Supreme Court dismisses appeal against insurance liability judgment regarding vehicle collision facts and direction of movement.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appeal filed by the insured parties against the lower court's judgment on insurance liability. The appellants argued that the appellate court erred in its assessment of the vehicles' direction of movement and the collision mechanics, claiming these facts were not properly considered. The court rejected these arguments, ruling that the lower court had validly considered the evidence and that the appellants' specific complaints regarding the direction of movement were either unsupported by evidence or constituted arguments rather than new facts requiring reconsideration.
Legislator headnote
AI generatedArticles 559(1)(c) and 559(8)(b) of the Code of Civil Procedure; The Supreme Court may not overturn a lower court's decision based on alleged failure to consider facts if the lower court has already examined the evidence and arguments presented, or if the complaint concerns arguments rather than new material facts.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 754 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 754/2013
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή και Βασίλειο Λαμπρόπουλο, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 22 Φεβρουαρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:
Των αναιρεσειόντων: 1. Β. Κ. του Θ. και 2. Φ. συζ. Β. Κ., κατοίκων ..., οι οποίοι παραστάθηκαν μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Γιάννη Ιωσηφέλλη και κατέθεσαν προτάσεις.
Των αναιρεσιβλήτων: 1. Της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία INTERAMERICAN A.E. η οποία εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Εμμανουήλ Κοπακάκη και κατέθεσε προτάσεις 2. Ι. Κ. του Κ., 3. Ν. συζ. Ι. Κ. το γένος Δ. Μ. ατομικώς και ως εξ αδιαθέτου κληρονόμου του αποβιώσαντος πατρός της Δ.
Μ., κάτοικοι αμφότεροι ανωτέρω, ..., οι οποίοι παραστάθηκαν μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Κωνσταντίνο Κατσιλιέρη και κατέθεσαν προτάσεις 4. Δ. Κ. του Ι., κατοίκου ..., 5. Β.-Ρ. χήρας Δ. Μ., το γένος Λ., ατομικώς και ως εξ αδιαθέτου κληρονόμου του αποβιώσαντος συζύγου της Δ. Μ., κατοίκου ..., 6. Κ. Μ. του Δ., ως εξ αδιαθέτου κληρονόμου του αποβιώσαντος πατρός του Δ.
Μ. του Κ., κατοίκου ..., οι οποίοι ανωτέρω εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Κωνσταντίνο Κατσιλιέρη και κατέθεσε προτάσεις. 7. Π. Τ. του Δ., 8. Σ. Φ. συζ. Π. Τ., 9. Α. Τ., όπως εκπροσωπείται νόμιμα από τους ασκούντες την γονική μέριμνα και επιμέλεια γονείς της Π. Τ. και Σ. Φ., κατοίκων ..., οι οποίοι ανωτέρω εκπροσωπήθηκαν δια της πληρεξουσίας δικηγόρου τους Λαμπρινής Σάτου, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις, 10.
ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο υπεισήλθε στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της GENERAL UNION A.E.E.Γ.Α. λόγω ανακλήσεως της άδειας λειτουργίας της, το οποίο εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Γεώργιο Μανουσακάκη και κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-12-2007 αγωγή των 2ου,3ου,4ου,5ου και 6ου των ήδη αναιρεσιβλήτων, την από 24-1-2008 παρεμπίπτουσα αγωγή-αναγωγή της 10ης ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3774/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1511/2010 του Εφετείου Αθηνών με την οποία διατάχθηκε επανάληψη της συζήτησης και εκδόθηκε η 5627/2011 απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση των παραπάνω αποφάσεων ζητούν oι αναιρεσείοντες με την από 7-3-2012 αίτησή τους.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Βασίλειος Λαμπρόπουλος, ανέγνωσε την από 12-2-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.
Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, οι πληρεξούσιοι των 1ου, 2ου, 3ου, 4ου, 5ου, 6ου, 10ου των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά τη διάταξη του άρθρου 553 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση και περατώνουν όλη τη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή για την ανταγωγή. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι σε περίπτωση που η υπόθεση διήλθε και τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας, σε αναίρεση υπόκειται μόνο η απόφαση του Εφετείου, αφού, αν μεν η έφεση γίνει δεκτή, η πρωτόδικη απόφαση εξαφανίζεται, ενώ αν η έφεση απορριφθεί, η πρωτόδικη απόφαση επικυρώνεται και ενσωματώνεται στη εφετειακή (ΑΠ (Ολ.) 40/1966 ΑΠ 2001/2009). Επομένως η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως, καθόσον απευθύνεται κατά της υπ'αριθ.3774/2008 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η έφεση κατά της οποίας έγινε δεκτή, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη.
