Administrative court dismisses appeal as inadmissible due to lack of legal interest after dismissal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Administrative Court dismissed the plaintiff's appeal regarding his transfer to a different fire station, ruling the claim inadmissible. The court found the legal interest had vanished because the plaintiff was subsequently dismissed from the service for public interest reasons, rendering the contested transfer moot. Consequently, the court held that no demonstrable harmful consequences could be proven to justify judicial review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArticle 146 of the Constitution; The existence of legal interest is a prerequisite for the annulment court to exercise jurisdiction, and it must be proven that harmful consequences have already arisen from the contested administrative act.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
PITSILLOS ν. C.B.C. (1982) 3 CLR 208
Παπαδόπουλος ν. Δημοκρατίας (1989) 3 ΑΑΔ 973
Aφρόκηπος Λτδ ν. Δημοκρατίας (1990) 3 ΑΑΔ 281
Στράκκα Λτδ. ν. Δημοκρατίας (1991) 3 ΑΑΔ 643
Kαμένος Aνδρέας ν. Δημοκρατίας (1998) 3 ΑΑΔ 25
Xρηματιστήριο Aξιών Kύπρου ν. Δημήτρη Σάββα (2006) 3 ΑΑΔ 435
Μιχαηλίδης Γιώργος Μ. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2011) 3 ΑΑΔ 33
ΑΝΝΙΤΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ ν. ΓΛΑΥΚΟΥ ΚΑΡΙΟΛΟΥ κ.α., Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 124/2010, 5/6/2015, ECLI:CY:AD:2015:C395
ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ν. ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ κ.α., Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 57/2013, 31/5/2019, ECLI:CY:AD:2019:C208
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:DD:2021:200
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ
(Υπόθεση Αρ. 1663/2018)
21 Απριλίου 2021
[Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ]
ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤO ΑΡΘΡO 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΧΡΙΣΤΟΥ
Αιτητή,
-και-
ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ
1. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΗΣ
2. ΑΡΧΗΓΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ
3. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ
Καθ’ ων η αίτηση.
Γ. Νικολάου, για τον αιτητή.
Κ. Παπαδοπούλου (κα), εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ: Προσβάλλεται με την παρούσα προσφυγή, η νομιμότητα της απόφασης των καθ’ ων η αίτηση για μετάθεση του αιτητή από τη Λάρνακα (Πυροσβεστικό Σταθμό Αεροδρομίου Λάρνακας), στον Πυροσβεστικό Σταθμό Λεμεσού.
Ο αιτητής ενεγράφη στην Πυροσβεστική Υπηρεσία την 1/12/1990 και μετά τη βασική εκπαίδευση τοποθετήθηκε στον Πυροσβεστικό Σταθμό Αεροδρομίου Λάρνακας. Στις 8/12/1997 μετατέθηκε στην Πυροσβεστική Υπηρεσία Λευκωσίας και στη συνέχεια στον Πυροσβεστικό Σταθμό Αεροδρομίου Λάρνακας, όπου και υπηρέτησε μέχρι τις 21/10/2018. Ακολούθησε η μετάθεση του αιτητή στον Πυροσβεστικό Σταθμό Αγίου Νικολάου Λεμεσού από την 21/10/2018 μέχρι τον ουσιώδη χρόνο. Η Διαταγή του Διευθυντή Πυροσβεστικής Υπηρεσίας για μετάθεση του αιτητή, η οποία ενεκρίθη από τον Αρχηγό Αστυνομίας, κοινοποιήθηκε στον αιτητή στις 17/10/2018.
Προβάλλεται από τον ευπαιδεύτο συνήγορο για τον αιτητή, ότι η προσβαλλομένη απόφαση πάσχει λόγω μη επαρκούς αιτιολόγησης, η οποία καθιστά ανέφικτο το δικαστικό έλεγχο. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να διαφωτιστεί εάν διεξήχθη οποιαδήποτε έρευνα σχετικά με τις προσωπικές συνθήκες του αιτητή σε συνάρτηση με τις ανάγκες του Πυροσβεστικού Σταθμού στον οποίο ο Διευθυντής της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας πρότεινε τη μετάθεση του αιτητή και μάλιστα εκτός της επαρχίας διαμονής του. Η δε εκ των υστέρων αιτιολόγηση δια της επιστολής του Διευθυντή της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας ημερομηνίας 20/11/2018, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ελλίπουσα αιτιολογία.
