Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds for vague lack of legal basis argument regarding property boundaries.

Απόφαση 565 / 2019 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 565 /2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ασπασία Μαγιάκου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη, Παρασκευή Καλαϊτζή, Γεώργιο Παπανδρέου, Λάμπρο Καρέλο και Ανθή Γκάμαρη-Εισηγήτρια Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την 6η Μαρτίου 2019 με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας:Π. Α. του Α., συζ. Γ. Θ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Σπυρίδωνα Ράνο.

Του αναιρεσίβλητου: Α. Α. του Γ., κατοίκου ... που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Νίκο Σταυρόπουλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 2-4-2009 αγωγή του αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Δύμης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 74/2011 μη οριστική και 45/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου, 6/2018 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 23-4-2018 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης, και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη από 23-4-2018 (αρ.έκθ.κατ. 188/27-4-2018) αίτηση αναίρεσης της εναγομένης, προσβάλλεται η τελεσίδικη 6/2018 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πατρών, που εκδόθηκε επί έφεσης της αναιρεσείουσας κατά της πρωτόδικης απόφασης του Ειρηνοδικείου Δύμης και με την οποία (προσβαλλόμενη) έγινε δεκτή κατά ένα μέρος η αγωγή, διεκδικητική κυριότητας τμήματος (ήτοι για εμβαδόν 30,72 τμ) μεγαλύτερου ακινήτου του αναιρεσίβλητου, που αποκτήθηκε με παράγωγο τρόπο (κληρονομιά, που αποδέχθηκε με πράξη αποδοχής και μετέγραφε), επικυρώνοντας την πρωτοβάθμια απόφαση που είχε δεχθεί τα ίδια και ακολούθως απορρίφθηκε η έφεση της αναιρεσείουσας ως κατ' ουσίαν αβάσιμη.

Ο από τη διάταξη του άρθρου 560 αριθ. 5 περ. β" ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν το δικαστήριο, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως πράγματα, για τα οποία, αν παρά το νόμο λήφθηκαν ή δεν λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας ιδρύεται ο από τη διάταξη του άρθρου 560 αριθ.5 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, νοούνται οι νόμιμοι, παραδεκτοί, ορισμένοι και λυσιτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων που τείνουν στη θεμελίωση, αγωγής ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης, όχι δε και οι μη νόμιμοι, απαράδεκτοι, αόριστοι και αλυσιτελείς ισχυρισμοί, οι οποίοι δεν ασκούν επίδραση στην έκβαση της δίκης και το δικαστήριο δεν υποχρεούται να απαντήσει σ' αυτούς (Ολ ΑΠ 14/2004), ούτε οι αρνητικοί ισχυρισμοί που συνέχονται με την ιστορική βάση της αγωγής, ένστασης ή αντένστασης και αποτελούν αιτιολογημένη άρνηση καθεμιάς εξ αυτών, αφού οι τελευταίοι αποκρούονται με την παραδοχή ως βάσιμων των θεμελιωτικών τους γεγονότων (Ολ ΑΠ 469/1984), ούτε τέλος τα επιχειρήματα και συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου από την εκτίμηση των αποδείξεων και το περιεχόμενο αυτών.

Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμ. 5 περ.β του άρθρου 560 ΚΠολΔ, συνιστάμενη στο ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και, ειδικότερα, ότι δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας, τον οποίο πρότεινε και με λόγο έφεσης, ότι το ακίνητο που επικαλείται και περιγράφει στην αγωγή του ο ενάγων, με τίτλο ιδιοκτησίας την υπ' αρ. ...65/2002 πράξη αποδοχής κληρονομιάς της Συμ/φου Ε.

Ρ., είναι άλλο και άσχετο , και ότι η περιγραφή του επίδικου τμήματος είναι εσφαλμένη ως προς την θέση και τα όριά του άλλως δεν ταυτίζεται με ακίνητο συνορευόμενο με οικόπεδο της εναγομένης με συνέπεια έτσι να γίνει εκτέλεση επί "ανύπαρκτου" ακινήτου. Ο λόγος αυτός, όπως διατυπώνεται είναι απαράδεκτος, προεχόντως, διότι δεν πρόκειται για "πράγματα", με την έννοια που προεκτέθηκε, αλλά για αρνητικούς ισχυρισμούς της αναιρεσείουσας- εναγομένης που συνέχονται με την ιστορική βάση της αγωγής και αποτελούν αιτιολογημένη άρνηση, ως προς την κατάληψη και κατοχή από αυτήν του επίδικου ακινήτου.

