Supreme Court dismisses labor dispute appeal citing lack of significant legal issue and procedural validity.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland rejected the plaintiff's cassation appeal against the regional labor court's decision to dismiss her claim for reinstatement. The plaintiff argued that the employer's failure to properly authorize the employee who signed the termination notice rendered the procedure invalid and violated her right to defense. The court determined that the exclusion of unauthorized documents did not invalidate the employer's declaration and that the specific legal questions raised did not constitute significant issues requiring cassation review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 210 k.s.h.; Art. 264 § 2 k.p.: A cassation appeal is inadmissible if it does not raise a significant legal issue, and a declaration of termination by an unauthorized representative does not render the termination void but merely grounds for damages or ineffectiveness.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I PK 160/09 POSTANOWIENIE Dnia 19 listopada 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Zbigniew Hajn w sprawie z powództwa A. M. przeciwko E. O. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością o przywrócenie do pracy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 listopada 2009 r., skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 kwietnia 2009 r., odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Uzasadnienie Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie A.
M. przeciwko E. . Spółce z o.o. o przywrócenie do pracy, wyrokiem z 22 kwietnia 2009 r. oddalił apelację powódki od wyroku Sadu Rejonowego z 20 listopada 2008 r. Powódka złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego i podniosła zarzut nieważności postępowania, to jest naruszenie art. 378 § 1 k.p.c. i art. 379 pkt 5 k.p.c. oraz art. 316 k.p.c. Jak wyjaśniła powódka, pozwany po zamknięciu rozprawy złożył do akt dokumenty mające wskazywać na prawidłowe umocowanie osoby, która złożyła podpis pod oświadczeniem o rozwiązaniu umowy o pracę.
Ani Sąd pierwszej ani drugiej instancji nie dopuściły tych dokumentów jako dowodów w sprawie, a mimo to Sąd Okręgowy uznał, że zarzut nieważności złożonego oświadczenia jest nieusprawiedliwiony. Powódka utrzymuje, że nie miała 2 możliwości dokładnego przeanalizowania wskazanych dokumentów i została pozbawiona możliwości obrony swoich praw. W opinii wnoszącej skargę kasacyjną powódki w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne dotyczące zakresu stosowania art. 210 k.s.h. w stosunkach prawa pracy, a w szczególności dotyczące odpowiedzi na pytanie, czy oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę złożone przez osobę, która nie została w należyty sposób umocowana, prowadzi do rozwiązania umowy o pracę.
Ponadto „w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie dotyczące daty rozpoczęcia biegu terminu, o którym mowa w art. 264 § 2 k.p. w sytuacji, gdy oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę zostało złożone ustnie bez pouczenia pracownika do wniesienia odwołania, a później zostało przesłane pocztą i w którym znajduje się pouczenie, że w terminie 14 dni od daty doręczenia niniejszego oświadczenia przysługuje prawo do wniesienia odwołania do Sądu Pracy. Zdaniem skarżącej istnieje również potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości dotyczące pytania, czy w przypadku złożenia powództwa do Sądu Pracy z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 264 § 2 k.p. istnieje możliwość merytorycznego badania ważności złożonego oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, względnie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeśli zachodzi nieważność postępowania lub jeśli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniesiona w sprawie skarga nie spełnia żadnej z tych przesłanek. Sąd Najwyższy jako sąd kasacyjny nie jest sądem powszechnym trzeciej instancji, a skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego.
Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc 3 instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona w sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji tej publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie potrzeby ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji. Jako pierwszy podlega rozważeniu zarzut nieważności postępowania. W opinii Sądu Najwyższego nieważność postępowania nie występuje. Przede wszystkim Sądy obu instancji nie dopuściły powołanych przez powódkę dokumentów jako dowodów w sprawie.
Ponadto powódka mogła się z nimi zapoznać w dalszym toku postępowania przed sądem drugiej instancji, gdyż sporne dokumenty zostały złożone przez pozwanego pismem z 12 listopada 2008 r. i dołączone do akt sprawy. Nieuwzględnienie tych dokumentów jako dowodu w sprawie nie musiało, wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącej, prowadzić do uznania nieważności złożonego przez stronę pozwaną oświadczenia o rozwiązaniu stosunku pracy. Wadliwości reprezentacji pracodawcy przy rozwiązaniu umowy z reguły bowiem nie prowadzą do nieważności oświadczenia pracodawcy, lecz uzasadniają roszczenia związane z wadliwym rozwiązaniem umowy o pracę (zob.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., II PK 270/05, Orzecznictwo Sądu Najwyższego Zbiór Urzędowy Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, 2007, 9-10, 125, Monitor Prawa Pracy, 2007, 7, 374; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 1999 r., I PKN 662/98, Prawo Pracy, 1999, 9, 37, Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, 2000, 14, 539; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2005 r., II PK 241/04, Orzecznictwo Sądu Najwyższego Zbiór Urzędowy Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, 2005, 24, 393; wyrok Sądu Najwyższego z: 7 marca 1997 r., I PKN 33/97, OSNAPiUS 1997 nr 22 poz. 431; wyrok Sądu Najwyższego z 17 listopada 1997 r., I PKN 351/97, OSNAPiUS 1998 nr 17, poz. 501; wyrok Sądu Najwyższego z 16 maja 1997 r., I PKN 170/97, OSNAPiUS 1998 nr 8, poz. 239) Nie stanowi również istotnego zagadnienia prawnego kwestia zakresu stosowania art. 210 k.s.h.
Jak bowiem wyjaśnił Sąd Najwyższy w cytowanym wyżej wyroku z dnia 9 maja 2006 r., II PK 270/05 „Niezgodność z prawem rozwiązania umowy o pracę, wynikająca z niewłaściwej reprezentacji pracodawcy, nie powoduje 4 nieważności wypowiedzenia. W takim przypadku sąd, na żądanie pracownika, może orzec o bezskuteczności wypowiedzenia, przywróceniu do pracy lub o odszkodowaniu (art. 45 k.p.), a zastosowanie sankcji określonych w Kodeksie cywilnym może nastąpić tylko w wyjątkowych przypadkach, w których wypowiedzenia dokonano niezgodnie z wolą pracodawcy i nie zostało ono przez niego potwierdzone”.
Zagadnienie dotyczące art. 264 § 2 k.p. nie odnosi się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W podstawie zaskarżonego orzeczenia przyjęto bowiem, że oświadczenie zostało złożone na piśmie, tyle że powódka odmówiła jego przyjęcia. Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 k.p.c.