Σε κάθε δε περίπτωση, δεν έτυχαν ορθής εφαρμογής οι πρόνοιες της παραγράφου 4 της Αστυνομικής Διάταξης 1/13 αναφορικά με τις μεταθέσεις. Προβάλλεται επίσης ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αποτελεί δυσμενή διάκριση σε βάρος του αιτητή και πλήττει ανεπανόρθωτα τα δικαιώματα του. Είναι δε το αποτέλεσμα ελλιπούς έρευνας και μη αντικειμενικής αξιολόγησης όλων των σχετικών παραγόντων.
Από την άλλη, η ευπαίδευτη συνήγορος για τους καθ’ ων η αίτηση εγείρει στη γραπτή της αγόρευση προδικαστική ένσταση, ότι η παρούσα προσφυγή θα πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, για το λόγο ότι ο αιτητής έχει απωλέσει το έννομο του συμφέρον και ότι η δίκη έχει καταστεί άνευ αντικειμένου λόγω της αφυπηρέτησης του αιτητή από το πυροσβεστικό σώμα στις 20/8/2019 για λόγους δημοσίου συμφέροντος. Ειδικότερα, ότι ο αιτητής μετά τη λήψη της απόφασης, έλαβε άδεια ασθενείας και υπέβαλε αίτημα για αφυπηρέτηση για λόγους υγείας. Ουδέποτε δε υπηρέτησε στον Πυροσβεστικό Σταθμό στον οποίο μετατέθηκε, αφού μετά τη συμπλήρωση 42 ημερών άδειας ασθενείας, υπέβαλε αίτημα για πρόωρη αφυπηρέτηση, η οποία εγκρίθηκε για λόγους δημοσίου συμφέροντος (υγείας) και ο αιτητής ενημερώθηκε με σχετική επιστολή του Αρχηγού Αστυνομίας ημερομηνίας 22/7/2019.
Συνεπώς από τις 22/7/2019, η επίδικη μετάθεση έπαυσε να ισχύει λόγω της αφυπηρέτησης του αιτητή από την Πυροσβεστική Υπηρεσία και η δίκη κατέστη άνευ αντικειμένου. Καμία δε ζημιογόνο συνέπεια δεν υπέστη ο αιτητής με την επίδικη μετάθεση, αφού δεν υπηρέτησε στον Πυροσβεστικό Σταθμό στον οποίο μετατέθηκε.
Σε σχέση με τους λόγους ακύρωσης του αιτητή, είναι η θέση των καθ’ ων η αίτηση ότι αυτοί είναι γενικοί και αόριστοι. Εν πάση δε περιπτώσει, αποτελεί καθήκον των μελών της Δύναμης η παροχή υπηρεσίας σε οποιοδήποτε μέρος της Δημοκρατίας και οι μεταθέσεις πραγματοποιούνται ανάλογα με τις ανάγκες της Υπηρεσίας και τεκμαίρεται ότι γίνονται για την κάλυψη των αναγκών της Υπηρεσίας, εφόσον δεν πραγματοποιούνται για πειθαρχικούς σκοπούς. Εν προκειμένω, η μετάθεση του αιτητή εντάσσεται στα πλαίσια της εναλλαξιμότητας για κάλυψη των αναγκών της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας και καλύπτει περίοδο μετάθεσης περίπου ενός χρόνου. Λήφθηκαν δε υπόψη τα προσωπικά στοιχεία του αιτητή πριν τη διενέργεια της μετάθεσης.
Αναφορικά με τη προδικαστική ένσταση, ο αιτητής αντιτείνει ότι ο αιτητής είχε και έχει έννομο συμφέρον του οποίου τη προστασία επιδιώκει μέσω του Δικαστηρίου. Εν προκειμένω, δεν πρόκειται για αφυπηρέτηση του αιτητή, αλλά για παύση του από την Πυροσβεστική Υπηρεσία λόγω ανικανότητας του να εκτελεί πλέον τα καθήκοντα του ως Πυροσβέστης και έτσι το Δικαστήριο διατηρεί το καθήκον του για έλεγχο της αναιτιολόγητης μετάθεσης του αιτητή, η οποία έχει πλήξει ανεπανόρθωτα τον αιτητή.
