Supreme Court allows appeal against lower court's dismissal of recognition claim for industrial electricity billing classification.

Απόφαση 1158 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1158/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, και Στυλιανή Γιαννούκου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 25 Φεβρουαρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "SHM HELLAS ΤΡΟΦΙΜΑ- ΣΥΣΚΕΥΑΣΙΕΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ" και το διακριτικό τίτλο "SHM HELLAS SA" και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Νικόλαο Παπαπέτρο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ..

Της αναιρεσιβλήτου: Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού ΑΕ-ΔΕΗ", που εδρεύει στην Αθήνα όπως εκπροσωπείται νόμιμα, την οποία εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος Γρηγόρης Λογοθέτης.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-11-2005 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Βόλου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 53/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 592/2009 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 23-7-2010 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης, Γεράσιμος Φουρλάνος, ανέγνωσε την από 15-2-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αποδοχή του πρώτου και του τέταρτου λόγου αναίρεσης και την απόρριψη απάντων των λοιπών λόγων.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Εισάγεται αναίρεση κατά απόφασης δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, με την οποία κρίθηκε το θέμα της αναγνώρισης χρέωσης της επιχείρησης της ήδη αναιρεσείουσας με το κόστος βιομηχανικού ρεύματος και όχι με εκείνο γενικής χρήσης και παράλληλα, της αναγνώρισης ότι δεν οφείλεται στην αναιρεσίβλητη ΔΕΗ συγκεκριμένο χρηματικό ποσό, από αναδρομική ανατιμολόγηση του χορηγούμενου ρεύματος, με τιμολόγιο γενικής αντί βιομηχανικής, χρήσης.

ΙΙ. Κατά την έννοια του άρθρο 70 ΚΠολΔ, αντικείμενο της αναγνωριστικής αγωγής είναι η αναγνώριση της ύπαρξης ή της ανυπαρξίας ή του ειδικότερου περιεχομένου, μιας έννομης σχέσης με την έννοια του δικαιώματος ή της υποχρέωσης ή του συμπλέγματος δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Ως έννομη σχέση, εν προκειμένω, νοείται η βιοτική σχέση, η οποία ρυθμίζεται από το εξ αντικειμένου δίκαιο και συνεπάγεται ή ενέχει ως περιεχόμενο της, σε σχέση με άλλο πρόσωπο ή αντικείμενο, ένα τουλάχιστον δικαίωμα ή μία υποχρέωση είτε δέσμη δικαιωμάτων και υποχρεώσεων και όχι απλών πραγματικών γεγονότων ή προϋποθέσεων δικαιώματος ή αξίωση (ΑΠ 492/2010, ΑΠ 224/2007, ΑΠ 927/2002). Δεν μπορεί δε ο ενάγων να περιοριστεί στην υποβολή αιτήματος διαπίστευσης απλών πραγματικών περιστατικών, έστω και αν μνημονεύεται ο κανόνας ή η νομική αρχή, στην οποία υπάγονται τα περιστατικά αυτά (ΑΠ 224/2007). Εξάλλου, αναίρεση επιτρέπεται κατ' άρθρο 539 αρ. 1 ΚΠολΔ, αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. Θεωρούνται, όμως, κανόνες ουσιαστικού δικαίου και οι δικονομικοί, αν ρυθμίζουν όχι απλά τη διαδικασία, αλλά το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης, θεμελιώνουν, δηλαδή, την κριθείσα έννομη συνέπεια (ΑΠ 147/1994), όπως είναι και το άρθρο 70 ΚΠολΔ (ΑΠ 862/2011, ΑΠ 856/2010, βλ. όμως και ΑΠ 1070/2006, ΑΠ 640/2003).