Από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως 341 ΚΠολΔ συνάγεται, ότι το δικαστήριο, για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλόμενων από τους διαδίκους πραγματικών γεγονότων, που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα, που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για άμεση και έμμεση απόδειξη, χωρίς να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, κατ' αντιδιαστολή προς τα λοιπά έγγραφα και εν γενεί προς τα άλλα αποδεικτικά μέσα, τα οποία φέρονται, ότι ελήφθησαν υπόψη προς σχηματισμό της κρίσης του. Βέβαια, δεν αποκλείεται το δικαστήριο της ουσίας να μνημονεύει και να εξαίρει μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της, κατά την ελεύθερη κρίση του, μεγαλύτερης σημασίας τους, αρκεί να γίνεται αναμφίβολα βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της απόφασης, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα, που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν νόμιμα οι διάδικοι. Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής ιδρύει το λόγο της αναίρεσης του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' του Κ.Πολ.Δ. υπό την αποκλειστική προϋπόθεση, ότι το πραγματικό γεγονός που επικαλείται ο διάδικος ασκεί ουσιώδη επιδραση στην έκβαση της δίκης, αφού μόνο ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός καθίσταται αντικείμενο απόδειξης (Ολ.ΑΠ 14/2005 και 2/2008 ΑΠ 424/2011).
Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείοντες με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την αιτίαση ότι υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.11 περ.γ ΚΠολΔ διότι δεν έλαβε υπόψη του την υπ'αριθ.190457 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του διορισθέντα από την τροχαία πραγματογνώμονα Ε.
Μ. και την επίσης από 4-5-2007 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του μηχανολόγου - μηχανικού Β. Τ., από τις οποίες προκύπτει ότι το υπ' αριθ. κυκλ. ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, οδηγούμενο από τον υιό του δευτέρου αναιρεσιβλήτου Κ. Κ. εκινείτο με κατεύθυνση από Βουλιαγμένη προς το Σούνιο, ενώ η κατεύθυνση του υπ' αριθ. κυκλ. ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, οδηγούμενο από τον πρώτο αναιρεσείοντα Β.
Κ., ήταν από Σούνιο προς Βουλιαγμένη. Από τη διαβεβαίωση όμως του Εφετείου που περιέχεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, ότι ελήφθηκαν υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν οι διάδικοι, κάνοντας μάλιστα ρητή αναφορά στις ανωτέρω εκθέσεις, δεν καταλείπεται καμία αμφιβολία, ότι έλαβε υπόψη του, για να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα σε ότι αφορά την κατεύθυνση κίνησης των ανωτέρω συγκρουσθέντων οχημάτων, τα ανωτέρω αποδεικτικά στοιχεία.
Επομένως, ο ως άνω πρώτος λόγος αναιρέσεως με τον οποίο οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την ανωτέρω πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ.11 περ.γ ΚΠολΔ είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Ο εκ του άρθρου 559 αρ. 8 Κ.Πολ.Δ., λόγος αναιρέσεως, ιδρύεται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.
Ως "πράγματα" νοούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκουμένου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (Ολομ.ΑΠ 9/1997, ΑΠ 625/2008, ΑΠ 328/2008). Δεν αποτελούν "πράγματα" και άρα δεν ιδρύεται ο ως άνω λόγος αναιρέσεως, αν δεν ληφθούν υπόψη οι ισχυρισμοί που αποτελούν απλή ή αιτιολογημένη άρνηση της αγωγής, καθώς και οι ισχυρισμοί που συνιστούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου από την εκτίμηση των αποδείξεων (ΑΠ 701/2008, ΑΠ 625/2008, ΑΠ 558/2008).
Δεν ιδρύεται ο λόγος αυτός της αναιρέσεως, αν το δικαστήριο που δίκασε, έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό που προτάθηκε και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (ΑΠ (Ολ) 25/2003, ΑΠ 739/2011, ΑΠ 1413/2010, ΑΠ 37/2008, ΑΠ 2102/2007), γεγονός που συμβαίνει και όταν η απόφαση περιέχει παραδοχές αντίθετες με τον ισχυρισμό (ΑΠ (Ολ) 11/1996).
Δεν ιδρύεται επίσης ο λόγος αυτός ο φερόμενος ως μη ληφθείς υπόψη ισχυρισμός προβλήθηκε από τον αναιρεσίβλητο και όχι του αναιρεσείοντα (ΑΠ 572/1984, ΑΠ 1731/2008). Ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από το άρθρο 559 αριθ.8 περ.β ΚΠολΔ πλημμέλεια, γιατί το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τον αγωγικό ισχυρό των αναιρεσιβλήτων περί της ορθής κατεύθυνσης των συγκρουσθέντων οχημάτων στην οδό Βουλιαγμένης - Σουνίου και του τρόπου σύγκρουσης.
Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι ο φερόμενος ως μη ληφθείς υπόψη ισχυρισμός προβλήθηκε, κατά τους αναιρεσείοντες, από τους αναιρεσίβλητους και όχι από αυτούς.
Κατ' ακολουθίαν όλων των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες, λόγω της ήττας τους, στα δικαστικά έξοδα κάθε αναιρεσιβλήτου ή ομάδας αναιρεσιβλήτων που παρέστησαν χωριστά με διαφορετικό πληρεξούσιο δικηγόρο και κατέθεσαν προτάσεις (άρθρα 176, 180, 183 ΚΠολΔ), σύμφωνα με το διατακτικό.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 7-3-2012 αίτηση αναιρέσεως κατά των υπ' αριθ. 3774/2008, 5627/2011 αποφάσεων του Μονομελούς Πρωτοδικείου και Εφετείου Αθηνών, αντίστοιχα.
Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα κάθε αναιρεσιβλήτου ή ομάδας αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο χρηματικό ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ για κάθε αναιρεσίβλητο ή ομάδα αναιρεσιβλήτων.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 1 Μαρτίου 2013.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Απριλίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