Έχω εξετάσει τις εκτατέρωθεν θέσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων.
Προέχει βεβαίως η εξέταση της προδικαστικής ένστασης των καθ’ ων η αίτηση.
Προκύπτει από τον διοικητικό φάκελο, ότι μετά τη δημοσίευση στις 29/10/2018 της απόφασης για μετάθεση του αιτητή στον Πυροσβεστικό Σταθμό Αγίου Νικολάου στη Λεμεσό, ο αιτητής εξασφάλισε άδεια απουσίας.
Στις 20/11/2018 (κυανούν 295), ζητήθηκε από την Αστυνομία Κύπρου με σχετική επιστολή προς τη Διευθύντρια Τμήματος Ιατρικών Υπηρεσιών & Δημόσιας Υγείας, όπως ο αιτητής κληθεί το συντομότερο ενώπιον Ιατροσυμβουλίου για εξέταση, έτσι ώστε να διαπιστωθεί κατά πόσο είναι ικανός να ασκεί τα καθήκοντα του. Ακολούθησαν επίσης επιστολές από τον Διευθυντή Πυροσβεστικής Υπηρεσίας προς τις Ιατρικές Υπηρεσίες με ημερομηνίες 23/11/2018 (κυανούν 301), 7/1/2019 (κυανούν 297), 13/2/2019 (κυανούν 303), 8/3/2019 (κυανούν 305) και 12/3/2019 (κυανούν 308), με τις οποίες ζητείτο η σύγκληση του Ιατροσυμβουλίου και εφόσον το μέλος της Αστυνομίας εκρίνετο μόνιμα ανίκανο να εκτελεί τα καθήκοντα του, να ειδοποιείτο αυθημερόν το Αρχηγείο Αστυνομίας.
Στις 23/5/2019, ο αιτητής εξετάστηκε από το Ιατροσυμβούλιο, το οποίο διαπίστωσε την ύπαρξη λόγων υγείας και κρίθηκε μόνιμα ανίκανος να εκτελεί τα καθήκοντα του. Στις 28/6/2019, υπεβλήθη από τον Αρχηγό Αστυνομίας προς τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως, εισήγηση όπως εγκριθεί η αφυπηρέτηση του αιτητή για λόγους δημοσίου συμφέροντος (υγείας), σύμφωνα με τις πρόνοιες του Κανονισμού 20 (3) των περί Αστυνομίας (Γενικών) Κανονισμών του 2004 (Κ.Δ.Π. 51/89), εισήγηση την οποία ο αρμόδιος Υπουργός ενέκρινε στις 8/7/2019 και ο αιτητής ενημερώθηκε με σχετική επιστολή ημερομηνίας 22/7/2019.
Σημειώνεται ότι, όπως αναφέρεται στην επιστολή του Διευθυντή Πυροσβεστικής Υπηρεσίας προς τον Αστυνομικό Διευθυντή Τμήματος Διοίκησης και Ανθρώπινου Δυναμικού ημερομηνίας 20/11/2018, η μετάθεση του αιτητή εντάσσεται στα πλαίσια της εναλλαξιμότητας για κάλυψη των αναγκών των Πυροσβεστικών Σταθμών για περίοδο ενός περίπου έτους.
Συνεπώς αποτελεί γεγονός ότι, η προσβαλλόμενη απόφαση που αφορά τη μετάθεση του αιτητή από 22/10/2018, είναι πράξη περιορισμένης χρονικής ισχύος και αυτό που πρέπει καταρχήν να εξεταστεί είναι το κατά πόσο έχει καταργηθεί το αντικείμενο της δίκης, εφόσον έχει διαρρεύσει ο χρόνος στον οποίο αφορούσε η προσβαλλόμενη απόφαση.
