Legislator Case Law & Legislation
I CNP 79/08 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for legal review of final judgment as inadmissible due to missing statutory requirements.

Case Number I CNP 79/08
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the plaintiff's appeal to declare a final court judgment inconsistent with the law. The plaintiff, a sole proprietorship, attempted to challenge a ruling that dismissed their claim against a defendant, arguing procedural errors. The court found the appeal inadmissible because it failed to demonstrate that no other legal remedies were available to challenge the judgment.

Legislator headnote

AI generated

art. 4245 § 1 k.p.c.; art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for review of a final judgment is inadmissible if the appellant fails to cumulatively prove that no other legal means of appeal were possible and that the challenged judgment cannot be set aside.

Keywords

AI generated
appeal for review final judgment inadmissible appeal legal remedies procedural requirements civil procedure code costs of litigation

Cited Legislation

AI generated
art. 4245 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 195, 196 k.p.c.
jakichkolwiek przekształceń podmiotowych (art. 195, 196 k.p.c.).
art. 399 - 4161 k.p.c.
zaskarżonym orzeczeniem - w świetle przepisów art. 399 - 4161 k.p.c. - jest
art. 32 ust. 1 Konstytucji RP
jest niezgodny z art. 32 ust.
art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji RP
jest niezgodny z art. 32 ust. 1 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
art. 4245 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
art. 4241 k.p.c
treści art. 4241 k.p.c. oraz z dalszych przepisów regulujących skargę, środek ten może
art. 366 k.p.c
rzeczy osądzonej (art. 366 k.p.c.), orzeczenie dotyczące roszczenia spółki jawnej
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
(art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt III CNP 23/05
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt I CNP 12/06
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2005 r., sygn. akt V CNP 24/05
wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt SK 77/06
III CNP 23/05
Supreme Court dismissed a legal challenge for failing to prove impossibility of other remedies.
IV CNP 39/07
Supreme Court dismisses appeal by non-party tenants for lack of standing and procedural capacity.
I CNP 12/06
Supreme Court dismisses appeal for failure to cite specific law and prove retrial impossibility.
V CNP 24/05
Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with Article 4245 of Civil Procedure Code.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CNP 79/08

POSTANOWIENIE

Dnia 7 listopada 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie ze skargi P.(…) Sp. j. w Ł. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 12 grudnia 2007 r., sygn. akt X

Ga (…), wydanego w sprawie z powództwa T. P.

przeciwko D.(…) S.A. z siedzibą w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie

Cywilnej w dniu 7 listopada 2008 r.,

odrzuca skargę i oddala wniosek o zasądzenie od T. P. na rzecz pozwanej kosztów

zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 13 grudnia 2005 r. oddalił powództwo J. P.

przeciwko D.(…) S.A. z siedzibą w W. o zasądzenie odszkodowania z tytułu

nienależytego wykonania przez pozwanego umowy o zamieszczenie w książce

telefonicznej reklamy przedsiębiorstwa powoda i orzekł o zwrocie kosztów procesu. W

uzasadnieniu sąd wskazał, iż T. P. nie ma legitymacji procesowej czynnej do

wystąpienia z powództwem, bowiem umowa której dotyczy pozew zawarta została przez

"P.(...)” sp.j. z siedzibą w Ł., a nie T. P.

Sąd Okręgowy w W., Wydział X Gospodarczy - na skutek apelacji J. P. i T. P. odrzucił apelację J. P. i oddalił apelację T. P. Sąd II instancji wskazał w uzasadnieniu, iż

w pozwie i kolejnych pismach procesowych strona powodowa określona została jako T.

P., współwłaściciel "P.(…)” Spółka jawna. Oznacza to, że jako powoda wskazano T. P.,

wskazując dodatkowo, iż jest on przedsiębiorcą. W toku postępowania nie doszło do

jakichkolwiek przekształceń podmiotowych (art. 195, 196 k.p.c.). T. P. jest podmiotem

innym, niż spółka jawna, której jest współwłaścicielem.

Orzeczenie Sądu Okręgowego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia zaskarżyła "P.(...)” Spółka jawna reprezentowana przez

współwłaścicieli J. P. i T. P.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, powinna zawierać - obok oznaczenia orzeczenia, od

którego została wniesiona, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia, wniosku o

stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, wskazania przepisu prawa, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne oraz uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody,

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy – także wykazanie,

że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i

nie jest możliwe.

Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób

kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta

jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków

formalnych i podlega odrzuceniu a limine (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

27 stycznia 2006 r., sygn. akt III CNP 23/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz. 140).

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

podlega odrzuceniu z kilku przyczyn.

Przede wszystkim należy wskazać, iż skargę o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia złożyła "P.(...)” Spółka jawna, reprezentowana

przez współwłaścicieli J. P. i T. P.. Tymczasem pozew w sprawie wniesiony został przez

T. P. - osobę fizyczną - współwłaściciela "P.(...)“ Spółka jawna. Zaskarżony wyrok Sądu

II instancji dotyczy też T. P. jako strony powodowej w sprawie.

W konsekwencji inny podmiot był stroną powodową w sprawie (T. P.), inny

natomiast podmiot zaskarżył wyrok skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia ["P.(...)“ Spółka jawna reprezentowana przez J. P. i T. P.].

