IV CNP 92/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 92/09

POSTANOWIENIE

Dnia 22 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie ze skargi J. J.

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Apelacyjnego

z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I S (…),

odrzucającego skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w

postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki w sprawie z powództwa J. J.

przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w B. i Aresztowi Śledczemu w G.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 stycznia 2010 r.,

odrzuca skargę i nie obciąża skarżącego kosztami postępowania wszczętego

wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia.

Uzasadnienie

Wniesiona przez skarżącego J. J. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 19 lutego 2009 r.

odrzucającego skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w

postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki pozbawiona jest niektórych spośród

niezbędnych elementów tej skargi wymienionych w art. 424 5 § 1 k.p.c. Skarżący nie

uprawdopodobnił wyrządzenia mu szkody spowodowanej wydaniem orzeczenia, którego

skarga dotyczy. Za spełnienie tego wymogu nie można uznać stwierdzenia, że

wyrządzona szkoda ma postać szkody niemajątkowej (krzywdy) polegającej na

popadnięciu w depresję i pogorszeniu stanu zdrowia. Wymóg uprawdopodobnienia

wyrządzenia szkody przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wskazania nie

tylko jej rodzaju, ale i rozmiaru oraz czasu powstania, a także przedstawienia dowodów

uwiarygodniających to oświadczenie. Samo twierdzenie o zaistnienlu wskazanej postaci

szkody nie jest wystarczające do uznania spełnienia wymagania określonego w tym

przepisie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CNP

5/05; z dnia 26 stycznia 2006 r., V CNP 98/05; z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05,

OSNC 2006 r., nr 7-8, poz. 141; z dnia 9 lutego 2006 r., IV CNP 42/05; z dnia 15 lutego

2006 r., IV CNP 7/05).

Ponadto nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.,

ponieważ skarżący ograniczył się tylko do stwierdzenia, że niedopuszczalne jest

zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi na przewlekłość postępowania, a nadto

że ustawodawca przewidział jednoinstancyjny tryb rozpoznania takiej skargi. Takie

sformułowanie nie jest równoznaczne ze spełnieniem wymogu przewidzianego w art.

4245 § 1 pkt 5 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05,

OSNC 2006 r., nr 1, poz. 17). Jego spełnienie polega na zawarciu w skardze

wyodrębnionej

jurydycznie

argumentacji

dowodzącej

w sposób

wyczerpujący

i

niebudzący wątpIiwości, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków, np. skargi o wznowienie postępowania, nie było i nie jest możliwe (por.

postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06, OSNC 2006 r., nr 6, poz. 112;

postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz.

140).

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art.

4248 § 1 k.p.c.

O kosztach postępowania wszczętego wniesieniem skargi orzeczono na

podstawie art. 102 k.p.c.