Κατά το άρθρο 560 αριθ. 6 του ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως, αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, έλλειψη νόμιμης βάσης, λόγω ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών, υπάρχει, όταν από το αιτιολογικό της απόφασης, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν προκύπτουν κατά τρόπο πλήρη, σαφή και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία, σύμφωνα με το νόμο, είναι αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση ότι συντρέχουν οι όροι της διάταξης που εφαρμόσθηκε ή ότι δεν συντρέχουν οι όροι της εφαρμογής της.

Ιδρύεται, δηλαδή, ο λόγος αυτός αναίρεσης, όταν από τις παραδοχές της απόφασης δημιουργούνται αμφιβολίες για το αν εφαρμόσθηκε ορθώς ή όχι ορισμένη ουσιαστική διάταξη νόμου. Αναφέρεται σε πλημμέλειες αναγόμενες στη διατύπωση του αποδεικτικού πορίσματος και δεν ιδρύεται, όταν υπάρχουν ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση αυτών και στην αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, αρκεί τούτο να εκτίθεται πλήρως, σαφώς και χωρίς αντιφάσεις.

Ως ζητήματα δε των οποίων η μη αιτιολόγηση ή η αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή ή αντιφατικό στερεί από την απόφαση τη νόμιμη βάση, νοούνται μόνο οι ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, που τείνουν δηλαδή στη θεμελίωση ή κατάργηση του δικαιώματος που ασκήθηκε, είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι όμως και τα πραγματικά ή νομικά επιχειρήματα που συνέχονται με την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων, για τα οποία η έλλειψη ειδική και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας δεν ιδρύει λόγο αναίρεσης (ΟλΑΠ 24/1992).

Για να είναι δε ορισμένος ο παραπάνω λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση, πρέπει να καθορίζεται στο αναιρετήριο, μεταξύ άλλων,ο συγκεκριμένος κανόνας ουσιαστικού δικαίου που φέρεται ότι παραβιάστηκε, προκειμένου να ελεχθεί αν υπάρχει σχετικά με την εφαρμογή του, έλλειψη αιτιολογιών ή αντίφαση ή ανεπάρκεια αυτών (ΑΠ 766/2017, ΑΠ 601/2011).

Με το δεύτερο λόγο αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια, από τον αριθ. 6 του άρθρου 560 ΚΠολΔ της έλλειψης νόμιμης βάσης, συνιστάμενη στο ότι η προσβαλλόμενη/α) έχει ανεπαρκείς αιτιολογίες ως προς την περιγραφή του ακινήτου, αναφορικά με τις περιγραφόμενες πλευρές και τον προσανατολισμό του επίδικου με βάση την πραγματική κατάσταση, ώστε να μη δύναται να εντοπισθεί επί του εδάφους και να εκτελεσθεί η απόφαση β) ενώ δέχεται, αντίθετη, με την πραγματικότητα περιγραφή του επίδικου ως προς τα όριά του, παρά ταύτα δέχεται ως αποδεικτικό μέσο την αναφερόμενη τεχνική έκθεση πραγματογνώμονα , όπου το επίδικο περιγράφεται με εντελώς αντίθετα όρια, χωρίς να αιτιολογεί τις αντίθετες παραδοχές και γ) ότι ενώ δέχεται ως βάσιμα τα όρια με βάση το αναφερόμενο τοπογραφικό διάγραμμα, όπου ο προσανατολισμός και οι όμοροι ιδιοκτήτες περιγράφονται αντίθετα από ό,τι στην αγωγή, δεν αιτιολογεί τούτο, με συνέπεια όλων των ανωτέρω να είναι αδύνατη η εκτέλεση της απόφασης, αφού πρόκειται για ακίνητο που δεν υπάρχει, δεν εντοπίζεται επί του εδάφους , και καλείται η αναιρεσείουσα να αποδώσει ακίνητο που δεν κατέχει.

Ο λόγος αυτός, όπως διατυπώνεται, είναι προεχόντως απαράδεκτος ως αόριστος, διότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο η συγκεκριμένη ουσιαστική διάταξη (ο κανόνας δικαίου) που παραβιάστηκε, πέραν του ότι δεν πρόκειται για ζητήματα, αλλά για πραγματικά επιχειρήματα που συνέχονται με την αξιολόγηση και στάμθιση των αποδείξεων, ενώ πλήττεται με το λόγο αυτό η αναιρετικά ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του δικαστηρίου.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του κατατεθέντος παραβόλου σύμφωνα με το άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠοΛΔ, όπως ισχύει και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα που ηττήθηκε, στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, κατά το νόμιμο αίτημά του (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ,κατά τα ειδικότερα αναφερόμενα στο διατακτικό .

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 23-4-2018 αίτηση της Π. Α. για αναίρεση της 6/2018 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πατρών.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 17 Απριλίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 16 Μαΐου 2019.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