Legislator Case Law & Legislation
I PKN 429/99 AI generated

Labor dispute: missing appeal deadline after dismissal does not justify employee's belief in continued employment.

Case Number I PKN 429/99
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the employee's cassation appeal regarding her failed attempt to reinstate after being dismissed from her job. The court found that the employer's initial reassurance about potential continued employment was quickly withdrawn and did not legally justify the employee's failure to file an appeal within the statutory one-month deadline. Consequently, the court ruled that the employee's delay was intentional and the lower courts correctly applied the law without error.

Legislator headnote

AI generated

Art. 30 § 3, § 4, § 5 KP; Art. 233 § 1 KPC; Art. 393 § 12 KPC: An employee's failure to file an appeal against a dismissal within the statutory period is not excused by a temporary belief in continued employment, especially when such belief was based on statements that were quickly retracted.

Keywords

AI generated
dismissal of employment contract statutory appeal deadline employee's good faith labor law cassation justification for delay employer reassurance labor dispute outcome

Cited Legislation

AI generated
Art. 30 § 3, § 4, § 5 KP
1 czerwca 1996 r., przeto jeżeli wypowiedzenie odpowiada wymaganiom z art. 30 §
Art. 233 § 1 KPC
przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 233 § 1 KPC i
Art. 393 § 12 KPC
do uwzględnienia kasacji i w oparciu o art. 39312 KPC orzekł jak w sentencji wyroku.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Wyrok z dnia 1 grudnia 1999 r.

I PKN 429/99

Uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od wypowiedzenia

umowy o pracę nie usprawiedliwia błędne przekonanie pracownika, że będzie

miał możliwość kontynuowania zatrudnienia.

Przewodniczący: SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Walerian Sanetra, Jadwiga Skibińska-Adamowicz.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 1999 r. sprawy z powództwa

Marianny R. przeciwko „O.-G.” Spółce z o.o. w Ł. o przywrócenie do pracy, na skutek

kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 15 kwietnia 1999 r. [...]

1. o d d a l i ł kasację.

2. nie obciążył powódki kosztami postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 14 stycznia 1999 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Łodzi oddalił

powództwo Marianny R. przeciwko „O.-G.” Spółce z o.o. w Ł. o przywrócenie do

pracy. Sąd pierwszej instancji ustalił, że powódka otrzymała wypowiedzenie umowy

o pracę 30 września 1998 r. ze skutkiem na 31 grudnia 1998 r., natomiast odwołanie

do Sądu wniosła dopiero 4 listopada 1998 r., a opóźnienie nie znajduje usprawiedliwienia.

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi wyrokiem z

dnia 15 kwietnia 1999 r. oddalił apelację powódki stwierdzając, że powódka była

prawidłowo pouczona o sposobie i terminie odwołania od wypowiedzenia, a wypowiedź bezpośredniego przełożonego o ewentualnym dalszym zatrudnieniu pod warunkiem wystąpienia takich możliwości, zweryfikowana następnie informacją o braku

możliwości zatrudnienia, nie może stanowić usprawiedliwienia uchybienia terminowi

do wniesienia odwołania.

Kasacja powódki od powyższego wyroku zarzuca naruszenie art. 44 i 265 KP

oraz art. 5, 212, 233 § 1, 328 § 2 i 316 KPC.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Wypowiedzenie umowy o pracę

jest zwykłym sposobem rozwiązania stosunku pracy, przysługującym każdej stronie

stosunku pracy. Wypowiedzenie dokonane pracownikowi powinno wskazywać przyczynę wypowiedzenia oraz sposób i termin odwołania. To wymaganie obowiązuje od

1 czerwca 1996 r., przeto jeżeli wypowiedzenie odpowiada wymaganiom z art. 30 §

3, § 4 i § 5 KP – a tak jest w niniejszej sprawie- pracownik, zaniedbujący wniesienie

odwołania w terminie, nie może powoływać się na nieznajomość prawa. Przyczyny

wypowiedzenia umowy o pracę - redukcja stanowisk pracy – nie sposób też uznać za

taką, by powódka, jak to pisze w apelacji, była nią „zszokowana i upokorzona”.

W szczególności zaś z wyjaśnień powódki [...] wynika, że chociaż jej bezpośredni przełożony uspokajał, iż możliwa będzie kontynuacja pracy, gdy odejdą pracownice z 1-miesięcznym wypowiedzeniem, to jednak po 3-4 dniach zmienił zdanie.

To samo potwierdził prezes zarządu spółki wyjaśniając, iż poinformował powódkę o

ewentualności dalszego zatrudnienia w razie zmiany sytuacji, ale wypowiedzenie

należy traktować jako aktualne ze wszystkimi konsekwencjami. Chybiony jest zatem

zarzut kasacji, iż Sąd narzucił powódce obowiązek udowodnienia negocjacji co do

dalszego zatrudnienia i nie jest trafne powoływanie orzeczeń Sądu Najwyższego w

sprawach I PRN 55/94 i I PRN 21/94, ponieważ powódka w krótkim czasie po otrzymaniu wypowiedzenia dowiedziała się o braku możliwości dalszego zatrudnienia i nie

były z nią prowadzone jakiekolwiek negocjacje co do cofnięcia wypowiedzenia. Wypowiedzi przełożonych o możliwości kontynuowania pracy w razie zmiany sytuacji,

rychło zresztą anulowane, odebrać należy raczej jako zmierzające do zapobieżenia

egzaltacji powódki (jej „zszokowaniu i upokorzeniu”) wypowiedzeniem niż jako zapewnienie, stanowiące powód zaniechania wnoszenia odwołania od wypowiedzenia.

Tego rodzaju wypowiedzi przełożonych nie upoważniały do żywienia nadziei na pozostanie w stosunku pracy. Dlatego też Sąd Najwyższy nie dopatruje się istnienia w

przedmiotowej sprawie okoliczności takich, jak w sprawach I PRN 55/94 i I PRN

21/94, które usprawiedliwiałyby przekonanie pracownika, iż stosunek pracy nie ulegnie jednak rozwiązaniu, a tym samym usprawiedliwiałyby uchybienie terminu do

wniesienia odwołania. Powódka już w okresie 7 dni od doręczenia wypowiedzenia

była świadoma, że ani przełożeni, ani związki zawodowe nie doprowadzą do cofnięcia wypowiedzenia. Złożenie zatem odwołania po upływie 1 miesiąca i 4 dni od doręczenia wypowiedzenia należy uznać za zawinione przez powódkę. Ustalenia Sądu

pierwszej instancji, zaakceptowane przez Sąd drugiej instancji, zostały dokonane bez

przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 233 § 1 KPC i

bez uchybienia pozostałym przepisom postępowania.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy nie znalazł usprawiedliwionych podstaw

do uwzględnienia kasacji i w oparciu o art. 39312 KPC orzekł jak w sentencji wyroku.