Supreme Court dismisses appeal rejecting third renewal claim due to lack of new facts or evidence. The plaintiff had access to the MRI report during the original trial. The court ruled renewal is not for re-evaluating expert opinions. The appeal was dismissed because the alleged new circumstance was not truly new. The court emphasized that renewal requires objective impossibility to use evidence earlier. The decision upholds the finality of the previous judgment. The plaintiff cannot renew based on a doctor's different interpretation. The court found no statutory basis for the renewal request. The appeal was rejected as unfounded and without legal merit.

Sygn. akt V CZ 109/12 POSTANOWIENIE Dnia 17 kwietnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Anna Owczarek (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Katarzyna Tyczka-Rote SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie ze skargi E. C. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 24 kwietnia 2007 r., w sprawie z powództwa E. C. przeciwko O. Centrum Rehabilitacji w K. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 kwietnia 2013 r., zażalenia skarżącego E. C. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 21 maja 2012 r., oddala zażalenie.

Uzasadnienie 2 Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r. odrzucił, w braku ustawowej podstawy wznowienia skargę powoda E. C. o wznowienie postępowania w sprawie przeciwko O. Centrum Rehabilitacji w K. zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 24 kwietnia 2007 r. Sąd wskazał, że przedmiotowa skarga jest kolejną, trzecią skargą o wznowienie postępowania. Dwie poprzednie także zostały odrzucone wobec niestwierdzenia ustawowej podstawy wznowienia, przy czym skarżący kwestionował w nich opinię biegłych z powołaniem na wyniki konsultacji lekarskich sprzed wniesienia skarg, które miały potwierdzić istnienie ropnia w czasie objętym zakresem opiniowania w sprawie o zapłatę bądź w chwili konsultacji.

W trzeciej skardze powód wskazywał jako podstawę wznowienia wykrycie nowej istotnej okoliczności faktycznej polegającej na uzyskaniu w trakcie konsultacji lekarskiej w Śląskim Centrum Medycznym w W. w dniu 29 lutego 2012 r. informacji, że znajdujący się w jego dokumentacji medycznej opis badania NMR kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego z lutego 2004 r. potwierdzał objawy toczącego się procesu zapalnego spowodowanego niebezpiecznym ropniem, co potwierdzało występujące już wówczas skutki pozostawienia w jego ciele fragmentu igły chirurgicznej.

Zdaniem Sądu, skoro powód dysponował wynikami wskazanego badania w trakcie rozpoznawania sporu, to nie wykryto nowej okoliczności po jej zakończeniu. Nie jest dopuszczalne wznowienie postepowania z tej przyczyny, że lekarz konsultujący powoda inaczej ocenił wynik badania jak biegli, wydający opinię w trakcie postępowania. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł powód. Dochodząc uchylenia orzeczenia skarżący zarzucił naruszenie art. 403 § 2 k.p.c. poprzez niewłaściwą wykładnię i zastosowanie w zakresie przyjęcia braku ustawowej podstawy wznowienia oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji i art. 5 k.p.c. poprzez niezastosowanie i przedłożenie zasady niewzruszalności prawomocnego wyroku nad zasadę sprawiedliwego rozpoznawania sprawy oraz nieuwzględnianie zasad współżycia społecznego.

Sąd Najwyższy zważył: 3 Zażalenie jest bezzasadne. Zgodnie z utrwalonym w doktrynie i orzecznictwie poglądem skarga o wznowienie postępowania ma charakter nadzwyczajnego środka zaskarżenia i nie może być traktowana jak środek odwoławczy. Oznacza to, że postępowanie wszczynane skargą o wznowienie postępowania nie jest objęte wszystkimi gwarancjami prawa do sądu oraz powiązanej z nim zasady dwuinstancyjności postępowania i dopuszczalne są w nim ograniczenia (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 2010 r., SK 2/09, OTK-A 2010/1/1, postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 czerwca 2006 r., Ts 168/05, OTK ZU nr 1/B/2007, poz. 17; z dnia 28 lutego 2006 r., Ts 218/05, OTK ZU nr 3/B/2006, poz. 125; z dnia 18 stycznia 2006 r., sygn.