Jak wskazano w orzecznictwie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9

maja 2007 r., sygn. akt IV CNP 39/07, niepubl.), złożenie skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez podmiot, który nie był stroną

postępowania zakończonego zaskarżonym wyrokiem, oznacza niedopuszczalność takiej

skargi i prowadzi w konsekwencji do jej odrzucenia. Jak bowiem wyraźnie wynika z

treści art. 4241 k.p.c. oraz z dalszych przepisów regulujących skargę, środek ten może

wnieść jedynie osoba będąca stroną postępowania, w którym wyrok ten został wydany.

Na marginesie trzeba wskazać, iż w sprawie nie istnieje korzystające z powagi

rzeczy osądzonej (art. 366 k.p.c.), orzeczenie dotyczące roszczenia spółki jawnej

„P.(...)” przeciwko D. S.A. z siedzibą w W. Spółka nie była bowiem powodem w

postępowaniu zakończonym zaskarżonym wyrokiem.

Niedopuszczalność skargi „P.(...)” Spółka jawna o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia wynika także z innej przyczyny.

Istotna jest ułomność konstrukcji skargi w zakresie wykazania, iż wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe

(art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Omawiane wymaganie jest bowiem elementem

konstrukcyjnym skargi i jego niespełnienie powoduje odrzucenie skargi (art. 424 8 § 1

k.p.c.). Należy zwrócić uwagę, iż skarżący ograniczył się do wykazania, iż brak w

sprawie podstawy prawnej do złożenia skargi o wznowienie postępowania i wskazania,

iż wyrok ten nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną.

Profesjonalny pełnomocnik reprezentujący skarżący podmiot nie przytoczył

jakiegokolwiek uzasadnienia na okoliczność braku możliwości złożenia skargi o

wznowienie postępowania i skargi kasacyjnej. Wskazał wręcz, iż "w chwili obecnej w zw.

z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt SK 77/08

wystarczy stwierdzenie, że zaskarżony wyrok jest prawomocny”.

Stanowisko takie jest tylko w części trafne, a w okolicznościach niniejszej sprawy

nie znajduje zastosowania. Z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 kwietnia 2008

r., sygn. akt SK 77/06 (OTK-A 2008 r., nr 3, poz. 39) w żadnym razie nie płynie wniosek

wyprowadzony przez skarżącego. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art.

4241 § 1 i 2 k.p.c. w części obejmującej słowa "kończącego postępowanie w sprawie”,

jest niezgodny z art. 32 ust. 1 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego była zatem kwestia możliwości

skorzystania ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia odnośnie orzeczeń, które nie kończą postępowania w sprawie. W

odniesieniu do takich orzeczeń Trybunał Konstytucyjny wskazał (pkt 7 wyroku), iż

"analiza przepisów postępowania cywilnego prowadzi do wniosku, że w sytuacji, w której

wydane zostało prawomocne orzeczenie, które nie kończy postępowania w sprawie, nie

jest możliwe wykorzystanie żadnego z przewidzianych w kodeksie postępowania

cywilnego nadzwyczajnych środków zaskarżenia”. W okolicznościach niniejszej sprawy

nie ma potrzeby ustalenia, czy w przypadku orzeczenia, które nie kończy postępowania

w sprawie, wymóg uzasadnienia spełnienia przesłanki art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. pozostał

aktualny. W okolicznościach niniejszej sprawy rozstrzygnięcie zapadło bowiem w formie

wyroku kończącego postępowanie w sprawie.

Nie można jednak zapomnieć, iż Trybunał Konstytucyjny nie uznał w

analizowanym wyroku art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. za niezgodny z przepisami Konstytucji

RP, bowiem przepis ten nie był przedmiotem postępowania przed Trybunałem

Konstytucyjnym.

Aktualne pozostaje zatem, co najmniej w zakresie orzeczeń kończących

postępowanie w sprawie, dotychczasowe orzecznictwo Sądu Najwyższego dotyczące

wymogu uzasadnienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia w zakresie art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

W orzecznictwie tym wskazano, iż skarżącego obciąża nie tylko obowiązek

wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było możliwe, ale także wykazanie, że nie jest możliwe. Skarżący

powinien zatem wykazać, że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej

zaskarżonym orzeczeniem - w świetle przepisów art. 399 - 4161 k.p.c. - jest

niedopuszczalne ze względu na rodzaj zaskarżonego orzeczenia albo zarzuty przeciwko

temu orzeczeniu nie mieszczące się w podstawach skargi o wznowienie postępowania.

Tylko w następstwie przeprowadzenia takiego wywodu prawnego skarżący spełni

obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie tylko nie było, ale

nie jest możliwe (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2006 r., sygn.

akt I CNP 12/06, niepubl. i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października

2005 r., sygn. akt V CNP 24/05, niepubl.). Takiego wywodu skarga nie zawiera.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.

orzekł, jak w sentencji postanowienia. Wniosek pozwanej o zasądzenie na jej rzecz od

T. P. kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem Najwyższym podlega oddaleniu,

ponieważ w sytuacji, w której została odrzucona skarga złożona przez „P.(...)”, nie ma

podstaw do zasądzenia kosztów od T. P.