprost w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i zaznaczając, że oceny takiej należy dokonywać z punktu widzenia osoby uważnie analizującej treść publikacji i biorącej pod uwagę jej cały kontekst.

Podzielił tym samym zapatrywanie, że sprostowaniu mogą podlegać również fakty wywiedzione w sposób dorozumiany z faktów przedstawionych wprost w prostowanym materiale. Zaprzeczył natomiast, aby in casu ze spornego materiału prasowego wynikały fakty, w tym w postaci realnie uzasadnionych sugestii, w świetle których żądane przez powoda sprostowanie można by uznać za rzeczowe i odnoszące się do faktów. Ustalenie treści materiału prasowego lokuje się co do zasady w płaszczyźnie postępowania dowodowego, a tym samym pozostaje poza zakresem kognicji Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym (art. 3983 § 3 k.p.c.).

Za bezprzedmiotowe należało zatem uznać zawarte w skardze kasacyjnej odwołania do materiału dowodowego, mające służyć wykazaniu, w tym przez pryzmat powołanych we wniosku, lecz nieobjętych podstawą faktyczną wyroku komentarzy odbiorców zamieszczonych w serwisach internetowych, jaka w istocie była treść spornego materiału. W świetle wiążących Sąd Najwyższy ustaleń faktycznych (art. 39813 § 2 k.p.c.) ocena Sądu Apelacyjnego, zgodnie z którą sporne fragmenty żądanego sprostowania nie spełniały wymagania rzeczowości, nie mogła być uznana za nieprawidłową w stopniu ewidentnym i widocznym już na pierwszy rzut oka, czego wymaga art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156 i z dnia 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18).Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 i art. 98 § 1 w związku z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.[as]