Στη απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Οικονόμου και Δημοκρατίας ECLI:CY:AD:2019:C208, ΑΕ αρ.57/2013, ημερομηνίας 31/5/2019, επί του πιο πάνω θέματος αναφέρθηκαν τα εξής:
«Το θέμα της κατάργησης της δίκης λόγω ελλείψεως αντικειμένου έχει απασχολήσει την Ολομέλεια στην Μιχαηλίδης v. Δημοκρατίας (2011) 3(Α) Α.Α.Δ. 33, όπου έγινε ανασκόπηση των επί του θέματος αυθεντιών και επισημάνθηκαν τα ακόλουθα αναφορικά με τις προϋποθέσεις για συνέχιση της δίκης εναντίον διοικητικής πράξης η οποία έπαψε να ισχύει:-
«Αναφορικά με διοικητικές πράξεις περιορισμένης χρονικής ισχύος, όπως είναι η δική μας περίπτωση, σχετική είναι η υπόθεση Αφρόκηπος Λτδ v. Δημοκρατίας (1990) 3 Α.Α.Δ. 281 και το πιο κάτω απόσπασμα από το σύγγραμμα Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας 1929-1959 σελ. 242-243:
«δδ΄. Πράξις Περιορισμένης χρονικής ισχύος. Διοικητική πράξις, ισχύουσα εφ' ωρισμένον χρονικόν διάστημα, παραδεκτώς προσβάλλεται δι' αιτήσεως ακυρώσεως και μετά την παρέλευσιν του χρονικού διαστήματος καθ' ον ίσχυσεν , εφ' όσον κατέλιπε διοικητικής φύσεως συνεπείας, ων την άρσιν διώκει η αίτησις. Εφ' όσον όμως η προσβαλλόμενη πράξις δεν ίσχυεν πλέον κατά τον χρόνον της καταθέσεως της αιτήσεως ακυρώσεως, ουδέ διετήρησε διοικητικής φύσεως αποτελέσματα έναντι του αιτούντος, δεν προσβάλλεται παραδεκτώς και η αίτησις στερείται αντικειμένου. Η πλέον πρόσφατος όμως νομολογία προσανατολίζεται προς την άποψιν, ότι εφ'όσον η προσβαλλομένη πράξις εφηρμόσθη και παρήγαγεν αποτέλεσμα καθ' ον χρόνον ίσχυσεν, παραδεκτώς προσβάλλεται δι' αιτήσεως ακυρώσεως, έστω και αν κατά την συζήτησιν έχει λήξει η ισχύς ταύτης, εφ' όσον δεν ήρθησαν τα κατά το χρόνον της ισχύος της παραχθέντα έννομα αποτελέσματα".
Στην υπόθεση Στράκκα Λτδ. v. Δημοκρατίας (1991) 3 Α.Α.Δ. 643, αναφορικά με την κατάργηση της δίκης λόγω ελλείψεως αντικειμένου, στη σελ. 651 λέχθηκαν τα ακόλουθα:
«Αποτελεί βασική αρχή του διοικητικού δικαίου ότι η δίκη καταργείται για διάφορους λόγους στους οποίους περιλαμβάνεται η έλλειψη αντικειμένου. Κατά κανόνα η προσφυγή δεν μπορεί να προωθηθεί και πρέπει να διαγραφεί αν μετά την καταχώρηση και πριν την εκδίκασή της επισυμβούν γεγονότα που έχουν ως συνέπεια την εξαφάνιση του αντικειμένου της, όπως π.χ. η ρητή ανάκληση της προσβαλλόμενης πράξης στο σύνολό της, η σιωπηρά ανάκλησή της η οποία εξυπακούεται από νέα πράξη του ιδίου οργάνου που ρυθμίζει το ίδιο θέμα και η πλήρης ικανοποίηση της αξίωσης του αιτητή. Στις περιπτώσεις αυτές η δίκη καταργείται γιατί η συνέχισή της δεν εξυπηρετεί κανένα σκοπό. Στην περίπτωση όμως που έχουν προκύψει στον αιτητή ζημιογόνες συνέπειες από την προσβαλλόμενη διοικητική πράξη ή παράλειψη ενώ αυτή βρισκόταν ακόμα σε ισχύ, η δίκη δεν καταργείται Εναπόκειται, βέβαια, στον εκάστοτε αιτητή να αποδείξει ότι έχουν ήδη προκύψει σ' αυτόν ζημιογόνες συνέπειες από την προσβαλλόμενη πράξη πριν την ανάκληση της ή την ικανοποίηση της αξίωσης του και συντρέχει, επομένως, λόγος για τη συνέχιση της δίκης.»
