Supreme Court dismisses appeal due to vague grounds regarding land classification and lack of factual basis.

Απόφαση 767 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 767/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Φώσκολο, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο και Ιωάννη Σίδερη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Νοεμβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Χ1 ατομικώς και ως εξ' αδιαθέτου κληρονόμου της αποβιωσάσης συζύγου ......, 2. Χ2 και 3. Χ3 ως εξ αδιαθέτου κληρονόμων της αποβιωσάσης μητρός ..... .Οι 1ος και 3ος εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Σταμολέκα και ο 2ος παραστάθηκε με τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο.

Του αναιρεσίβλητου: Ελληνικού Δημοσίου, νομίμως εκπροσωπουμένου από τον Υπουργό των Οικονομικών, που εδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια του Ελένη Λευθεριώτου Πάρεδρο Ν.Σ.Κ. με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-3-1997 αγωγή των ήδη 1ου αναιρεσείοντα και της ..... που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 8615/1997 προδικαστική και 452/2002 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 8-9-2006 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Σίδερης ανέγνωσε την από 12-11-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 566 παρ. 1, 577 παρ. 3 και 578 ΚΠολΔ συνάγεται ότι στον λόγο αναιρέσεως πρέπει να εκτίθεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε να μπορεί να διαπιστωθεί αν και σε ποιό από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ λόγους εμπίπτει η προβαλλόμενη αιτίαση.

Ως προς δε τον εκ του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως, που ιδρύεται όταν η απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αντιφατικές ή ανεπαρκείς αιτιολογίες σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, για να είναι ορισμένος και κατά συνέπεια παραδεκτός ο λόγος αυτός, πρέπει να περιλαμβάνει τις παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας και να προσδιορίζει σε τί συνίσταται η αποδιδόμενη στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια της ελλείψεως νόμιμης βάσεως (ΑΠ 57/1990, Α.Π 32/1996 Ολ, Α.Π.1300/2007, Α.Π. 587/2007).

Διαφορετικά ο λόγος της αναιρέσεως είναι αόριστος, η αοριστία δε αυτή δεν δύναται να συμπληρωθεί με παραπομπή στο δικόγραφο της αγωγής ή της εφέσεως ή στις προτάσεις του αναιρεσείοντος. (Α.Π.48/1997). Σε κάθε περίπτωση δε ως άνω λόγος δεν ιδρύεται εάν το σφάλμα αναφέρεται σε γεγονότα που δεν ασκούν επίδραση στην έκβαση της δίκης, όπως είναι και εκείνα που θεμελιώνουν αλυσιτελή ισχυρισμό (Α.Π. 97/2007, Α.Π. 1321/1997).

Με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως, κατά το πρώτο σκέλος του, προβάλλεται, κατά της οριστικής και τελεσίδικης απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, αιτίαση από τον αριθμ. 19 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ, διότι απέρριψε τη διεκδικητική αγωγή των εναγόντων - αναιρεσειόντων κατά του Ελληνικού Δημοσίου, μετά την αποδοχή της ενστάσεως ιδίας κυριότητας του τελευταίου επί των διεκδικουμένων εκτάσεων.

Η απόφαση δε κατέληξε, κατά τους ισχυρισμούς των αναιρεσειόντων, στην κρίση αυτή γιατί δέχθηκε ότι οι επίδικες εκτάσεις ήταν δασικές, και όχι αγροτικές, χωρίς επαρκείς αιτιολογίες. Ο ως άνω λόγος όμως της αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, λόγω της αοριστίας του διότι στο αναιρετήριο εκτίθενται μόνο ένα σύντομο ιστορικό της υποθέσεως, το κατά τις απόψεις του αναιρεσείοντος πραγματικό μέρος αυτής και μεμονωμένες νομικές σκέψεις και αποσπασματικές παραδοχές του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ενώ δεν παρατίθενται με πληρότητα, αλλά μόνο με επιλεκτικές αναφορές οι ουσιαστικές, κατά τις απόψεις των αναιρεσειόντων, παραδοχές του Δικαστηρίου, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε τούτο ως αποδειχθέντα, για να στηρίξει τη φερόμενη ως λανθασμένη κρίση του, ως προς την φύση των διεκδικουμένων εκτάσεων, ως δασικών.

Εξ' άλλου απορριπτέος ως απαράδεκτος είναι ο ίδιος λόγος αναιρέσεως και κατά το δεύτερο σκέλος του, με το οποίο αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η από τους αριθ. 10 και 11α του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, και συγκεκριμένα για το λόγο ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών με την παραδοχή του "... η έκταση (επίδικη) στις αεροφωτογραφίες των ετών 1937, 1939.1945, και 1969 εμφανίζεται ως δάσος (με πεύκα και θαμνώδη βλάστηση σε πλήρη κάλυψη).

Κατά λογική συνέπεια και τα προηγούμενα χρόνια είχε την μορφή δάσους...."..." συνήγαγε δικαστικό τεκμήριο, καθ' όσον είναι ανέλεγκτη αναιρετικά η συναγωγή ή μη τεκμηρίων από το δικαστήριο, κατ' άρθρο 336 παρ.3 Κ.Πολ.Δ. (Α.Π.1239/2001).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8.9.2006 αίτηση των Χ1 κ.λ.π. για αναίρεση της 452/2002 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου τα οποία ορίζει σε τριακόσια (300) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 22 Ιανουαρίου 2008.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 15 Απριλίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