Στην υπό κρίση περίπτωση, από την παραδεκτή (άρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ) επισκόπηση του δικογράφου της αγωγής, προκύπτει ότι με αυτό ζητήθηκε, πλην άλλων, κατά λέξιν: "Να αναγνωριστεί ότι η κατανάλωση ρεύματος από την επιχείρηση της αναιρεσείουσας πρέπει να χρεώνεται με τιμολόγιο βιομηχανικής χρήσης, δεδομένου του βιομηχανικού χαρακτήρα της επιχείρησής μου, και όχι με τιμολόγιο γενικής χρήσης, όπως αξιώνει αναδρομικά η ΔΕΗ".

Η προσβαλλόμενη απόφαση έκρινε ότι το αίτημα αυτό αφορούσε αναγνώριση πραγματικού γεγονότος και απέρριψε το αναγνωριστικό αίτημα της αγωγής, ως μη νόμιμο. Ήδη, η αναιρεσείουσα προβάλλει ότι: α) ζητήθηκε η αναγνώριση της ανυπαρξίας της οφειλής της αναιρεσείουσας προς την αναιρεσίβλητη και τούτο ήταν το πραγματικό νόημα του σχετικού αιτήματος, β) ζητήθηκε, ωσαύτως, να αναγνωρισθεί ο χαρακτήρας της επιχείρησης του ενάγοντος-αναιρεσείοντος ως βιομηχανικής (και όχι εμπορικής), πράγμα που συνιστά έννομη σχέση.

Δήλον ότι ο αναιρεσείων προβάλλει, όπως εκτιμάται ο σχετικός αναιρετικός λόγος, πως πράγματι επρόκειτο για αρνητική αναγνωριστική αγωγή, η οποία ήταν νόμιμη. Πράγματι δε, τα τιμολόγια και οι τιμοκατάλογοι της ΔΕΗ καθορίζουν συγκεκριμένη κατά περίπτωση και χρονική περίοδο, τιμή ρεύματος, που ορίζουν υπουργικές αποφάσεις (βλ.

ενδεικτικώς από 20.7.2002, 9.9.2003, 22.10.2004, 20.12.2004. 17.12.2004, 22.8.2005 και 24.8.2005 τιμοκαταλόγους πωλήσεων ρεύματος). Συνακόλουθα, η έννοια και ο χαρακτηρισμός του είδους της επιχείρησης της ενάγουσας ως βιομηχανικής ή εμπορικής, δεν αποτελεί "απλό πραγματικό γεγονός", αλλά νομική έννοια, από το περιεχόμενο της οποίας εξαρτώνται ακριβώς οι προαναφερθείσες έννομες συνέπειες, όπως το είδος και το ύψος της χρέωσης της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος.

Εφ' όσον άρα, για το αντίθετο έκρινε η προσβαλλόμενη απόφαση, έσφαλε και ο πρώτος από το άρθρο 559 παρ. 1 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης (άρθρ. 1, 2, 5), ο οποίος προβάλλει τη συναφή παραβίαση της διάταξης του άρθρου 70 ΚΠολΔ είναι βάσιμος. Επισημαίνεται πως η ήδη αναιρεσίβλητη ΔΕΗ ΑΕ, ουδόλως αμφισβήτησε τη διαφοροποίηση των τιμολογίων παροχής ρεύματος με βάση την διάκριση του ρεύματος σε "βιομηχανικό" και "γενικής χρήσης".

Μετά ταύτα, παρελήφθη η έρευνα των λοιπών λόγων αναίρεσης και η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης να γίνει δεκτή, να παραπεμφθεί δε η υπόθεση στο δικαστήριο που την εξέδωσε, συγκροτούμενο όμως από άλλους δικαστές, αφού αυτό είναι εφικτό. Η δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, η οποία δεν κατέθεσε προτάσεις, πρέπει να επιβληθεί σε βάρος της αναιρεσίβλητης λόγω της ήττας της (άρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΝΑΙΡΕΙ την 592/2009 απόφαση του Εφετείου Λαρίσης.

ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ την υπόθεση στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές.

ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ σε βάρος της αναιρεσίβλητης τη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας από δύο χιλιάδες (2.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 26 Νοεμβρίου 2013.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 2 Ιουνίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