Στην υπό κρίση περίπτωση, δεδομένου ότι κατά το χρόνο καταχώρισης της επίδικης προσφυγής όσο και κατά τη συζήτηση αυτής το αντικείμενο της διαφοράς εξέλιπε λόγω του τερματισμού της σύμβασης υπηρεσιών που αφορούσε το Διαγωνισμό και της πλήρωσης της θέσης με μόνιμο διορισμό, εναπόκειτο στον εφεσείοντα να αποδείξει ότι είχαν ήδη προκύψει ζημιογόνες γι' αυτόν συνέπειες κατά το χρόνο της ισχύος της απόφασης του ΣΠ έχουσες άμεση συνάφεια με την προσβαλλόμενη απόφαση.
Δεν υπήρξε ξεκάθαρη τοποθέτηση του εφεσείοντα επί του θέματος, ούτε και στοιχειοθέτησε, έστω εκ πρώτης όψεως, ζήτημα ζημιογόνου καταλοίπου είτε στο δικόγραφο είτε στα πλαίσια της συζήτησης της προσφυγής του. Το βάρος απόδειξης τέτοιας ζημίας είναι στους ώμους του αιτητή και δεν αρκεί αόριστη επίκλησή της.
Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό δεν εξετάζει την έκταση των ζημιών, αλλά ερευνά υπό μορφή εκ πρώτης όψεως διαπίστωσης αν παραμένει ζημιά ή βλάβη η οποία δεν εξαλείφθηκε για να αποφασίσει αν η δίκη καταργείται ή συνεχίζεται. Η διαπίστωση αυτή πρέπει να είναι πραγματική και να δικογραφείται από τον εκάστοτε αιτητή (Παπαδόπουλος ν.
Δημοκρατίας (1989) 3(Β) Α.Α.Δ. 973, Καμένος ν. Δημοκρατίας (1998) 3 Α.Α.Δ. 25, Χρηματιστήριο Αξιών Κύπρου ν. Σάββα (2006) 3 Α.Α.Δ. 435). Στο σύγγραμμα του Ε.Π. Σπηλιωτόπουλου «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου» 12η έκδοση , Τόμος 1, σελ. 85 αναφέρεται ότι διαφοροποιήσεις που επέρχονται στην εξέλιξη των γεγονότων δυνατό να έχουν ως αποτέλεσμα την εξαφάνιση του εννόμου συμφέροντος είτε για υποκειμενικούς είτε για αντικειμενικούς λόγους».
Στο σύγγραμμα “Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου” του Ε. Π. Σπηλιωτόπουλου, 15η έκδοση Τόμος ΙΙ, σελ. 90 και 92, αναφέρεται ότι το έννομο συμφέρον που υπάρχει κατά την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης ή την άσκηση της αίτησης ακυρώσεως “εκλείπει, παύει να υπάρχει, από αντικειμενικούς λόγους και η δίκη καθίσταται άνευ αντικειμένου, εάν διακόπηκε ο νομικός δεσμός που συνδέει τον αιτούντα με την προσβαλλόμενη πράξη (ΣΕ 2473/1970), όπως όταν ο αιτών έχασε, μετά την έκδοση της πράξης, την ιδιότητα με την οποία είχε υποστεί τη βλάβη (ΣΕ 1757/2005) ……………… Η αίτηση ακυρώσεως είναι απαράδεκτη (ως αλυσιτελής), διότι δεν υπάρχει έννομο συμφέρον, όταν ο αιτών δεν θα είχε καμία ωφέλεια από την ακύρωση της πράξης ……..”.
Είναι επίσης νομολογημένο, ότι η συνέχιση της εκδίκασης προσφυγής η οποία έχει απωλέσει το αντικείμενο της, συναρτάται προς την ύπαρξη εννόμου συμφέροντος, το οποίο παγίως ο αιτητής θα πρέπει να έχει και να διατηρεί σωρευτικά στα διάφορα στάδια της διαδικασίας. Όπως εξηγείται στον Ε. Π. Σπηλιωτόπουλο: “Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου” 12η έκδοση Τόμος ΙΙ, σελ. 85 παράγραφος 457, το έννομο συμφέρον πρέπει να υπάρχει κατά την έκδοση της πράξης, κατά την άσκηση της αίτησης ακυρώσεως και κατά την πρώτη, και βεβαίως σε οποιαδήποτε μεταγενέστερη, συζήτηση της.
