Supreme Court dismisses appeal for annulment due to missing legal citations and insufficient damage proof.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal for annulment of a final court order because the complaint lacked specific legal citations and failed to substantiate alleged damages. The applicant merely stated the order was unlawful without identifying the conflicting statutes and provided only a monetary figure without detailing the damage's nature or timing. Consequently, the court ruled that the procedural requirements for such an appeal were not met under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.: An appeal for annulment must separately cite specific legal provisions and substantiate the claim of damage with details on its type, amount, and occurrence time, rather than merely asserting unlawfulness or lack of appealability.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CNP 40/11 POSTANOWIENIE Dnia 31 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie skargi I. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 23 grudnia 2010 r., wydanego w sprawie z wniosku I. K. przy uczestnictwie F. K., H. W. i K. K. o dział spadku, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 stycznia 2012 r., odrzuca skargę. Uzasadnienie 2 Wniesiona przez wnioskodawczynię na podstawie art. 5192 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 23 grudnia 2010 r. pozbawiona jest niektórych spośród niezbędnych elementów tej skargi wymienionych w art. 4245 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Skarżąca nie wskazała przepisów prawa, z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, bo takim wskazaniem nie jest sformułowanie w pkt 5 skargi, że:
„... zaskarżone postanowienie jest niezgodne z prawem”. Tymczasem wymagania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wyrażone w punktach 2 i 3 art. 4245 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. nie są tożsame i mające je spełnić elementy skargi nie mogą być ujęte łącznie, lecz powinny być odrębnie sformułowane i uzasadnione, a nie poprzestawać na odwołaniu się do podstaw skargi i ich uzasadnienia (postanowienia SN: z dnia 2 marca 2006 r., IV CNP 16/06, niepubl.; z dnia 16 marca 2006 r., II CNP 15/06, niepubl.).
Ponadto skarżąca nie uprawdopodobniła wyrządzenia jej szkody spowodowanej wydaniem postanowienia, którego skarga dotyczy. Za spełnienie tego wymogu nie można uznać stwierdzenia, że postanowienie wyrządziło wnioskodawczyni szkodę majątkową w kwocie 24.466,66 zł. Wymóg uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wskazania jej rodzaju i rozmiaru oraz czasu powstania, a nie tylko przedstawienia dowodów ze stwierdzeniem, że uprawdopodabniają one szkodę. Samo twierdzenie o zaistnieniu szkody nie jest wystarczające do uznania spełnienia wymagania określonego w tym przepisie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05; z dnia 26 stycznia 2006 r., V CNP 98/05; z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz. 141; z dnia 9 lutego 2006 r., IV CNP 42/05; z dnia 15 lutego 2006 r., IV CNP 7/05).
Ponadto nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. ponieważ skarżąca ograniczyła się, tylko do stwierdzenia, że brak jest ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania, a nadto że postanowienie nie podlega zaskarżeniu skargą 3 kasacyjną. Takie sformułowanie nie jest równoznaczne ze spełnieniem wymogu przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006 r., nr 1, poz. 17). Jego spełnienie polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej jurydycznie argumentacji dowodzącej w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (por. postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06, OSNC 2006 r., nr 6, poz. 112; postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz. 140).
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. md