IV CNP 91/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 91/09

POSTANOWIENIE

Dnia 22 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie ze skargi J. J.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Apelacyjnego

z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I S (…),

w przedmiocie oddalenia wniosku o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego

z urzędu w sprawie

z powództwa J. J.

przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w B. i Aresztowi Śledczemu w G.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 stycznia 2010 r.,

odrzuca skargę i nie obciąża skarżącego kosztami postępowania wszczętego

wniesieniem skargi.

Uzasadnienie

Wniesiona przez skarżącego J. J. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 19 lutego 2009 r.

oddalającego wniosek o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu,

pozbawiona jest niektórych spośród niezbędnych elementów tej skargi wymienionych w

art. 4245 § 1 k.p.c. Skarżący nie uprawdopodobnił wyrządzenia mu szkody

spowodowanej wydaniem orzeczenia, którego skarga dotyczy. Za spełnienie tego

wymogu nie można uznać stwierdzenia, że wyrządzona szkoda ma postać szkody

niemajątkowej (krzywdy) polegającej na popadnięciu w depresję i doznanie załamania.

Wymóg uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody przewidziany w art. 424 5 § 1 pkt 4

k.p.c. wymaga wskazania nie tylko jej rodzaju, ale i rozmiaru oraz czasu powstania, a

także przedstawienia dowodów uwiarygodniających to oświadczenie. Samo twierdzenie

o zaistnieniu wskazanej postaci szkody nie jest wystarczające do uznania spełnienia

wymagania określonego w tym przepisie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

23 września 2005 r., III CNP 5/05; z dnia 26 stycznia 2006 r., V CNP 98/05; z dnia 31

stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz. 141; z dnia 9 lutego 2006 r.,

IV CNP 42/05; z dnia 15 Lutego 2006 r., IV CNP 7/05).

Ponadto nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.,

ponieważ skarżący ograniczył się tylko do stwierdzenia, że brak jest ustawowych

przesłanek do złożenia skargi o wznowienie postępowania, a nadto że kwestionowane

postanowienie nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną. Takie sformułowanie nie jest

równoznaczne ze spełnieniem wymogu przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. (por.

postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006 r., nr 1, poz. 17).

Jego spełnienie polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej jurydycznie argumentacji

dowodzącej

w sposób

wyczerpujący

i niebudzący wątpliwości,

że

wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych niż wniesiona skarga środków prawnych nie

było i nie jest możliwe (por. postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06,

OSNC 2006 r., nr 6, poz. 112; postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP

23/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz. 140).

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art.

4248 § 1 k.p.c.

O kosztach postępowania wszczętego wniesieniem skargi orzeczono na

podstawie art. 102 k.p.c.