Με την εξαφάνιση του αντικειμένου της προσφυγής, η δίκη καταργείται εκτός στην περίπτωση, όπως υποδεικνύεται στην απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας στην Στράκκα Λτδ ν. Δημοκρατίας (1991) 3 Α.Α.Δ. 643, όπου ενδεχομένως προκύπτουν ζημιογόνες συνέπειες από τη διοικητική απόφαση. Εναπόκειται όμως στον αιτητή να αποδείξει όπως ρητά εκεί αναφέρεται, “.. ότι ήδη έχουν προκύψει σ΄ αυτόν ζημιογόνες συνέπειες από την προσβαλλόμενη πράξη”.
Εναπόκειται στον αιτητή να το δείξει με κατάλληλη και ανάλογη αναφορά σε δεδομένα και στοιχεία υποστηρικτικά της θέσης του. Η διαπίστωση αυτή δεν είναι και δεν μπορεί να είναι θεωρητική, αλλά πραγματική. Το κατάλοιπο της συνέπειας της έκδοσης της διοικητικής πράξης είναι αναγκαίο να διαφανεί ως παράγωγο δυσμενών αποτελεσμάτων στο διοικούμενο, έστω και εκ πρώτης όψεως (βλ. Αφρόκηπος Λτδ ν. Δημοκρατίας (1990) 3 Α.Α.Δ. 281 και Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας 1929-1959 σελ. 242-243). Εφόσον εκ πρώτης όψεως διαφανεί αυτή η συνέπεια, τότε η έκταση της ζημιάς αποφασίζεται στο Επαρχιακό Δικαστήριο.
Στην εξεταζόμενη υπόθεση, το αντικείμενο της διαφοράς εξέλιπε, αφενός επειδή παρήλθε το χρονικό διάστημα της ισχύος της μετάθεσης, αφετέρου δε λόγω της διακοπής του νομικού δεσμού του αιτητή με την προσβαλλόμενη απόφαση, αφού αυτός έχει απωλέσει την ιδιότητα με την οποία είχε υποστεί τη βλάβη, λόγω της μεταγενέστερης απόφασης του Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως να εγκρίνει την αφυπηρέτηση του αιτητή για λόγους δημοσίου συμφέροντος. Ο δε αιτητής δεν έχει αποδείξει ότι έχουν προκύψει ζημιογόνες συνέπειες από την προσβαλλόμενη πράξη, λαμβανομένου επίσης υπόψη ότι ο αιτητής μετά την επίδικη απόφαση για μετάθεση, δεν υπηρέτησε στον Πυροσβεστικό Σταθμό στον οποίο μετατέθηκε.
Συνεπώς η προδικαστική ένσταση των καθ’ ων η αίτηση γίνεται αποδεκτή και κρίνεται ότι ο αιτητής στερείται έννομου συμφέροντος προώθησης της προσφυγής.
Τέλος σημειώνεται ότι το ζήτημα του εννόμου συμφέροντος εξετάζεται πρωτίστως ως θέμα δημοσίου δικαίου, είτε εγείρεται από τους διάδικους, είτε εγείρεται αυτεπάγγελτα από το ίδιο το Δικαστήριο (βλ. Δημητριάδου ν. Καριόλου κ.α. ECLI:CY:AD:2015:C395, Α.Ε. 124/2010, ημερομηνίας 5/6/2015). Η ύπαρξη εννόμου συμφέροντος, όπως αυτό προβλέπεται από το Άρθρο 146.2 του Συντάγματος, είναι απαραίτητη προϋπόθεση προκειμένου το ακυρωτικό Δικαστήριο να αναλάβει δικαιοδοσία αναθεώρησης της εγκυρότητας προσβαλλόμενης πράξης (βλ. Pitsillos v. C.B.C (1982) 3 C.L.R. 208, 215, Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου ΑΕ αρ. 116/2013, ημερομηνίας 9/7/2020).
Υπό το φως των ανωτέρω, η προσφυγή απορρίπτεται ως απαράδεκτη και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.
Επιδικάζονται €1500 έξοδα, υπέρ των καθ’ ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.
Α. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ – ΝΙΚΟΛΕΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΔΔ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο