Supreme Court dismisses appeal by non-party tenants for lack of standing and procedural capacity.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the personal appeal filed by former tenants D.K. and K.K. regarding a divorce court's ruling on their tenancy rights. Although they were not parties to the original divorce proceedings, they argued they lacked consent to the tenancy arrangement. The court ruled the appeal inadmissible because the appellants lacked procedural capacity to file personally and were not parties to the underlying case, thus lacking standing.
Legislator headnote
AI generatedArt. 871 § 1 k.p.c.; Art. 4241 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal against a final judgment must be filed by a party to the original proceedings or a designated substitute; a personal filing by a non-party lacking procedural capacity renders the appeal inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CNP 39/07 POSTANOWIENIE Dnia 9 maja 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Mirosława Wysocka w sprawie ze skargi D.K. i K.K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w E. z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt [...], w sprawie z powództwa A.G. przeciwko M.G. o rozwód, odrzuca skargę 2 Uzasadnienie Małżonkowie D. i K.K. wnieśli osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wydanego w sprawie rozwodowej prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w E. z dnia 21 kwietnia 2006 r. w części, w której rozstrzygnięto o sposobie korzystania przez byłych małżonków A.G. i M.G. z dotychczas zajmowanego przez nich mieszkania. Skarżący, nie będący stronami zakończonego procesu rozwodowego, podnieśli, że jako najemcy przedmiotowego lokalu nie wiedzieli o „rozporządzeniu prawem najmu” i nie wyrazili na to zgody.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skargę należy uznać za niedopuszczalną. Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zasada ta nie odnosi się jedynie do osób określonych w paragrafie drugim tego przepisu. Także więc w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zachodzi konieczność wykazania się zdolnością postulacyjną, analogicznie jak dotychczas w postępowaniu kasacyjnym, czy też zażaleniowym. Wniesienie skargi przez osobę, która nie ma zdolności postulacyjnej czyni skargę niedopuszczalną (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2000 r., V CZ 113/00, niepubl.) Z tego względu skargę niniejszą wniesioną osobiście należało uznać za niedopuszczalną z „innych przyczyn” w rozumieniu art. 4248 § 1 k.p.c. Niedopuszczalność skargi małżonków D. i K.K. wynika także z innego względu.
Skarżący nie byli stroną postępowania zakończonego zaskarżonym przez nich wyrokiem, a zatem nie przysługiwało im prawo do wniesienia skargi o stwierdzenie jego niezgodności z prawem. Jak wyraźnie wynika z treści art. 4241 k.p.c. oraz z dalszych przepisów dotyczących skargi o stwierdzenie niezgodności z 3 prawem prawomocnego orzeczenia środek ten może wnieść jedynie osoba będąca stroną postępowania, w którym wyrok ten został wydany. W doktrynie przyjmuje się wprawdzie, że skarga ta przysługuje także interwenientowi ubocznemu, lecz nie dotyczy to sprawy niniejszej.
Mając powyższe na uwadze, należało uznać, że dalsze badanie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanego wyroku Sądu Okręgowego w E. pod kątem jej dopuszczalności stało się bezprzedmiotowe. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy skargę małżonków K. odrzucił stosownie do art. 4248 § 1 k.p.c.