IV CNP 91/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 91/11

POSTANOWIENIE

Dnia 20 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w O.

z dnia 21 marca 2011 r., w sprawie z powództwa A. T.

przeciwko Bankowi BPH SA z siedzibą w Krakowie i Bankowi Polska Kasa Opieki

SA z siedzibą w Warszawie

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 stycznia 2012 r.,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

Powód A. T. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 21 marca 2011 r.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd odwoławczy, uwzględniając apelację jednego

z

pozwanych - Banku Polska Kasa Opieki Spółki Akcyjnej w Warszawie, zmienił

wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 2 listopada 2010 r. w ten sposób,

że powództwo

o

zapłatę

oddalił

także

w

stosunku

tego

pozwanego.

Skarżący wskazał, że jeśli chodzi o szkodę, jakiej doznał na skutek wydania

zaskarżonego wyroku, „to wynika ona wprost z jego treści albowiem Sąd Okręgowy

zmienił

wyrok Sądu Rejonowego, zgodnie z którym powód otrzymałby kwotę

5.700 zł wraz z kosztami postępowania w wysokości 1.502 zł. Wyrok Sądu

Okręgowego uniemożliwił powodowi uzyskanie tych kwot. Dodatkowo szkodę

powoda

stanowią

poniesione,

a

nie

odzyskane

koszty

postępowania

drugoinstancyjnego oraz poniesione koszty niniejszego postępowania ze skargi”.

Jeśli chodzi o wzruszenie wyroku Sądu odwoławczego w drodze innych środków

prawnych, skarżący podniósł, że nie było ono i nadal nie jest możliwe, gdyż zgodnie

z art. 3982 § 1 k.p.c. z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia od tego

orzeczenia skarga kasacyjna nie przysługuje.

Oceniając dopuszczalność skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga została skonstruowana w wadliwy sposób. Środek ten dotknięty

jest

nieusuwalnymi

brakami

w

zakresie

jego

zasadniczych

elementów

konstrukcyjnych, o których mowa w art. 4245 § 1 pkt 3, 4 i 5 k.p.c. Każdy tego

rodzaju brak, stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę do odrzucenia

skargi jako niedopuszczalnej (por. np. postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r.,

V CNP 8/07, niepubl.)

W skardze nie wskazano przepisu prawa, z którym zaskarżony skargą

wyrok jest, zdaniem skarżącego, niezgodny (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Przytoczenie podstaw skargi nie jest równoznaczne ze spełnieniem tego

obowiązku i nie może go zastąpić. Oba te wymagania są wyraźnie przez

ustawodawcę odróżniane, a zatem muszą być spełnione w sposób niezależny

i odrębny (por. m.in. postanowienie SN z dnia 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06,

niepubl. oraz postanowienie SN z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.).

Skarga nie spełnia ponadto wymagania określonego w art. 4245 § 1

pkt 5 k.p.c. Wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie było i nadal nie jest możliwe stanowi jeden

z nieodzownych elementów tego szczególnego środka procesowego. W tym

zakresie powód powołał się w skardze jedynie na brak możliwość wniesienia

skargi kasacyjnej ze względu na zbyt niską wartość przedmiotu zaskarżenia.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury odniesienie się wyłącznie do tego

środka zaskarżenia nie może być uznane za zadośćuczynienie obowiązkowi

wynikającemu z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Na skarżącym spoczywa obowiązek

przeanalizowania wszelkich przewidzianych prawem środków procesowych, które

mogłyby ewentualnie wchodzić w rachubę przy wzruszeniu wymienionego wyroku

i przedstawienia w tym zakresie stosownych wniosków (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17

i z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).

Skarga dotknięta jest jeszcze jedną zasadniczą wadą konstrukcyjną, gdyż

powód nie uprawdopodobnił, że na skutek wydania zaskarżonego wyroku poniósł

szkodę, o której mowa w art. 4241 § 1 k.p.c. Stwierdzenie, że w wyniku wydania

tego orzeczenia skarżący został pozbawiony możliwości uzyskania kwot, których

zasądzenia dochodził w procesie, nie jest w tym zakresie wystarczające. Wiązanie

szkody z prawomocnym oddalenie powództwa bez przedstawienia dalszej

przekonującej jurydycznej argumentacji mogącej przemawiać za tym, że szkoda ta

rzeczywiście została stronie wyrządzona oraz bez wskazania odpowiednich

środków mających uwiarygodnić to twierdzenie

samo w sobie nie

jest

wystarczające do spełnienia wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4

k.p.c. Nieuwzględnienie powództwa nie może być utożsamiane z wyrządzeniem

stronie szkody, gdyż nieuzyskanie przez stronę żądanej w postępowaniu sądowym

ochrony prawnej w zakresie danego prawa bądź roszczenia nie zawsze będzie

prowadzić do powstania uszczerbku majątkowego. Konieczne są zatem dalsze

szczegółowe

wyjaśnienia

strony,

bez

których

nie

można

mówić

o uprawdopodobnieniu poniesienia szkody. Stanowisko to zostało już wielokrotnie

wyrażone w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. m.in. postanowienie z dnia

13 listopada 2007 r., III BP 7/07, OSNP 2009, nr 1-2, poz. 11, z dnia 14 kwietnia

2008 r., II BP 66/07, niepubl. oraz z dnia 23 października 2008 r., V CNP 26/08,

niepubl.). Bezskutecznie skarżąca powołuje się na szkodę w postaci poniesionych

a niezasądzonych na jej rzecz kosztów procesu. Aktualne pozostaje w tym zakresie

stanowisko Sądu Najwyższego, że koszty takie nie stanowią szkody, o której mowa

w art. 4241 § 1 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia

2009 r., III CNP 52/09, niepubl., z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06,

niepubl.). Należy ponadto zauważyć, że także kwoty wydatkowane przez stronę na

pokrycie kosztów postępowania skargowego nie stanowią szkody w rozumieniu

art. 4241 § 1 k.p.c. Koszty te są bezpośrednio rozliczane w tym postępowaniu,

stronie zatem w tym zakresie nie przysługuje odrębne roszczenie. W przypadku,

gdy skarga zostaje uwzględniona koszty te podlegają zasądzeniu na rzecz strony,

która wniosła skargę. W tym kontekście traktowanie ich w kategoriach szkody –

jak chce skarżący - stanowi oczywiste nieporozumienie.

Z

omówionych

przyczyn

na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

jw

Sąd

Najwyższy

orzekł,

jak

w

sentencji,