Ts 55/05, OTK ZU nr 1/B/2006, poz. 31). W postanowieniu z dnia 21 lipca 2009 r., Ts 220/07 Trybunał Konstytucyjny, odnosząc się (w ówczesnym stanie prawnym) do dalej idącej kwestii niedopuszczalności zaskarżania orzeczeń wydanych po raz pierwszy w postępowaniu apelacyjnym w toku rozpoznania skargi o wznowienie postępowania, wręcz stwierdził, że nie prowadzi ona automatycznie do naruszenia prawa do odpowiedniego ukształtowania procedury sądowej, zgodnie z wymogami sprawiedliwości. Klauzule generalne, do których zaliczyć należy zasady współżycia społecznego, nie mogą zastąpić norm procesowych, których istotą jest charakter formalny.

Z tych względów najdalej idące zarzuty naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji i art. 5 k.p.c. są chybione. Wskazany wyżej procesowy charakter skargi o wznowienie postępowania przemawia za przyjęciem, że podlega ona szczególnym rygorom odnośnie formy i treści, zaś przepisy regulujące tę instytucję nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 1999 r., III CKN 184/98). Ustawowe przesłanki dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania zostały enumeratywnie wyliczone w art. 401, 4011 oraz 403 k.p.c. Skarżący powołał się na przesłankę późniejszego wykrycia środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 403 § 2 k.p.c.).

Zgodnie z utrwaloną wykładnią przepisu art. 403 § 2 k.p.c. zwrot „późniejsze wykrycie środków dowodowych” oznacza powzięcie wiadomości w sposób umożliwiający powołanie 4 się na nie po raz pierwszy, zatem dotyczy tylko takiej sytuacji, gdy strona nie miała obiektywnej możliwości powołania się na dowód w toku wcześniejszego postępowania (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2012 r., I CZ 6/12, niepubl., z dnia 3 lutego 2012 r., I CZ 137/11, niepubl., z dnia 9 września 2011 r., I CZ 49/11, niepubl., z dnia 26 stycznia 2011 r., II CZ 180/10, niepubl., z dnia 16 czerwca 2010 r., I CZ 27/10, niepubl., z dnia 24 czerwca 2009 r., I CZ 32/09, niepubl., z dnia 12 września 2007 r., I CZ 105/07, niepubl.).

Judykatura jednoznacznie podziela również pogląd, że „wykrycie” odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nie ujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nieznanych stronom, a nie dotyczy okoliczności i dowodów jawnych z materiału poprzedniego postepowania, tylko nie dostrzeżonych przez stronę. Tymczasem, jak trafnie wskazał Sąd Apelacyjny, odwołując się do akt sprawy, powód dysponował opisem badania NMR kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego z lutego 2004 r. w postępowaniu rozpoznawczym, przedstawił go biegłemu, który odniósł się do niego w treści opinii.

Trafnie wskazał sąd, że wznowienie postępowania nie służy do weryfikacji opinii biegłych ani weryfikacji decyzji sądów orzekających, które nie przeprowadziły dowodu z uzupełniającej opinii biegłego ani nie dopuściły dowodu z opinii innego biegłego. W tym stanie rzeczy brak waloru nowości okoliczności i środków dowodowych wskazanych jako podstawa wznowienia. Zgodnie z art. 410 k.p.c., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie przepisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego trwale ugruntowany jest pogląd, że przesłanka odrzucenia skargi o wznowienie postępowania zachodzi nie tylko wtedy, gdy powołana w niej podstawa wznowienia została sformułowana w sposób nieodpowiadający ustawie, ale także wówczas, gdy wskazane w skardze okoliczności wprawdzie dadzą się podciągnąć pod przewidzianą w ustawie podstawę wznowienia, jednak w rzeczywistości podstawa ta nie występuje (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2006 r., I CZ 103/06, z dnia 5 listopada 2010 r., I CZ 107/10, z dnia 25 maja 2012 r., I CZ 35/12, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2010 r., I CSK 601/09).

Zasadnie zatem Sąd Apelacyjny przyjął, że złożona w sprawie skarga o wznowienie postępowania 5 zakończonego prawomocnym orzeczeniem nie była oparta na ustawowo wskazanej podstawie i ją odrzucił. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 , 39821 , 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w postanowieniu. jw