Supreme Court dismisses appeal for failure to cite specific law and prove retrial impossibility.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the appeal filed by participants against a district court ruling, citing procedural deficiencies under the Code of Civil Procedure. The court held that the appeal failed to explicitly identify the specific legal provision allegedly violated and did not sufficiently demonstrate that a retrial was legally impossible. Consequently, the appeal was dismissed because it lacked the mandatory elements required to substantiate a claim for a retrial.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4245 § 1 pkt 3, 5 k.p.c.; An appeal for a retrial must explicitly cite the specific legal provision violated and provide a legal analysis proving that a retrial is not only not possible but legally impermissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I CNP 12/06 POSTANOWIENIE Dnia 28 lutego 2006 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie ze skargi M. S. i T. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 16 kwietnia 2003 r., w sprawie z wniosku S. K., W. K., G. K. i B. K. przy uczestnictwie M.S., T. S. i Miasta W. o rozgraniczenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 lutego 2006 r., odrzuca skargę. Uzasadnienie 2 Wniesiona przez uczestników postępowania skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 16 kwietnia2003 r. (sygn. akt I Ns.
…/96) podlegała odrzuceniu z następujących przyczyn: Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 1 – 6 k.p.c., powinna zawierać między innymi „wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne” (pkt 3). Nie sanuje tego braku okoliczność, że przepisy prawa powołane zostały w podstawach, na których skarga została oparta (art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.), skoro wymagania skargi wskazane w pkt 2 i 3 art. 4245 § 1 k.p.c. są niezależne od siebie i spełniają, jako istotne elementy skargi, różne funkcje i cele.
Przytoczenie podstaw skargi i ich uzasadnienie pozostaje w związku z treścią art. 4244 k.p.c., natomiast wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne jest konieczne, bowiem istotą skargi jest właśnie stwierdzenie niezgodności zaskarżonego orzeczenia z prawem, a więc konkretnym jego przepisem. Naruszenia prawa materialnego lub procesowego mogą, ale nie muszą spowodować niezgodności z prawem. Przepisy powołane w podstawach skargi niekiedy będą jednocześnie przepisami, z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, nie zawsze jednak zależność taka będzie występować.
Wypełnienie obowiązku związanego z wymaganiem określonym w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. - nałożonego na osoby uprawnione do sporządzenia skargi, którymi są profesjonalni pełnomocnicy procesowi lub podmioty o kwalifikacjach wskazanych w ustawie - nie może być, z przyczyn wskazanych, zastąpione przez powołanie jedynie podstaw skargi i ich uzasadnienie. Skarga nie spełnia także wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem skarga powinna zawierać „w y k a z a n i e, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych n i e b y ł o i n i e j e s t możliwe”.
Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie – 3 w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje kasacja (skarga kasacyjna) i dlatego wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie było możliwe. Wywód prawny we wskazanym zakresie jednak nie wyczerpuje warunku skargi z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Skarżącego obciąża bowiem – zgodnie z treścią tego przepisu – nie tylko obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było możliwe, ale także wykazanie, że nie jest możliwe.
Skarżący powinien zatem wykazać, że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej zaskarżonym orzeczeniem - w świetle przepisów art.399 - 4161 k.p.c. - jest niedopuszczalne ze względu na rodzaj zaskarżonego orzeczenia albo zarzuty przeciwko temu orzeczeniu nie mieszczą się w podstawach skargi o wznowienie postępowania. Tylko w następstwie przeprowadzenia takiego wywodu prawnego skarżący spełni obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie tylko nie było ale nie jest możliwe. Skarga uczestników postępowania wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 3 i 5 k.p.c. w ogóle nie zawiera.
Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.). db