Labor dispute: missing appeal deadline after dismissal does not justify employee's belief in continued employment.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the employee's cassation appeal regarding her failed attempt to reinstate after being dismissed from her job. The court found that the employer's initial reassurance about potential continued employment was quickly withdrawn and did not legally justify the employee's failure to file an appeal within the statutory one-month deadline. Consequently, the court ruled that the employee's delay was intentional and the lower courts correctly applied the law without error.
Legislator headnote
AI generatedArt. 30 § 3, § 4, § 5 KP; Art. 233 § 1 KPC; Art. 393 § 12 KPC: An employee's failure to file an appeal against a dismissal within the statutory period is not excused by a temporary belief in continued employment, especially when such belief was based on statements that were quickly retracted.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Wyrok z dnia 1 grudnia 1999 r.
I PKN 429/99
Uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od wypowiedzenia
umowy o pracę nie usprawiedliwia błędne przekonanie pracownika, że będzie
miał możliwość kontynuowania zatrudnienia.
Przewodniczący: SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca), Sędziowie SN:
Walerian Sanetra, Jadwiga Skibińska-Adamowicz.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 1999 r. sprawy z powództwa
Marianny R. przeciwko „O.-G.” Spółce z o.o. w Ł. o przywrócenie do pracy, na skutek
kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 15 kwietnia 1999 r. [...]
1. o d d a l i ł kasację.
2. nie obciążył powódki kosztami postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 stycznia 1999 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Łodzi oddalił
powództwo Marianny R. przeciwko „O.-G.” Spółce z o.o. w Ł. o przywrócenie do
pracy. Sąd pierwszej instancji ustalił, że powódka otrzymała wypowiedzenie umowy
o pracę 30 września 1998 r. ze skutkiem na 31 grudnia 1998 r., natomiast odwołanie
do Sądu wniosła dopiero 4 listopada 1998 r., a opóźnienie nie znajduje usprawiedliwienia.
Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi wyrokiem z
dnia 15 kwietnia 1999 r. oddalił apelację powódki stwierdzając, że powódka była
prawidłowo pouczona o sposobie i terminie odwołania od wypowiedzenia, a wypowiedź bezpośredniego przełożonego o ewentualnym dalszym zatrudnieniu pod warunkiem wystąpienia takich możliwości, zweryfikowana następnie informacją o braku
możliwości zatrudnienia, nie może stanowić usprawiedliwienia uchybienia terminowi
do wniesienia odwołania.
Kasacja powódki od powyższego wyroku zarzuca naruszenie art. 44 i 265 KP
oraz art. 5, 212, 233 § 1, 328 § 2 i 316 KPC.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:
Kasacja jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Wypowiedzenie umowy o pracę
jest zwykłym sposobem rozwiązania stosunku pracy, przysługującym każdej stronie
stosunku pracy. Wypowiedzenie dokonane pracownikowi powinno wskazywać przyczynę wypowiedzenia oraz sposób i termin odwołania. To wymaganie obowiązuje od
1 czerwca 1996 r., przeto jeżeli wypowiedzenie odpowiada wymaganiom z art. 30 §
3, § 4 i § 5 KP – a tak jest w niniejszej sprawie- pracownik, zaniedbujący wniesienie
odwołania w terminie, nie może powoływać się na nieznajomość prawa. Przyczyny
wypowiedzenia umowy o pracę - redukcja stanowisk pracy – nie sposób też uznać za
taką, by powódka, jak to pisze w apelacji, była nią „zszokowana i upokorzona”.
W szczególności zaś z wyjaśnień powódki [...] wynika, że chociaż jej bezpośredni przełożony uspokajał, iż możliwa będzie kontynuacja pracy, gdy odejdą pracownice z 1-miesięcznym wypowiedzeniem, to jednak po 3-4 dniach zmienił zdanie.
To samo potwierdził prezes zarządu spółki wyjaśniając, iż poinformował powódkę o
ewentualności dalszego zatrudnienia w razie zmiany sytuacji, ale wypowiedzenie
należy traktować jako aktualne ze wszystkimi konsekwencjami. Chybiony jest zatem
zarzut kasacji, iż Sąd narzucił powódce obowiązek udowodnienia negocjacji co do
dalszego zatrudnienia i nie jest trafne powoływanie orzeczeń Sądu Najwyższego w
sprawach I PRN 55/94 i I PRN 21/94, ponieważ powódka w krótkim czasie po otrzymaniu wypowiedzenia dowiedziała się o braku możliwości dalszego zatrudnienia i nie
były z nią prowadzone jakiekolwiek negocjacje co do cofnięcia wypowiedzenia. Wypowiedzi przełożonych o możliwości kontynuowania pracy w razie zmiany sytuacji,
rychło zresztą anulowane, odebrać należy raczej jako zmierzające do zapobieżenia
egzaltacji powódki (jej „zszokowaniu i upokorzeniu”) wypowiedzeniem niż jako zapewnienie, stanowiące powód zaniechania wnoszenia odwołania od wypowiedzenia.
Tego rodzaju wypowiedzi przełożonych nie upoważniały do żywienia nadziei na pozostanie w stosunku pracy. Dlatego też Sąd Najwyższy nie dopatruje się istnienia w
przedmiotowej sprawie okoliczności takich, jak w sprawach I PRN 55/94 i I PRN
21/94, które usprawiedliwiałyby przekonanie pracownika, iż stosunek pracy nie ulegnie jednak rozwiązaniu, a tym samym usprawiedliwiałyby uchybienie terminu do
wniesienia odwołania. Powódka już w okresie 7 dni od doręczenia wypowiedzenia
była świadoma, że ani przełożeni, ani związki zawodowe nie doprowadzą do cofnięcia wypowiedzenia. Złożenie zatem odwołania po upływie 1 miesiąca i 4 dni od doręczenia wypowiedzenia należy uznać za zawinione przez powódkę. Ustalenia Sądu
pierwszej instancji, zaakceptowane przez Sąd drugiej instancji, zostały dokonane bez
przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 233 § 1 KPC i
bez uchybienia pozostałym przepisom postępowania.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy nie znalazł usprawiedliwionych podstaw
do uwzględnienia kasacji i w oparciu o art. 39312 KPC orzekł jak w sentencji wyroku.